FreeCinema

Follow us

ΦΥΓΗ (2021)

(FLUGT)

  • ΕΙΔΟΣ: Animation
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιόνας Πόερ Ράσμουσεν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 89'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: STRADA FILMS

Έχοντας βιώσει τη φρίκη του πολέμου και της προσφυγιάς σε τρυφερή, παιδική ηλικία, χρόνια μετά, ο Αμίν διηγείται την ιστορία του προσωπικού του Γολγοθά, αλλά κι αυτόν την οικογένειάς του.

Βασισμένος στην αληθινή ιστορία ενός Αφγανού πρόσφυγα (το όνομα Αμίν δεν είναι το πραγματικό του, για ευνόητους λόγους) που πέρασε από «σαράντα κύματα» προκειμένου να φτάσει στη δυτική «Γη της Επαγγελίας», ο Δανός Γιόνας Πόερ Ράσμουσεν σκηνοθετεί τη «Φυγή», ένα ενήλικο animation διαφορετικό από τ’ άλλα, το οποίο έφτασε να προταθεί για τρία βραβεία Όσκαρ φέτος (προφανώς στην κατηγορία του, αλλά και για καλύτερο ντοκιμαντέρ και ξενόγλωσσο φιλμ).

Ο Αμίν είναι πλέον 36 ετών, είναι ακαδημαϊκός, ζει στη Δανία και είναι έτοιμος να παντρευτεί το σύντροφό του. Αυτή είναι μια πρόταση που διαβάζοντάς την κανείς, ίσως και να πιστέψει πως όλα ήρθαν βολικά στον Αμίν, προκειμένου σήμερα ν’ απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων του. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι. Όταν ο Ράσμουσεν ζήτησε από τον φίλο του να μιλήσουν για τα παιδικά του χρόνια και, πρακτικά, να του διηγηθεί τη ζωή του, ο Αμίν το έκανε, εν μέρει γιατί το χρωστούσε στην οικογένειά του, αλλά και γιατί ο ίδιος έπρεπε να έρθει σ’ επαφή με τους προσωπικούς τους δαίμονες και να προσπαθήσει (ίσως) να τους ξορκίσει. Η διήγηση του Αμίν εκτείνεται πολύ πίσω ηλικιακά, ξεκινώντας από τα 4 του χρόνια, όταν ακόμα ζούσε σ’ ένα πολύ διαφορετικό Αφγανιστάν, πριν την επικράτηση των Μουτζαχεντίν. Η ιστορία του από εκεί και πέρα μετατρέπεται σ’ έναν ατέρμονο εφιάλτη γεμάτο φόβο, αγωνία και προσφυγιά, έναν ασταμάτητο αγώνα για επιβίωση, μια παρατεταμένη φυγή από τα πατρογονικά εδάφη, σε τόπους άγνωστους κι αφιλόξενους, με μόνη παρηγοριά την οικογένεια και την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής.

Η ιδιαιτερότητα τούτου του φιλμ έγκειται εν μέρει στην επιλογή της ντοκιμαντερίστικης αφήγησης, αλλά και στη χρήση του animation, πρωτίστως ως τρόπο προστασίας του Αμίν και της ιστορίας του. Πέρα από αυτό, όμως, ο Ράσμουσεν έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην οπτικοακουστική ανασύσταση της ζωής του Αμίν, με διαρκή flashback και χωροχρονικές μετατοπίσεις μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, ανάμεσα σε κομβικής σημασίας χώρες (Αφγανιστάν, Ρωσία και Δανία) στις οποίες «γράφτηκε» το δράμα ολόκληρης της οικογένειας.

Η ταινία μιλά για τα πάντα. Πέραν της φρίκης του πολέμου που εξώθησε τόσους και τόσους ανθρώπους στην ξενιτιά και την αβεβαιότητα ενός (έτσι κι αλλιώς) τρομακτικού μέλλοντος, η «Φυγή» περιστρέφεται ιδιαίτερα (και πολύ διακριτικά, επίσης) γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό του Αμίν, τον φόβο για την πιθανή αποκάλυψη της ομοφυλοφιλίας του, το άγχος της αποδοχής του ή μη από την οικογένειά του, αλλά και την υπέρτατη στιγμή της εσωτερικής απελευθέρωσης, όταν εκείνος θα βρεθεί για πρώτη φορά στη ζωή του σ’ ένα gay bar (σε μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές του φιλμ).

