του Ηλία Φραγκούλη

Από τον «Μπαμπά της Νύφης» (1950) μέχρι τον «Γαμπρό της Συμφοράς» (2000), το μοτίβο των επεισοδιακών παντρολογημάτων και των καταστασιακών ευτράπελων με τα σόγια γαμπρού και νύφης πέρασε από… χίλια μύρια κύματα, αλλάζοντας κωμικό ύφος και χαρακτήρα, ανάλογα με τις δεκαετίες, τις (διαφορετικές) κουλτούρες, τα trends και το πόσο… «βρώμικο» μπορούσε να γίνει το χιούμορ. Το «Μπαμπάς να σου Πετύχει…» ανήκει, φυσικά, σ’ αυτή την τεράστια λίστα σχετικών φιλμ και κρατά στάση ελαφρώς… «μεσοβέζικη», έχοντας επιλέξει μια κυρίως ανάλαφρη οδό διαχείρισης του στερεότυπου υλικού του σεναρίου του.

Φίρμα στο πεδίο του stand-up και ηθοποιός, ο Σεμπάστιαν Μανισκάλκο (με συμμετοχή και στο σενάριο εδώ) βάζει αυτοβιογραφικά στοιχεία της προσωπικής του σχέσης με τον πατέρα του, όσο και του τρόπου διαπαιδαγώγησής του, δίνοντας στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο τον «εκκεντρικό» ρόλο ενός… κομμωτή κολλημένου στις ιταλιάνικες παραδόσεις και τις μνήμες από τη φαμίλια του Σικελού πατέρα του. Η επεξηγηματική εισαγωγή στους δύο χαρακτήρες λειτουργεί θαυμάσια, με τιμιότητα και δημιουργική έμπνευση, πριν προχωρήσουμε στο «εύρημα» της επίσκεψης στην έπαυλη των ζάμπλουτων μελλοντικών πεθερικών, όπου ο κεντρικός ήρωας σκοπεύει να κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του.

Η Λόρα Τερούσο πατάει ανασφαλώς μεταξύ στερεοτύπων χοντράδας και μιας διακριτικότητας που κατεβάζει τους τόνους του κωμικού timing, λες και είναι «αμαρτία» να προκύψει από κάπου και λίγο… κραυγαλέο γέλιο! Το έχω τονίσει πολλάκις, ότι αυτή η (με το ζόρι) «μόδα» των γυναικών σκηνοθετών που θεωρούν ότι μπορούν να «μπουκάρουν» σε οποιοδήποτε φιλμικό είδος και να κάνουν «τα δικά τους», δεν αποτελεί πάντοτε μια ιδιαίτερα πετυχημένη «συνταγή», και τούτος ο «Μπαμπάς» πέφτει (λίγο ή πολύ) στην ίδια παγίδα. Τουλάχιστον, το (πραγματικά διαλεγμένο) καστ καταφέρνει και συντονίζεται καλά, δίχως over-the-top παρεκτροπές και καρικατουρίστικες ανοησίες (ως κύρια αστοχία και εξαίρεση στέκει ο «new age» – μαϊντανός του μικρότερου υιού του Μπιλ και της Τίγκερ).

Συνολικά, ουχί προσβλητικό για τους θεατές που θ’ αναζητήσουν ένα έργο ευχάριστο για να επισκεφτούν ένα θερινό σινεμά, εν μέσω ενός φρικτά «καυτού» (#diplhs) καλοκαιριού, το οποίο μας κάνει να υποφέρουμε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.