της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Είναι πολλά τα εν κινήσει αφηγηματικά κομμάτια που περιστρέφονται, όχι πάντα γόνιμα ή χρήσιμα, γύρω από τον Χάρολντ του Ογέλογουο, ο οποίος προκύπτει ο πυρήνας αυτού του φιλμ. Τα κουτοπόνηρα αφεντικά του, ανταγωνιστικά μεγαλοστελέχη φαρμακευτικής εταιρείας, που τον εκμεταλλεύονται αδιάντροπα στην προσπάθειά τους να συστήσουν χάπι μαριχουάνας στην αμερικανική αγορά, νίπτοντας προηγουμένως, βιαστικά, τας χείρας τους από τη συμφωνία που είχαν με cartel ναρκωτικών του Μεξικού, όπου παρασκευάζεται το χάπι. Τουτέστιν, η στιλπνή, γυαλιστερή, κομψή και μοιραία κοφτερή σαν limited edition μαχαίρι ακριβείας σπουδαίου chef Ιλέιν της Θέρον, και ο εγκληματικά άνευ φαντασίας ή τσίπας meta-yuppie Ρίτσαρντ του Έτζερτον.

Ο επίσης κουτοπόνηρος υπαλληλίσκος Μάιλς του Τρέντγουεϊ, που μαζί με την καλοκάγαθη σύντροφό του Σάνι της Σάιφριντ, ταξιδεύει στο Μεξικό ονειρευόμενος την προσοδοφόρα λαθραία αγορά τού εν λόγω χαπιού και πέφτει τυχαία πάνω στον Χάρολντ. Ο λιγομίλητος, υπόκωφος σοφέρ Έιντζελ του Βάσκεζ, με τον οποίο ο Χάρολντ αναπτύσσει παραλίγο φιλική σχέση. Οι δύο μικροαπατεώνες που διαχειρίζονται το φτηνό ξενοδοχείο όπου βρίσκει καταφύγιο ο Χάρολντ. Ο μισθοφόρος, τυχοδιώχτης αδελφός τού Ρίτσαρντ, Μιτς του Κόπλεϊ, ο οποίος προσλαμβάνεται για να λύσει το πρόβλημα με τον Χάρολντ. Ο νονός του μεξικάνικου cartel με την ιδιαίτερη αδυναμία στους Beatles και τους αψίθυμους υποτακτικούς. Και… ξέχασα κανέναν; Α, ναι, η εκνευριστική, σιγανό ποταμάκι σύζυγος του Χάρολντ με το αντιπαθές σκυλί – μπιμπελό Μπόνι της Νιούτον.

Όλοι τους είναι λίγο πολύ ηλίθιοι, είτε στο μυαλό, είναι στο συναίσθημα. Και όλοι τους, με εξαίρεση τον Χάρολντ, τη Σάνι, ίσως τον Έιντζελ, άντε και τον Μιτς, είναι μικρά ή πολύ μεγάλα καθίκια. Και ελάχιστα έως εντελώς αδιάφοροι. Σε αυτό το τελευταίο δεν βοηθά καθόλου και το σενάριο, το οποίο αντιμετωπίζει τους περισσότερους ως αναλώσιμα αφηγηματικά τρικ, προκατασκευάζοντας εκβιαστικά και όχι οργανικά τις μεταξύ τους διασταυρώσεις και διαδράσεις. Έτσι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες σύσσωμου του καστ, και τις τολμηρές, απρόσμενες, αδυσώπητα κατάμαυρες και ενίοτε ακαταμάχητα ξεκαρδιστικές ανατροπές της πλοκής, μόνο όταν και όσο είναι στην οθόνη ο Χάρολντ στροφάρει συναρπαστικά η μηχανή αυτής της ταινίας.

Όχι μόνο επειδή ο Χάρολντ είναι ο πιο προσιτός και οικείος χαρακτήρας. Ούτε μόνο γιατί όλες σχεδόν οι προαναφερθείσες ανατροπές συμβαίνουν παρουσία του (όταν ο Μιτς αντιμετωπίζει το γκαζωμένο αυτοκίνητο των ξενοδόχων· οι ξενοδόχοι αντιμετωπίζουν τον νονό· το αυτοκίνητο των υποτακτικών ντεραπάρει, και κατά τη διάρκεια της τελικής αναμέτρησης στην άκρη του δρόμου). Κυρίως επειδή ο Ογέλογουο αποδεικνύεται και τεράστιο κωμικό ταλέντο, με απίθανο συγχρονισμό και στο slapstick και στο deadpan, ουρλιαχτό ικανό να προκαλέσει κατούρημα από τα γέλια, και αφοπλιστικά καθαρό βλέμμα – αποχαιρετιστήριο δώρο.