της Βαρβάρας Κοντονή

Generic αισθηματικό δράμα γαλλικής προελεύσεως, το οποίο δεν πρωτοτυπεί στο ελάχιστο σε σχέση με το υπόλοιπο του γαλλόφωνου (ειδικά και όχι μόνο) κινηματογραφικού συρφετού του καλοκαιριού, υπενθυμίζοντάς μας επανειλημμένα πως λειτουργεί στη χώρα μας το σωστό, το μερακλίδικο το ξεστοκάρισμα όλης της υπόλοιπης χρονιάς. Αν αφαιρούσαμε και τα ονόματα των Πιερ Νινέ (αιώνια αγαπημένος πρωταγωνιστής της εγχώριας, θερινής ραστώνης…) και Στέισι Μάρτιν, το φιλμ θα περνούσε στα εντελώς ψιλά γράμματα (και στα ψηλά ράφια της διανομής, όπου πιθανότατα μάζευε σκόνη). Βρέθηκε, όμως, η ιδανικότερη εποχή για να κυκλοφορήσει μια ακόμη «γαλλικουργιά», που στην καρδιά του Δεκαπενταύγουστου… κανείς δεν πρόκειται να δει (μη σου πω και να μάθει ότι υπήρξε!).

Η Λίζα (Μάρτιν) και ο Σιμόν (Νινέ) ζουν έναν παθιασμένο έρωτα. Εκείνη παλεύει να τελειώσει τη σχολή της και παράλληλα εργάζεται ως σερβιτόρα, εκείνος βγάζει το ψωμί του από το εμπόριο ναρκωτικών. Όταν μια μέρα ένα deal πάει πολύ στραβά, ο Σιμόν θ’ αναγκαστεί να εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω του την Λίζα, σε μια προσπάθειά του να μην υπάρξει (και) εμπλοκή εκείνης στις παραβατικές του συνήθειες. Fast forward μερικά χρόνια αργότερα και η Λίζα βρίσκεται σε τουριστικό θέρετρο παρέα με τον πλούσιο σύζυγό της, Λίο (Μαζιμέλ). Ένα τυχαίο πρωί, η Λίζα θα δει τον Σιμόν να εργάζεται στο ξενοδοχείο και, σταδιακά, ο έρωτάς τους θα φουντώσει ξανά, όχι όμως δίχως συνέπειες.

Η ιστορία των «Εραστών» δεν πρόκειται να διεκδικήσει δάφνες πρωτοτυπίας, γεγονός που επιβεβαιώνεται πανηγυρικά από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας, όπου και συνειδητοποιείς πως το σενάριο των Νικόλ Γκαρσία και Ζακ Φιεσί (μπορεί να προφέρεται και… Φέσι, θα σας γελάσω!) διαθέτει λιγότερη φαντασία ακόμα και από τουρίστα που φωτογραφίζει το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη. Διότι, πόσα κλισέ και πόση αναμασημένη, στερεοτυπική αποτύπωση ενός σχεσιακού τριγώνου (που, μεταξύ μας, δίγωνο είναι από την αρχή) να αντέξει πλέον κανείς φιλμικά; Θα σας πω εγώ: όχι πολλή. Γιατί εννοείται πως δεν φτάνει η μαύρη η μοίρα των δυο ερωτευμένων πρωταγωνιστών, δεν είναι αρκετή προκειμένου να οριοθετηθεί το μοιραίον της υπόθεσης, χρειάζεται ν’ «ακολουθήσουν» όλες οι κοινότυπες σεναριακές πινελιές ώστε αυτός ο έρωτας να καταδικαστεί και ν’ αναστηθεί εκ νέου, ακόμη κι αν ο ρυθμός του έργου έχει πάει περίπατο από την αρχή (αν υπήρξε και ποτέ ένας τέτοιος…).

Ωραίοι και οι παράνομοι έρωτες και οι φουρτουνιασμένες αγάπες, αλλά όταν το σενάριό σου πάσχει σε ροή από κάθε άποψης, τι να σου κάνει ο Νινέ και η Μάρτιν; Αν κρατάς κάτι εδώ, είναι σίγουρα η (μια κάποια) χημεία μεταξύ των δύο ηθοποιών, αλλά και η απουσία αυτής ανάμεσα στην Μάρτιν και τον Μπενουά Μαζιμέλ, η οποία όμως (έστω) ανταποκρίνεται στην επί της οθόνης προβληματική τους σχέση. Κατά τα άλλα, όλα πάνε τροχάδην, σε βαθμό να δυσκολεύεσαι να ταυτιστείς ή να αισθανθείς και την παραμικρή συμπάθεια για τον οποιονδήποτε. Είναι σαν να βλέπεις μια ιστορία κάποιων άγνωστων που ούτε σ’ ενδιαφέρουν, ούτε και ενδιαφέρεσαι να τους μάθεις, απλά τους κοιτάς κι έπειτα από λίγο… έχεις ξεχάσει τα πάντα. Να αναφέρω επίσης πως εάν έλειπαν συγκεκριμένες επιλογές σε επίπεδο σεναρίου και πρόζας, όπως για παράδειγμα η ατάκα «Έχω ναυτία…», που σε προϊδεάζει για πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο είδος του ερωτικού δράματος, θα ήταν ελαφρώς πιο ανεκτή η κατάσταση, αν μη τι άλλο γιατί οφείλεις να είσαι πιστός σ’ αυτά που γράφεις και να επιλέξεις μία από τις δύο αφηγηματικές οδούς που σου ανοίγονται, αντί να πετάς την ατάκα χάριν ίντριγκας, χωρίς να έχεις ιδέα πως θα συνεχίσεις κατόπιν. Έχουμε «φάει» τα αισθηματικά με το κουτάλι, πια, λίγη πρωτοτυπία δεν θα έβλαπτε…