του Ηλία Φραγκούλη

«Η ερωτική ιστορία πίσω από το πιο διάσημο μνημείο του κόσμου», διαβάζω σε προωθητικό post της διανομής στα social. Τότε, γιατί το αποκαλούν «Άιφελ» το έργο; Εδώ εντοπίζεται το μεγαλύτερο πρόβλημα τούτης της αξιοπρεπούς γαλλικής (υπερ)παραγωγής εποχής, η οποία (με λίγα λόγια) σε κερδίζει απόλυτα όταν αφηγείται την ιστορία της δημιουργίας του περίφημου παριζιάνικου πύργου, αλλά… καταρρέει άδοξα όταν μετατρέπει σε πρωταγωνιστή της το background μιας κοινότυπης (μελο)δραματικής υποπλοκής.

Η περίπτωση της δημιουργίας του πύργου του Άιφελ εξάπτει την περιέργεια, σίγουρα. Δυστυχώς, όμως, οι παραγωγοί του φιλμ θεώρησαν πως αυτό μπορεί να φαντάζει… βαρετό (ή «ντοκιμαντερίστικο») για μερίδα θεατών και προτίμησαν να ενθέσουν στην ιστορία ένα «καταραμένο» ρομάντζο που σκιάζει το παρελθόν του Γκιστάβ Αϊφέλ, ο οποίος θα ξανασυναντήσει τυχαία της παλιά και μεγαλύτερη αγάπη της ζωής του κι αυτό το γεγονός θα του εμφυσήσει την έμπνευση (το γράμμα Α από το όνομα της Αντριέν!) για το περίφημο μεταλλικό μεγαθήριο.

Η ταινία παρακολουθεί το παρασκήνιο της «κόντρας» των ζηλόφθονων Γάλλων, οι οποίοι αντιμετώπισαν με δέος το δημιούργημα του Μνημείου Γουόσινγκτον, της υψηλότερης κατασκευής στον κόσμο, και θέλησαν να ανεβάσουν τον πήχη με κάτι πιο εντυπωσιακό. Έχοντας συμβάλλει στην ανέγερση του Αγάλματος της Ελευθερίας, ο Αϊφέλ μοιάζει να είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά, πείθεται να παρατήσει τα σχέδιά του για το Métro των Παρισίων και μπλέκει σ’ έναν τεράστιο κυκεώνα κόστους και deadlines, ώστε ο πύργος του να είναι έτοιμος στα εγκαίνια της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1889, η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί στη γαλλική πρωτεύουσα.

Από τη στιγμή που παρακολουθούμε το πρώτο μεγάλο flashback του ειδυλλίου του παρελθόντος, το «Άιφελ» χάνει ολοφάνερα το focus του επάνω στην από το μηδέν κατασκευή του πύργου και του όλου οικονομικού και διπλωματικού / πολιτικού χάους που το συνοδεύει, θυσιάζοντας έτσι την πρωτοτυπία του βιογραφικού θέματός του για χάρη ενός έρωτα με πολλά σκαμπανεβάσματα ταξικών αντιθέσεων και ίντριγκας διεκδίκησης. Διόλου τυχαία, η πρώτη σκηνή που σε… ξυπνά από τη βαρεμάρα του ρομάντζου είναι εκείνη όπου κρίνεται η στατικότητα της υπόγειας βάσης του πύργου (η οποία μπάζει νερά!) ή κυρίως το highlight (τελικά!) της αγωνιώδους σεκάνς του πρώτου σημαντικού «δεσίματος» τμημάτων του πύργου, με τους εργάτες να κρέμονται στο κενό και κάποια ελάχιστα εκατοστά διαφοράς από το ακριβέστατα υπολογισμένο να σε στέλνουν στην άκρη του καθίσματός σου από το σασπένς.

Εκεί, όμως, η ταινία μετρά μόλις μιάμιση ώρα η οποία σου έχει φανεί σαν… αιώνας και ότι έχει απομείνει σπαταλιέται ξανά στο αίσθημα, με τη συνέχεια της ανέγερσης του πύργου να περιορίζεται σε λίγες στιγμές… μπογιατίσματος, έως τα εγκαίνια της 31^ης Μαρτίου του 1889. Κρίμα.