του Νίκου Παλάτου

Ο Αμπέλ είναι ένας αλαζόνας και εγωιστής τύπος, που καθώς είναι βυθισμένος στον εθισμό του στον τζόγο, οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή. Δεν έχει παρελθόν ή, αν έχει, είναι προφανέστατα ψεύτικο. Εισβάλλει στη ζωή της Ελά πιάνοντας δουλειά με το έτσι θέλω στο εστιατόριο του πατέρα της, το οποίο εκείνη διευθύνει. Αυτή δείχνει να είναι ένας εντελώς διαφορετικός χαρακτήρας. Συνεσταλμένη, στα όρια της άβγαλτης, με μία τακτοποιημένη ζωή που της επιτρέπει να είναι ανεξάρτητη, αλλά ταυτόχρονα και αφελής. Γοητεύεται αμέσως από τον Αμπέλ, αν και το πρώτο πράγμα που αυτός κάνει είναι να της κλέψει τις εισπράξεις της ημέρας, καθώς έχει μείνει ρέστος και οφείλει να τζογάρει. Η Ελά τον ακολουθεί θέλοντας να πάρει πίσω τα χρήματά της, μόλις όμως πατάει το πόδι της στο υπόγειο casino στο οποίο ο Αμπέλ την οδηγεί, κάτι αλλάζει μέσα της. Ο πίνων, λένε, μεθά και ο παίζων χάνει. Η Ελά τα παθαίνει και τα δύο, αν και το μεθύσι της δεν προέρχεται από το αλκοόλ, αλλά από τον τυφλό έρωτα. Τόσο τυφλό, που δεν βλέπει πως η συνύπαρξή της με τον Αμπέλ δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά. Διότι ο τζόγος έχει τους δικούς του κανόνες. Και όποιος δεν τους ακολουθεί, κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Μαρί Μονζ (αφήνουμε ασχολίαστο το ότι έρχεται στη χώρα μας με πλέον των δύο ετών καθυστέρηση, στη «νεκρή» περίοδο του Αυγούστου, μάλιστα…) πραγματεύεται την ιστορία ενός καταραμένου έρωτα, υπονοώντας πως η παράφορη αγάπη μπορεί να είναι εθιστική όσο και ο τζόγος. Ξεκινά την αφήγηση με τρόπο που αφήνει υποσχέσεις, μιας και η σύσταση των δύο βασικών χαρακτήρων γίνεται γρήγορα και εύστοχα, μην αφήνοντας περιθώρια παρερμηνειών για το ποιόν του Αμπέλ και της Ελά. Το ίδιο γρήγορα, όμως, βουτά στη θάλασσα της αδιαφορίας, αγνοώντας επιδεικτικά πως η μπλόφα αποτελεί βασικό στοιχείο του παιχνιδιού και ενίοτε όπλο στα χέρια του παίκτη. Ο πανεύκολος (συν)εθισμός της Ελά έρχεται αβίαστα και ελάχιστα πιστευτά, η πορεία της σχέσης της με πατέρα και Αμπέλ ακολουθεί τη γραμμή που ο καθένας μπορεί να φανταστεί, όταν δε τα χρέη προς τα «καλά παιδιά» μεγαλώνουν επικίνδυνα, δεν χρειάζεται να έχεις ξημεροβραδιαστεί πάνω από μια πράσινη τσόχα για ν’ αντιληφθείς τι θα γίνει.

Εκεί που «Ο Τζογαδόρος» (1974) παρουσίαζε με άψογο τρόπο το ψυχογράφημα ενός τελειωμένου καζινόβιου χαρτοπαίχτη, πιάνοντας όλες τις πτυχές της ζωής του (από δουλειά και γκόμενα, μέχρι κολλητούς και οικογένεια) και τον τρόπο που ο εθισμός του επηρέαζε το φάσμα της καθημερινότητάς του, τούτα τα «Παιχνίδια Φωτιάς» ίσα που αγγίζουν την επιφάνεια του προβλήματος. Με τον Αμπέλ να μένει για αρκετό διάστημα εκτός πλοκής, μιας και δεν είναι να τριγυρνάει στην πιάτσα με όλα αυτά που έχει κάνει, το βάρος πέφτει κυρίως στην Ελά, η οποία περνάει από τις φάσεις εξάρτησης και απεξάρτησης με… αστρονομική ταχύτητα. Το τελικό tête-à-tête των δυο τους ρίχνει ένα κάποιο φως στον χαρακτήρα του Αμπέλ και το βεβιασμένο του πάθος, αυτό όμως έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση. Το καλό κορίτσι, που παρασύρθηκε σ’ έναν δρόμο χωρίς επιστροφή εξαιτίας του έρωτα, δείχνει σταθερά ανήμπορο να πείσει για κάποια από τις αποφάσεις του, πλην μιας, η οποία έχει να κάνει με την α λα άσωτη κόρη επιστροφή στην αγκαλιά του μπαμπά. Ο τζόγος, όμως, είναι ένα πηγάδι δίχως πάτο, κάτι που η φτωχή Ελά αδυνατεί ν’ αντιληφθεί, με οποιονδήποτε τρόπο και να της έχει γίνει… σαφές.