FreeCinema

Follow us

ΕΡΑΣΤΕΣ (2021)

(AMANTS)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νικόλ Γκαρσία
  • ΚΑΣΤ: Πιερ Νινέ, Στέισι Μάρτιν, Μπενουά Μαζιμέλ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 102'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ROSEBUD.21

Όταν μετά τον χωρισμό τους, εξαιτίας ενός σοβαρού συμβάντος, η Λίζα και ο Σιμόν ξανασυναντηθούν, ανακαλύπτουν πως τα μεταξύ τους αισθήματα δεν έχουν αλλάξει. Έχουν αλλάξει όλα τα υπόλοιπα, όμως…

Generic αισθηματικό δράμα γαλλικής προελεύσεως, το οποίο δεν πρωτοτυπεί στο ελάχιστο σε σχέση με το υπόλοιπο του γαλλόφωνου (ειδικά και όχι μόνο) κινηματογραφικού συρφετού του καλοκαιριού, υπενθυμίζοντάς μας επανειλημμένα πως λειτουργεί στη χώρα μας το σωστό, το μερακλίδικο το ξεστοκάρισμα όλης της υπόλοιπης χρονιάς. Αν αφαιρούσαμε και τα ονόματα των Πιερ Νινέ (αιώνια αγαπημένος πρωταγωνιστής της εγχώριας, θερινής ραστώνης…) και Στέισι Μάρτιν, το φιλμ θα περνούσε στα εντελώς ψιλά γράμματα (και στα ψηλά ράφια της διανομής, όπου πιθανότατα μάζευε σκόνη). Βρέθηκε, όμως, η ιδανικότερη εποχή για να κυκλοφορήσει μια ακόμη «γαλλικουργιά», που στην καρδιά του Δεκαπενταύγουστου… κανείς δεν πρόκειται να δει (μη σου πω και να μάθει ότι υπήρξε!).

Η Λίζα (Μάρτιν) και ο Σιμόν (Νινέ) ζουν έναν παθιασμένο έρωτα. Εκείνη παλεύει να τελειώσει τη σχολή της και παράλληλα εργάζεται ως σερβιτόρα, εκείνος βγάζει το ψωμί του από το εμπόριο ναρκωτικών. Όταν μια μέρα ένα deal πάει πολύ στραβά, ο Σιμόν θ’ αναγκαστεί να εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω του την Λίζα, σε μια προσπάθειά του να μην υπάρξει (και) εμπλοκή εκείνης στις παραβατικές του συνήθειες. Fast forward μερικά χρόνια αργότερα και η Λίζα βρίσκεται σε τουριστικό θέρετρο παρέα με τον πλούσιο σύζυγό της, Λίο (Μαζιμέλ). Ένα τυχαίο πρωί, η Λίζα θα δει τον Σιμόν να εργάζεται στο ξενοδοχείο και, σταδιακά, ο έρωτάς τους θα φουντώσει ξανά, όχι όμως δίχως συνέπειες.

Η ιστορία των «Εραστών» δεν πρόκειται να διεκδικήσει δάφνες πρωτοτυπίας, γεγονός που επιβεβαιώνεται πανηγυρικά από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας, όπου και συνειδητοποιείς πως το σενάριο των Νικόλ Γκαρσία και Ζακ Φιεσί (μπορεί να προφέρεται και… Φέσι, θα σας γελάσω!) διαθέτει λιγότερη φαντασία ακόμα και από τουρίστα που φωτογραφίζει το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη. Διότι, πόσα κλισέ και πόση αναμασημένη, στερεοτυπική αποτύπωση ενός σχεσιακού τριγώνου (που, μεταξύ μας, δίγωνο είναι από την αρχή) να αντέξει πλέον κανείς φιλμικά; Θα σας πω εγώ: όχι πολλή. Γιατί εννοείται πως δεν φτάνει η μαύρη η μοίρα των δυο ερωτευμένων πρωταγωνιστών, δεν είναι αρκετή προκειμένου να οριοθετηθεί το μοιραίον της υπόθεσης, χρειάζεται ν’ «ακολουθήσουν» όλες οι κοινότυπες σεναριακές πινελιές ώστε αυτός ο έρωτας να καταδικαστεί και ν’ αναστηθεί εκ νέου, ακόμη κι αν ο ρυθμός του έργου έχει πάει περίπατο από την αρχή (αν υπήρξε και ποτέ ένας τέτοιος…).

