του Ηλία Φραγκούλη

Τρεις σεναριογράφοι υπογράφουν τα όσα συμβαίνουν στο «Γκοτζίλα x Κονγκ: Η Νέα Αυτοκρατορία» και είμαι βέβαιος πως αν τους ρωτούσαμε ξεχωριστά ποια είναι ακριβώς η πλοκή του, θα δυσκολεύονταν να μας απαντήσουν! Αν και χορταστικότατο σε θέαμα, το φιλμ μπερδεύει τη χρησιμότητα της ρήσης «size matters» εκεί όπου οι ανάλογες ταινίες δεν την έχουν και τόσο ανάγκη…

Από μία άποψη, συνδέονται μεταξύ τους τα δρώμενα που παρακολουθούμε στη μεγάλη οθόνη, όμως, προκαλεί απορία το γιατί υφίσταται όλο αυτό το «μπούκωμα» στην ιστορία, με πληθώρα «υποπλοκών» (sic) που δεν καθίσταται πραγματικά απαραίτητες ώστε να μας κρατήσει σε εγρήγορση για (σχεδόν) ένα δίωρο τούτο το sequel. Αρχικά, έχουμε και τους δύο πασίγνωστους τιτάνες των περιπετειών φαντασίας και καταστροφής, κάτι ήδη αρκετό για τους περισσότερους από τους οπαδούς του genre. Για τις λεπτομέρειες της πλοκής… θα σας γελάσω! Ας πούμε ότι ένα σήμα από τα έγκατα της Κοίλης Γης προβληματίζει τους επιστήμονες, με την κωφάλαλη Τζία (που πλέον έχει υιοθετήσει η Δρ. Άντριους) να φαίνεται πως «επικοινωνεί» καλύτερα με αυτό, δίνοντας την εντύπωση ότι προέρχεται από τη χαμένη φυλή της.

Το στοιχείο ενός «αρχαίου», εξαφανισμένου πολιτισμού που ζει σε ένα «παράλληλο σύμπαν» επί της Γης παραπέμπει σαφέστατα στους ιθαγενείς του πλανήτη Παντόρα (με κανονικά ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά εδώ) και προσθέτει το μοναδικό εξτραδάκι που στηρίζει κάτι σημαντικό στο σενάριο, αρκεί να μην μπει στον κόπο ο θεατής να το… εξηγήσει ορθολογιστικά! Όλα αυτά ενώ ο Γκοτζίλα… περιοδεύει σε διάφορα σημεία του πλανήτη ή… παίρνει κι έναν υπνάκο ανάπαυσης (κατόπιν μονομαχίας με ακατονόμαστο και ευμέγεθες τέρας) στο Κολοσσαίο της Ρώμης. Από την άλλη, ο Κονγκ νιώθει μοναξιές και, έξαφνα, θα ανακαλύψει ολόκληρο «συγγενολόι»… εχθρικότατο απέναντί του και με σκοτεινούς σκοπούς. Ο αρχηγός τους, δε, έχει κι ένα… pet που γεννήθηκε για την… κατεψυγμένη καταστροφή!

Η… κουλαμάρα του σεναρίου είναι που στερεί πόντους από το «Γκοτζίλα x Κονγκ», γιατί κατά τα άλλα η ώρα περνά ψυχαγωγικά με το σε άφθονες δόσεις (και στα όρια του animation…) CGI, καταλήγοντας στην αποθέωση σύγκρουσης τεράτων που κάνει το Ρίο ντε Τζανέιρο λαμπόγυαλο και αποζημιώνει ως κορύφωση δράσης. Όταν έχεις όλους αυτούς τους τιτάνες (και μια Μόθρα σε ολίγον… «βρεφική» ηλικία, αν όχι και κομψότερη του συνηθισμένου!), λοιπόν, τι τους θες τους τρεις σεναριογράφους;