Το σενάριο των Ράσμουσεν και Αμίν Ναγουαμπί χαρακτηρίζεται από μια καλλιτεχνική «ρευστότητα» που σκηνοθετικά μόνο σε αυτού του είδους τα animation συναντά κανείς. Ειλικρινής, μ’ έναν συνδυασμό ωμού και ποιητικού ρεαλισμού, η «Φυγή» είναι μια ταινία σοκαριστική στον πυρήνα της, που αποφεύγει επιτυχημένα τις δραματουργικές εξάρσεις και τον εκβιασμό συναισθημάτων, απλά και μόνο λέγοντας την αλήθεια. Μια αλήθεια απείρως σκληρότερη από την πιο βάρβαρη, κινηματογραφική μυθοπλασία. Πρόκειται για ένα μικρό (η διάρκειά του είναι μόλις 89 λεπτά), μα «τεράστιο» σινεματικό πόνημα που υπενθυμίζει (σε όσους επιμένουμε να το ξεχνάμε μετά το πέρας μιας ακόμα δυσάρεστης είδησης) πως η ζωή του φευγιού ενός πρόσφυγα είναι καμωμένη από ένα αίσθημα κυριολεκτικού και μεταφορικού πνιγμού. Οι «τυχεροί» που καταφέρνουν να επιζήσουν τις κακουχίες, την ταπείνωση και τον εξευτελισμό των λαθρεμπόρων, σπάνια καταφέρνουν ν’ αποδιώξουν από μέσα τους το πικρό «γιατί;» που (θα) τους «πνίγει»… ποιος ξέρει για πόσα χρόνια.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Η «Φυγή» αποτελεί αναμφίβολα μια από τις πιο ξεχωριστές ταινίες τούτης της σεζόν και αξίζει να κάνεις μια χάρη στον εαυτό σου και να την παρακολουθήσεις στο σινεμά. Τα μεγάλα δράματα «σηκώνουν» μεγάλες οθόνες.


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΜΕΝ

Ο Δημοσθένης και ο Νικήτας λιάζονται και κολυμπούν στα Λιμανάκια, αναπολούν γεγονότα από το περσινό καλοκαίρι χωρισμού του πρώτου και φαντασιώνουν το σενάριο μιας ταινίας που ο δεύτερος ελπίζει να σκηνοθετήσει και να στείλει στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Να ζεις και να (μην) πεθαίνεις στο Παρίσι. Αυτό το βάσανο!

HAIKYUU!! THE DUMPSTER BATTLE

Ο Χινάτα και ο Καγκεγιάμα μπορεί να ήταν αντίπαλοι στο γυμνάσιο, όμως, στο λύκειο θα πρέπει να συνεργαστούν για ν’ αντιμετωπίσουν την ομάδα Nekoma. Πρότυπα, αγάπη και αδιαφορία για το άθλημα, προσωπογραφίες σε slow motion και κλειστό γήπεδο volleyball συνθέτουν ένα επεισόδιο που… θα μπορούσες να δεις ευχάριστα ένα Σάββατο πρωί στην τηλεόραση.

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ 2

Η Ράιλι έγινε 13ων ετών, εξελίσσει την αγάπη της για το άθλημα του ice hockey και ο ερχομός της εφηβείας φανερώνει… στο μυαλό της καινούργια συναισθήματα και νευρώσεις που η Χαρά, η Λύπη, ο Φόβος, ο Θυμός και η Αηδία δύσκολα θα παλέψουν στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν.

Ο ΚΑΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ταινίας με θέμα τον παράνομο έρωτα ενός άνδρα και της νέας γυναίκας του πατέρα του, η πρωταγωνίστρια κατηγορεί τον συμπρωταγωνιστή της πως τη βίασε ενόσω «έτρεχε» η ερωτική σκηνή μεταξύ τους. Με τον τελευταίο να εξανίσταται πως εκείνη λέει ψέματα, το συνεργείο όσο και οι δικηγόροι τους προσπαθούν να διαχειριστούν την κρίση.