του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Τι έχουν απογίνει οι άνθρωποι που έχουν περάσει από τη ζωή μας; Άλλοι συνεχίζουν να υπάρχουν, άλλοι έχουν εξαφανιστεί, για άλλους δε μας νοιάζει ή δε θέλουμε καν να ξέρουμε, για άλλους έχουμε την περιέργεια: «Τι να κάνει τώρα;». Για την Άλις αυτή η ανάγκη εξακολουθεί να είναι ισχυρή ακόμη και 15 χρόνια μετά τον χωρισμό της απ’ τον Τομ. Η ζωή τους έχει αλλάξει, πια. Εκείνος είναι παντρεμένος και αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη σταθερότητα της καθημερινότητάς του από την οποία δεν είναι ιδιαίτερα διατεθειμένος να ξεφύγει και στη δυνατότητα να αλλάξει κάτι, συνοδεύοντας τη γυναίκα του σε μια επαγγελματική ευκαιρία που βρίσκεται κάπου αλλού.

Για την Άλις τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Έχει κάνει πολλές, διαδοχικές αλλαγές. Έχει αλλάξει χώρες, επαγγέλματα, ακόμη και ονόματα. Και τόσα χρόνια μετά, εμφανίζεται ξαφνικά στο party γενεθλίων τού Τομ, συνοδεύοντας έναν φίλο του που μόλις γνώρισε. Κανείς από τους υπόλοιπους δεν την ξέρει. Ακόμη κι ο Τομ έχει κάποιες αμφιβολίες, που σύντομα διαλύονται όταν την αντιμετωπίζει ιδιαιτέρως. Όταν ήταν μαζί, το όνομά της ήταν Τζένι. Μετά έγινε Κονσουέλο, αργότερα Άλις. Ταξίδεψε ως βιολόγος στην Τανζανία, ως βοηθός ταχυδακτυλουργού στην Κίνα, στα επείγοντα νοσοκομείου. Οι ιστορίες της είναι πολύ εξωτικές για να είναι αληθοφανείς και θα αμφισβητηθούν και από τους υπόλοιπους καλεσμένους τού party, που – αν και σε ένταση – μεταφέρονται για τη συνέχεια της βραδιάς σε ένα club.

Από εκεί και πέρα θα αρχίσει μια μακριά νυχτερινή βόλτα και ένας ατέλειωτος διάλογος του τύπου «τι έκανες, γιατί το έκανες, πού ήσουν, ποια είσαι κ.λπ.», η οποία διακόπτεται μόνο από ένα σύντομο περιστατικό με ένα ηλικιωμένο ζευγάρι (με την Κάθι Μπέιτς και τον Ντάνι Γκλάβερ σε μικρότερους και λιγότερο σημαντικούς απ’ ό,τι περιμένεις ρόλους). Αν νομίζεις ότι είναι πληκτικό το να ακούς για ώρα ένα πρώην ζευγάρι να συζητά με γενικότητες για τη ζωή του, κατά τη διάρκεια και μετά τη σχέση, έχεις δίκιο. Ειδικά όταν ο διάλογος μοιάζει να κάνει κύκλους και να μην οδηγεί πουθενά, ούτε να εξελίσσει ιδιαίτερα τους χαρακτήρες, παρά να δείχνει την αντίθεσή τους. Με ματιές και χρωματισμούς φωνής που γνωρίζει πολύ καλά να χρησιμοποιεί γοητευτικά, η Ρέιτσελ Βάις παίζει μια ηρωίδα που μοιάζει ενδιαφέρουσα, αλλά τελικά δε δικαιολογεί τις αυξημένες προσδοκίες που δημιουργεί η α λα ερωτικό θρίλερ έναρξη, η οποία ξεφουσκώνει γρήγορα. Απέναντί της, ο Μάικλ Σάνον, συνήθως αγριωπός και επιθετικός στους ρόλους του, εδώ είναι κυρίως σιωπηλός και σαστισμένος.