του Ηλία Φραγκούλη

Κουράστηκα. Από όλα τα παιδικά κινηματογραφικά franchises, τα πιο «ξεχειλωμένα» (ίσως) είναι εκείνα του «Shrek» και του «Kung Fu Panda» (αμφότερες παραγωγές της DreamWorks, όλως τυχαίως). Το πρώτο έχει να μας… ταλαιπωρήσει από το 2010 (με ένα υποσχόμενο «The Final Chapter», το οποίο ολόψυχα εύχομαι να τηρηθεί – αλλά σίγουρα κάποια πλατφόρμα θα παραβιάσει στο μέλλον…), ενώ το δεύτερο ξαναχτυπά μετά από ένα (σχετικά ανεκτό) δεύτερο sequel του 2016. Μόνο από την διανομή του στις αίθουσες, είχε φέρει στα ταμεία 521.170.825 δολάρια (παγκοσμίως). Γιατί, λοιπόν, να μην υπάρξει κι ένα τρίτο sequel;

Αν ρωτάς κι εμένα, που (με κανέναν τρόπο) δεν έχω να εισπράξω κάτι από το συγκεκριμένο franchise, το «γιατί;» θα έβγαζε ένα παραπανίσιο παράπονο (αν όχι και απόγνωση…), με την προσωπική μου απάντηση να βασίζεται (και) στο γεγονός ότι έχουν περάσει δεκαέξι χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου φιλμ και τα παιδάκια του τότε… προφανώς και δεν τα αφορά (με την καμία) ένας τίτλος σαν το «Kung Fu Panda 4». Ακόμα χειρότερα, θα τόνιζα ότι δεν χρειάζεται να μάθουν τον ομώνυμο ήρωα (και) οι νεότερες γενιές, διότι ούτε πολιτισμικά ούτε και καλλιτεχνικά οφείλει να διαιωνίζεται τούτο το προϊόν.

Στο προσχηματικό story τυπικής διδαχής αυτού του τέταρτου μέρους, μια μάγισσα σαύρα χαμαιλεοντικών δυνατοτήτων ορέγεται το Ραβδί της Σοφίας του Πο, ελπίζοντας στη συνέχεια να συγκεντρώσει τις δυνάμεις όλων των πανίσχυρων κακών που είχε κατατροπώσει στο παρελθόν το ηρωικό πάντα, ώστε κατόπιν να τους στείλει στην αιώνια εξορία του Κόσμου των Πνευμάτων. Την ίδια μοίρα επιφυλάσσει και για τον Πο, φυσικά.

Η αφήγηση αποτελεί ένα είδος μόνιμης καταστασιακής «λούπας», στην οποία η σαύρα αποκτά σταδιακά όλες αυτές τις υπερ-δυνάμεις, μέχρι να οδηγηθούμε στην προβλέψιμη κλιμάκωση της μονομαχίας με τον Πο, το αποτέλεσμα της οποίας φυσικά και… δεν χρειάζεται να σχολιαστεί. Ο (ενήλικας) θεατής, μαζί με όλη αυτή τη βαρεμάρα «δράσης», θα πρέπει να υποστεί και τις τσιρίδες του πλέον αντιπαθητικού Τζακ Μπλακ (από τις χειρότερες συνεντευξιακές εμπειρίες της ζωής μου, για φιλμ του συγκεκριμένου franchise, η ανάμνηση της οποίας με επηρεάζει συνειρμικά και μου ανακατεύει το στομάχι!), εκτός εάν… διασωθεί ως συνοδός ανηλίκων και παρακολουθήσει την ταινία με την ελληνική μεταγλώττισή της.

Ατυχώς, η πολύχρωμη φαντασμαγορία του τρίτου φιλμ απουσιάζει από το «Kung Fu Panda», αφαιρώντας του πόντους και από το οπτικό μέρος του θεάματος, με τα μηνύματα περί εσωτερικής ειρήνης με τον εαυτό σου, ομαδικής συνεργασίας για ένα καλύτερο αποτέλεσμα και υπομονής για να δεις να υλοποιούνται οι στόχοι σου να γρονθοκοπούν… τον αέρα ενός έργου δίχως λόγο ύπαρξης.