Ωραίοι και οι παράνομοι έρωτες και οι φουρτουνιασμένες αγάπες, αλλά όταν το σενάριό σου πάσχει σε ροή από κάθε άποψης, τι να σου κάνει ο Νινέ και η Μάρτιν; Αν κρατάς κάτι εδώ, είναι σίγουρα η (μια κάποια) χημεία μεταξύ των δύο ηθοποιών, αλλά και η απουσία αυτής ανάμεσα στην Μάρτιν και τον Μπενουά Μαζιμέλ, η οποία όμως (έστω) ανταποκρίνεται στην επί της οθόνης προβληματική τους σχέση. Κατά τα άλλα, όλα πάνε τροχάδην, σε βαθμό να δυσκολεύεσαι να ταυτιστείς ή να αισθανθείς και την παραμικρή συμπάθεια για τον οποιονδήποτε. Είναι σαν να βλέπεις μια ιστορία κάποιων άγνωστων που ούτε σ’ ενδιαφέρουν, ούτε και ενδιαφέρεσαι να τους μάθεις, απλά τους κοιτάς κι έπειτα από λίγο… έχεις ξεχάσει τα πάντα. Να αναφέρω επίσης πως εάν έλειπαν συγκεκριμένες επιλογές σε επίπεδο σεναρίου και πρόζας, όπως για παράδειγμα η ατάκα «Έχω ναυτία…», που σε προϊδεάζει για πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο είδος του ερωτικού δράματος, θα ήταν ελαφρώς πιο ανεκτή η κατάσταση, αν μη τι άλλο γιατί οφείλεις να είσαι πιστός σ’ αυτά που γράφεις και να επιλέξεις μία από τις δύο αφηγηματικές οδούς που σου ανοίγονται, αντί να πετάς την ατάκα χάριν ίντριγκας, χωρίς να έχεις ιδέα πως θα συνεχίσεις κατόπιν. Έχουμε «φάει» τα αισθηματικά με το κουτάλι, πια, λίγη πρωτοτυπία δεν θα έβλαπτε…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Εάν αρέσκεσαι στα σκληροπυρηνικά δράματα, τούτο εδώ δεν θα σου δώσει τίποτα παραπάνω. Είναι (ας πούμε) ένα… «μη δράμα» τυλιγμένο σε συσκευασία σύγχρονης τραγωδίας. Θα δεχόμουν την τιμιότητα μιας ταινίας με τον τίτλο «Εραστές», με δυο ανθρώπους που ουσιαστικά «λιώνουν» ο ένας για τον άλλον, αλλά εδώ υπάρχουν στιγμές που δεν βλέπεις καν αυτό. Μονάχα μια τυπική παρουσία των ηθοποιών για να βγει το μεροκάματο! Κι αυτό είναι όλο.


MORE REVIEWS

BONES AND ALL

Στην Αμερική του Ρόναλντ Ρέιγκαν, ένα κορίτσι που αρέσκεται στο να τρώει ανθρώπινη σάρκα παίρνει τους δρόμους σε αναζήτηση της «χαμένης» μητέρας της και κάποιας πιθανής εξήγησης για την κατάσταση που βιώνει. Στη μοναχική της πορεία, θα βρεθεί η στιγμή που θα… οσμιστεί την παρουσία ενός αγοριού με το οποίο μοιράζεται το ίδιο «μυστικό».

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ερευνητική αποστολή ανακαλύπτει «μαγικό» φυτό, του οποίου οι καρποί χαρίζουν δύναμη ενέργειας ωφέλιμη για την καθημερινότητα της κοινωνίας των Αβαλονιανών. Όταν οι καλλιέργειες του φυτού προσβάλλονται από μυστηριώδη «ιό», μονάχα τα έγκατα της γης μπορούν να δώσουν μια αποτελεσματική απάντηση σχετικά με τον επερχόμενο κίνδυνο.

ΠΙΝΟΚΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ

Ο Τζεπέτο έχει χάσει το παιδί του, φτιάχνει μια ξύλινη μαριονέτα αγοριού και… εντάξει, τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε ήδη, μη σας πω κι από το 1940 (τουλάχιστον)!

THE FABELMANS

Από «μπαγκάζι» του πατέρα του μέχρι «υποχρέωση» ανατροφής από τη μητέρα του, ο μικρός Σάμι βρίσκει το ιδανικό καταφύγιο στη φαντασία της κινηματογραφικής εμπειρίας και προσπαθεί να γίνει μέρος αυτού του (καλύτερου) «κόσμου».

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2022

Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το μακροβιότερο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας, είναι και πάλι εδώ και γιορτάζει τα 35α γενέθλιά του! Η διοργάνωση θα φιλοξενηθεί από την Πέμπτη 24/11 μέχρι την Τετάρτη 30/11 στους αθηναϊκούς κινηματογράφους ΕΛΛΗ και ΑΝΔΟΡΑ.