FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ (2018)

(GREEN BOOK)

  • ΕΙΔΟΣ: Βιογραφική Δραματική Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πίτερ Φαρέλι
  • ΚΑΣΤ: Βίγκο Μόρτενσεν, Μαχερσαλά Αλί, Λίντα Καρντελίνι
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 130'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ένας Ιταλιάνος μπράβος αναλαμβάνει χρέη chauffer για μαύρο τζαζίστα και virtuoso του piano, ο οποίος αποφασίζει να προχωρήσει σε μια σχεδόν… αυτοκτονική tour προς τον βαθύ αμερικανικό Νότο. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία.

Δεν έχω δει πιο διασκεδαστική ταινία εδώ και μήνες! Δεν είναι ο τύπος του έργου που θα λάβει διθυράμβους από την κριτική (υπογράφεται από έναν εκ των αδελφών Φαρέλι, οι οποίοι στη δεκαετία του ’90 άλλαξαν την πορεία της αμερικανικής κωμωδίας, με λαμπρό αποκορύφωμα το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» του 1998), κάποιοι θα προσπαθήσουν να «μειώσουν» την αξία του συγκρίνοντάς το με τον «Σωφέρ της Κυρίας Νταίζυ» (1989) διότι… τόσα αντιλαμβάνονται από σινεμά και την έννοια του feelgood εντός της κινηματογραφικής αιθούσης. Εγώ θα το πω πιο ξεκάθαρα: αν θέλεις να περάσεις ιδανικά επιλέγοντας αυτό το είδος ψυχαγωγίας σήμερα, μην τολμήσεις και χάσεις το «Πράσινο Βιβλίο»!

Σαν κατασκευή και αφήγηση είναι ένα εντελώς «basic» πράγμα. Αλλά σε βάζει σε έναν καιρό ιστορικών γεγονότων, διεκδικήσεων και αλλαγών. Και δεν σου τα σερβίρει με διδακτισμό τα (προφανή) μηνύματά του. Βρισκόμαστε στην Αμερική του ’62, το λαϊκό παλικάρι με τα μούσκουλα που έχει κονέ με συμπατριώτες Ιταλιάνους της Μαφίας και των σχετικών αναζητά δουλειά για διάστημα τριμήνου περίπου κι ένα tip από τα «παιδιά» τον οδηγεί πάνω από το Carnegie Hall, στο διαμέρισμα / γραφείο ενός εκκεντρικού πιανίστα της jazz. Ο Τόνι «Λιπ» είναι κάργα ρατσιστής, ο Ντον Σέρλι είναι μαύρος. Δεν θα τα πάνε καλά στο επαγγελματικό τους interview, όμως ο δεύτερος έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο σαν τον πρώτο, διότι η περιοδεία που έχει προγραμματίσει στον αμερικανικό Νότο σίγουρα θα τον φέρει αντιμέτωπο με ακόμη χειρότερους ρατσιστές, του είδους εκείνου που δεν το είχε σε τίποτα να δολοφονήσει και «νέγρο». Άρα, ο Ντον Σέρλι χρειάζεται και οδηγό, αλλά και προστάτη / σωματοφύλακα. Ο Τόνι «Λιπ» θα ενδώσει για τα λεφτά, τα υπόλοιπα δύο μέλη του trio (bass & cello) του Σέρλι θα ακολουθήσουν on the road και οι μπελάδες δεν θα αργήσουν να φανούν, καθώς το αταίριαστο δίδυμο θα παίρνει απανωτά μαθήματα ζωής και συνύπαρξης στην ίδια κοινωνία.

Με βάση ένα ευφυές σενάριο που χειρίζεται κωμικά αλλά και αυστηρότατα δηκτικά το συμπεριφορικό κλίμα της περιόδου στις ΗΠΑ, ο Πίτερ Φαρέλι στήνει τη διαδρομή μιας «buddy movie» αντιμέτωπος με «χαντάκια» δοκιμασιών και για τους δύο χαρακτήρες, αποφεύγοντας με ευαισθησία τις συγκρούσεις χαρακτηρισμών (όπως της σεξουαλικότητας του Σέρλι, που ενώ δεν μένει κρυφή, δεν σου σερβίρεται και υπό μορφή «ντουντούκας»…), εμμένοντας στο μέγεθος της κοινωνικής υποκρισίας των Νοτίων λεφτάδων, οι οποίοι μπορεί να υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες τον μαύρο πιανίστα για την ψυχαγωγία τους, όμως δεν τον άφηναν να πλησιάσει ούτε τα δικά τους αποχωρητήρια! Ταυτόχρονα, το φιλμ παρουσιάζει και την πτυχή του… ενδοφυλετικού ρατσισμού, εκείνου που χώριζε ταξικά τον εξευγενισμένο (σαν λευκό) Σέρλι από τους σκλάβους των βαμβακοφυτειών του Νότου. Το όλο «παιχνίδι» των διαφυλετικών συγκρούσεων βοηθιέται ουσιαστικά από την ύπαρξη του βιβλίου του τίτλου της ταινίας, ενός «τουριστικού» οδηγού για μαύρους που θα τολμούσαν να ταξιδέψουν σ’ εκείνα τα μέρη στα ‘60s και έπρεπε να φιλοξενηθούν σε motel ή χώρους στους οποίους η σωματική τους ακεραιότητα δεν θα βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο!

