FreeCinema

Follow us

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ (2022)

(AS BESTAS)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ροντρίγκο Σορογκόγιεν
  • ΚΑΣΤ: Μαρίνα Φόις, Ντενί Μενοσέ, Λουίς Ζαχέρα, Ντιέγκο Ανίδο, Μαρί Κολόμπ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 137'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ROSEBUD.21

Ζευγάρι «πρωτευουσιάνων» Γάλλων μετακομίζει μόνιμα σε αγρόκτημα της υπαίθρου της Γαλικίας κι έρχεται γρήγορα σε σύγκρουση με τους γείτονές του, επειδή τους εμποδίζουν να προχωρήσουν στην πώληση των τριγύρω εκτάσεων γης, με κίνδυνο να εγκαταλειφθούν τα σχέδια τοποθέτησης ανεμογεννητριών.

Ιδιαίτερη περίπτωση έργου. Για έναν απλό θεατή, ο οποίος δεν (θα) έχει κάποιες παραπανίσιες γνώσεις για να το κρίνει, μπορεί και να φανεί συγκλονιστικό. Προσωπικά, και με μία περισσότερο επαγγελματική ιδιότητα, αυτό ακριβώς μου είχε συμβεί παρακολουθώντας το «Santoalla» (2017), ένα ντοκιμαντέρ με θέμα την αληθινή (και πλέον δραματική) δοκιμασία που έζησε ένα ζευγάρι Ολλανδών στο σχεδόν εγκαταλελειμμένο ομώνυμο χωριό, με αφορμή την έντονη διαμάχη του συζύγου με τους καινούργιους γείτονές του(ς). Το ντοκιμαντέρ ήταν ένας αληθινός… ψυχοβγάλτης! Ένα φιλμ που εύκολα μπορείς να τοποθετήσεις στο genre του θρίλερ (χάρη στην πληθώρα υλικού από home videos του ζεύγους), με το μυστήριο της εξέλιξης της ιστορίας του να σε φέρνει στην άκρη του καθίσματός σου. Ατυχώς, σε σχέση με την ταινία του Ροντρίγκο Σορογκόγιεν, για μένα είχε προηγηθεί αυτή η εμπειρία θέασης, οπότε είμαι υποχρεωμένος ν’ αντιμετωπίσω διαφορετικά το «Ο Εχθρός Δίπλα μου» και να σταθώ σε μερικά δυσάρεστα ατοπήματα που, σαφέστατα, μειώνουν την αξία τούτου του (κατά τα άλλα) πολυβραβευμένου φιλμ.

[Ο χειρισμός του κειμένου που ακολουθεί θα είναι… χειρουργικά ακριβής ως προς την αποφυγή spoilers, τα οποία θα μπορούσαν ν’ αφορούν την fictional μεταφορά, όσο και την ταινία τεκμηρίωσης.]

Η ιστορία είναι θαυμάσια και τόσο διαχρονικά… τυπική. Χωριάτες προκαλούν ένα είδος «βεντέτας» για οικονομικούς λόγους, με ολέθρια αποτελέσματα. Ο Σορογκόγιεν έχει ενθέσει στο σενάριο και κάποιες σύγχρονες προβληματικές που απασχολούν έντονα τις κοινωνίες πολλών λαών, όπως την ξενοφοβία και την αλλοτρίωση ενός παραδοσιακού τρόπου ζωής της επαρχίας, δίπλα στο ουτοπικό όραμα κάποιων πιο «ρομαντικών» ανθρώπων (πρότερου αστικού βίου) για φυγή κι επιστροφή στη φύση. Και δίνει και μία επιπλέον έμφαση στο ζήτημα / πρόβλημα του «αναπτυξιακού» βιασμού της υπαίθρου από τα αιολικά πάρκα. Καλοδεχούμενα όλα αυτά, όμως, για λόγους πραγματικά ακατανόητους, η αλλοίωση χαρακτηριστικών στοιχείων (που το ντοκιμαντέρ διαχειρίζεται καλύτερα και σε σωστότερη αφηγηματική βάση ώστε να χτίσει σασπένς) των πραγματικών γεγονότων είναι τόσο σοκαριστικά λανθασμένη, που ναρκοθετεί το σύνολο του φιλμ.

Πρώτον: ο Σορογκόγιεν δίνει κανονικότατα στους θεατές του το (ας πούμε υποθετικό) «twist» της πλοκής, πολύ πριν το τέλος της ταινίας! Κίνηση απόλυτα βλακώδης, που δεν εξυπηρετεί κανέναν και τίποτα για την εξέλιξη του έργου. Γιατί να υπάρξει αυτή η «απονεύρωση» της ψυχολογικής έντασης, γιατί να «σπάσει» κάθε αμφιβολία γύρω από το μυστήριο του «Ο Εχθρός Δίπλα μου»; Δεν θ’ αφήσω ασχολίαστο και το απόλυτο #fail του marketing της παραγωγού εταιρείας του φιλμ, σχετικά με την αφίσα που το συνοδεύει. Οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι… ντιπ για ντιπ!

