FreeCinema

Follow us

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ «ΤΕΤΑΡΤΗ 04:45».


Ταινία είδους με επιπλέον κοινωνικοπολιτικό σχόλιο δίχως «weird» πτυχές; Ναι, μπορεί να υπάρχει και καλό ελληνικό σινεμά! Η «Τετάρτη 04:45» του Αλέξη Αλεξίου αποτελεί ένα τέτοιο, σπάνιο και… «κακό» παράδειγμα για την εγχώρια παραγωγή, το οποίο, φυσικά, έπρεπε να κουβεντιάσουμε μαζί του.

Από την πρώτη στιγμή που γνώρισα τον Αλέξη Αλεξίου, όταν είδα το πρώτο cut της «Ιστορίας 52», κατάλαβα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ταλαντούχο κινηματογραφιστή. Στην πορεία, επίσης, ανακάλυψα ότι είναι… «ένας από εμάς». Είναι ένας από αυτούς τους λίγους θεατές που μπορούν να βρεθούν και πίσω από τον φακό μιας κάμερας και να «αναπαραγάγουν» αυτό που αγαπάμε, να δημιουργήσει ένα φιλμ που ζητά την επικοινωνία με τον κόσμο που βρίσκεται στην άλλη πλευρά της οθόνης, μέσα στην αίθουσα ενός κινηματογράφου.

Από το 2008, λοιπόν, είχε να περάσει από το «CINEMaD», την εκπομπή που επιμελούμαι στο MAD TV. Άργησε λίγο να ανανεώσει το ραντεβού μας, αλλά για χάρη μιας «Τετάρτης 04:45» άξιζε η αναμονή. Στο γνωστό πλαίσιο του «βρεθήκαμε και τα λέμε», σταθήκαμε στην ιστορία που αφηγείται η νέα του ταινία, το γιατί δεν είναι μονάχα μια απλή crime movie, ποιες ήταν οι αναφορές του αισθητικά και φιλμικά, πώς κατέληξε να διαγωνίζεται στο Φεστιβάλ της Tribeca, γιατί διάλεξε όλες αυτές τις vintage ελληνικές «τζαζιές» και τι αισθάνεται για την κατάσταση του δικού μας σινεμά σήμερα. Τυπικά, η όλη κουβέντα χωρίζεται σε τμήματα και θα ολοκληρωθεί σταδιακά… για λόγους χρόνου. Στη video gallery (πάνω δεξιά), μπορείς να παρακολουθήσεις αυτή τη στιγμή τα δύο πρώτα μέρη, όπως μεταδόθηκαν τηλεοπτικά την περασμένη Πέμπτη (Update: πλέον έχουν προστεθεί και τα υπόλοιπα δύο). To be continued, όπως και η ίδια η ταινία, εύχομαι…

Η ταινία «Τετάρτη 04:45» του Αλέξη Αλεξίου έχει ξεκινήσει την προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους σε διανομή της εταιρείας Feelgood. Διάβασε και την κριτική για το φιλμ εδώ ή δες το αποκλειστικό φωτογραφικό αφιέρωμα για το πριν και το μετά των γυρισμάτων του στην Αθήνα.


MORE INTERVIEWS

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος για το «Monday».

Δεν είχε τύχει να το κάνουμε ξανά έτσι, να μιλάμε μόνοι μας, μπροστά από κάμερες. Μας αρέσει να μιλάμε εκεί έξω, γενικά. Το «Monday», η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να βρεθούμε… κι έτσι. Όπως συμβαίνει συνήθως, με ανθρώπους του (ελληνικού) σινεμά που εκτιμώ καλλιτεχνικά, δεν προέκυψε μία «συνέντευξη», αλλά μια μεγάλη σε διάρκεια κουβέντα. Που θα μπορούσε να συνεχίζεται για ώρες…

«Trainspotting»: The Cannes interview.

Το Μάιο του 1996, το Φεστιβάλ των Καννών υποδέχθηκε ένα βρετανικό φιλμ που είχε προκαλέσει σάλο στην πατρίδα του από τα τέλη Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς. Ο υπόλοιπος πλανήτης περίμενε να δει με τα ίδια του τα μάτια εάν όλο αυτό το hype για το «Trainspotting» ήταν αληθινό. Η πρεμιέρα της ταινίας έσκασε σαν βόμβα molotov στην Κρουαζέτ. Ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο rock party όλων των εποχών! Κι εγώ, μαζί μ’ αυτά, έχω να θυμάμαι μια συνέντευξη με τους τρεις ανθρώπους που δημιούργησαν… το μύθο.

ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ.

Το 1994 βρέθηκα στο Φεστιβάλ των Καννών και είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Ούμα Θέρμαν, με αφορμή την πρεμιέρα του «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο. The rest is history. Κυριολεκτικά, από τα πράγματα που (αξίζει να) θυμάσαι για πάντα.

Γκιγέρμο ντελ Τόρο: Η φαντασία είναι το παν.

Το 2006 είχα τη χαρά να συναντήσω τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το φιλμ το οποίο απογείωσε την καριέρα του, όσο και τη σημασία του ονόματός του καλλιτεχνικά. Φυσικά, ήταν ο «Λαβύρινθος του Πάνα». Εννοείται πως η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Γιατί ο άνθρωπος αυτός αγαπάει απίστευτα πολύ αυτό που κάνει. Μαζί και την κινηματογραφική Τέχνη. Και τι υπέροχο μυαλό, διάβολε!

Σοφία Κόπολα. Eat cake!

Το 2006, ακόμη αιχμάλωτη του ονόματός της, η Σοφία Κόπολα πήγε στις Κάννες σαν μικρή πριγκίπισσα προσφέροντας... παντεσπάνι και βγάζοντας γλώσσα απέναντι στην Ιστορία. Πρόλαβα να της μιλήσω, προτού της πάρουν το κεφάλι! Για τη «Marie Antoinette», φυσικά.