Η χημεία που πετυχαίνουν στους κεντρικούς ρόλους ο (με αρκετά παραπανίσια κιλά) Βίγκο Μόρτενσεν και ο Μαχερσαλά Αλί (το Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου για το «Moonlight») είναι εξαιρετική, οι ατάκες τους σπινθηρίζουν από χιούμορ και είναι βέβαιο πως τα ονόματά τους θα ακουστούν στην τελετή των επερχόμενων βραβείων της Ακαδημίας. Καλλιτεχνική διεύθυνση, φάτσες δευτεραγωνιστών, ρυθμός αφήγησης, γέλιο και συγκίνηση μαζί δημιουργούν ένα σύνολο έργου που δεν σε καλεί για κάτι το «μεγαλόπνοο», αλλά βάζει τα γυαλιά όσον αφορά το είδος της βιογραφίας που δεν θέλει να σε πείσει με «εγκυκλοπαιδικό» τρόπο αλλά να σε πλησιάσει όσο βαθύτερα γίνεται, ώστε να κατανοήσεις τα εγκληματικά λάθη τόσων λαών και δεκαετιών λόγω φυλετικού μίσους.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μην κάνεις το λάθος και το αγνοήσεις από φόβο περί «διδακτισμού» απέναντι στο ζήτημα του ρατσισμού. Το «Πράσινο Βιβλίο» διαθέτει στιγμές ηχηρού και παρατεταμένου γέλιου, αληθινή συγκίνηση και τις αρετές ενός old fashioned χολιγουντιανού σινεμά που φτιάχτηκε για να δικαιώσει την επιλογή σου να «κλειστείς» σε αίθουσα. Θα χτυπήσει πολλές υποψηφιότητες στα επερχόμενα Όσκαρ, αλλά και έτσι να μην ήταν, ανήκει στις καλύτερες ταινίες τούτης της σεζόν. Κρίμα που δεν το είδαμε μέσα στις γιορτές, ο προγραμματισμός είχε σοβαρή ανάγκη από φιλμ με τόσο όμορφα και έντονα συναισθήματα εκείνες τις μέρες. Άλλου είδους «εγκλήματα» αυτά…


MORE REVIEWS

ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Στα 1977, ένα βραδινό τηλεοπτικό talk show με θέμα τον εορτασμό του Halloween και καλεσμένους με ειδίκευση στο μεταφυσικό εξελίσσεται με τον εντελώς λάθος και εκτός προγραμματισμού τρόπο σε ζωντανή μετάδοση.

BACK TO BLACK

Η σύντομη πορεία της μουσικής καριέρας της Έιμι Γουάινχαουζ, παράλληλα με προσωπικές στιγμές που την οδήγησαν σε ένα τόσο απότομο και άδοξο τέλος.

GHOSTBUSTERS: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δαιμονική οντότητα που (πίσω στα 1904) προσπάθησε να κατακτήσει τον κόσμο με στρατιά από φαντάσματα, τρεφόμενη με αρνητικά συναισθήματα ώστε να μειώσει τις θερμοκρασίες στο απόλυτο μηδέν, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη του σήμερα για να… το προσπαθήσει ξανά! Who you gonna call?

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ

Οι ελπίδες και τα όνειρα μιας χούφτας επίδοξων ηθοποιών του περίφημου Théâtre des Amandiers στο Παρίσι των μέσων της δεκαετίας του ‘80.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Αμερικανική οικογένεια μετακομίζει σε εξοχική αγγλική έπαυλη, δίχως να λογαριάζει τη φήμη πως το νέο τους σπίτι είναι… στοιχειωμένο εδώ και τρεις αιώνες. Και το φάντασμα του Σερ Σάιμον δεν πολυγουστάρει τους απρόσκλητους επισκέπτες!