Δεύτερον: ακριβώς μετά από τη σχετική αποκάλυψη, ακολουθεί ένα αδιανόητο κι αδικαιολόγητο χρονικό κενό δράσης, που αν ζούσαμε στα χρόνια της προβολής με celluloid, εύκολα θα ρίχναμε τα πυρά της οργής μας προς τον «χασάπη» μηχανικό, κατηγορώντας τον ότι είχε φάει μια… ολόκληρη μπομπίνα! Το έξαφνο «gap» δεν συνοδεύεται από καμία επεξηγηματική κάρτα και ο θεατής, για μερικά λεπτά, θα βρεθεί σε κατάσταση σύγχυσης, μέχρι να συνειδητοποιήσει πόσα… χρόνια έχουν περάσει!

Οι άνωθεν παρατηρήσεις προφανώς κι αποτελούν επιλογές του Σορογκόγιεν, ο οποίος μάλλον δεν «το ‘χει» από δραματουργικής άποψης, θυσιάζοντας κυριολεκτικά μερικά δυνατά σημεία του έργου, ενώ την ίδια στιγμή δεν προσφέρει κανένα «αντίβαρο» δημιουργικά, ώστε να υποστηρίξει το σκηνοθετικό του όραμα. Ξεχωρίζει η θαυμάσια σεκάνς διαλόγου και έντασης μεταξύ μάνας και κόρης, που δεν είναι απλά καλογραμμένη, αλλά επιτρέπει και στην Μαρίνα Φόις να πάρει σκαλπ με την ερμηνείας της! Συνολικά, το καστ του φιλμ διαπρέπει και απογειώνει το «Ο Εχθρός Δίπλα μου», όσο κι αν ο δημιουργός του δείχνει να πελαγοδρομεί σε στόχευση αφήγησης, περιεχομένου και ταύτισης με τους κεντρικούς του χαρακτήρες.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του φετινού καλοκαιριού, που… αυτο-ακυρώνεται σε βασικά σημεία της πλοκής της, ειδικά για τους γνώστες της αληθινής ιστορίας στην οποία βασίστηκε. Σε περίπτωση που δεν είχατε δει από πριν το ντοκιμαντέρ «Santoalla», αναζητήστε το κατόπιν και… θα μου δώσετε όλα τα δίκια!


MORE REVIEWS

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ

Ένα σπονδυλωτό τρίπτυχο για ανθρώπους που θέλουν να σε χρησιμοποιήσουν ή θέλουν να χρησιμοποιηθούν από σένα, για ανθρώπους που θέλουν να σε κακομεταχειριστούν ή θέλουν να τους κακομεταχειριστείς.

ΖΩΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Στη σύγχρονη Γαλλία και για ανεξήγητους λόγους, μερίδα ανθρώπων μεταμορφώνονται σταδιακά σε ζώα. Πατέρας με έφηβο γιο εγκαταλείπει το Παρίσι για τα δάση του Νότου, προς αναζήτηση της σκαστής από κέντρο κράτησης μεταλλαγμένης συζύγου του, όμως, ο υιός οδεύει ολοταχώς προς τα ζωικά χνάρια της μητέρας του.

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ

Πατέρας που έχει μεγαλώσει την κόρη του μόνος, καθώς η μητέρα της από νωρίς εγκατέλειψε αμφότερους, συνειδητοποιεί πως έφτασε η ώρα που η νεαρή θα φύγει μακριά του για σπουδές. Όλα αυτά τα χρόνια, όμως, το «φάντασμα» της πρώην του δεν φαίνεται να τον έχει αφήσει.

FURIOSA: A MAD MAX SAGA

Η παιδική ηλικία της Φιουριόζα, από την ανέμελη ζωή στη γη της αφθονίας και την ομηρεία της από τη συμμορία του Δρ. Ντεμέντους, μέχρι τα νεανικά χρόνια της «πλαστής ταυτότητας» ενός αγοροκόριτσου που περνά απαρατήρητο από τους τυραννικούς δυνάστες του, ώστε ν’ αρπάξει την κατάλληλη ευκαιρία για ν’ αποδράσει.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΒΑΛΙΤΣΑΣ

Πιλότος με ένοχο μυστικό ικανό να του στερήσει τη θέση στο cockpit των αργεντίνικων αερογραμμών, πέφτει θύμα εκβιασμού από μέλη κυβερνητικής υπηρεσίας, αναγκάζοντάς τον να μεταφέρει μια αγνώστου περιεχομένου μαύρη βαλίτσα σε κάθε του πτήση από Μπουένος Άιρες προς Μαδρίτη. Θα πάει μακριά η… βαλίτσα;