του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Στο animation, το κομμάτι του κινηματογράφου που τις τελευταίες δεκαετίες έχει αποδειχθεί το πιο επινοητικό, σταθερά και με συνέπεια, το «Ραλφ: Η Επόμενη Πίστα» είναι μάλλον η πιο ευρηματική ταινία της σεζόν, υπερκεράζοντας με φαντασία, ευφυία και τρυφερότητα τη μανία των majors για sequels σε επιτυχημένες συνταγές (π.χ. «Μαδαγασκάρη») ή τις έτσι κι έτσι επιδόσεις studio που οδηγούνται προς το ανώδυνο mainstream (βλέπε Pixar και «Brave»).

Το «Ραλφ», πέρα από το γεγονός ότι είναι καλοφτιαγμένο και ότι εξελίσσεται σε ένα περιβάλλον που δίνει ευκαιρία για πολύχρωμο και ζωντανό θέαμα, είναι ξεχωριστά επιτυχημένο γιατί καταφέρνει να χτυπήσει μια ευαίσθητη χορδή σε πολλές κατηγορίες του κοινού. Success story στο animation είναι μια ταινία που μπορεί να ενθουσιάσει τα παιδιά, αλλά και να κρατήσει την προσοχή των μεγάλων, ακόμη και να τους συγκινήσει. Και αυτό εδώ το φιλμ το καταφέρνει, γιατί έχει κάτι με το οποίο μπορούν να ταυτιστούν τόσο τα μεν όσο και οι δε.

Όποιος έχει περάσει έστω και λίγες ώρες σπαταλώντας κέρματα στα «ηλεκτρονικά», δεν μπορεί παρά να νιώσει ένα κύμα νοσταλγίας να τον τυλίγει για την εποχή κατά την οποία τα παιχνίδια arcade μπορεί να μην είχαν τρισδιάστατα γραφικά, καστ διάσημων ηθοποιών και φωτορεαλιστική απεικόνιση, αλλά κατάφερναν να ενθουσιάσουν και να προκαλέσουν εμμονή.

Ο Ριτς Μουρ έχει επιτύχει αυτό το δέσιμο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, αλλά και τον κόσμο μέσα και έξω από την οθόνη, με έξυπνες λύσεις και εναλλαγές δισδιάστατης και τρισδιάστατης απεικόνισης. Όπως τα παρατημένα παιχνίδια στο «Toy Story», ο Ραλφ είναι ένα απομεινάρι μιας παλιότερης εποχής. Μέσα στον παρωχημένο του κόσμο, όμως, δεν είναι έτοιμος ακόμη να αποσυρθεί. Αντίθετα, θέλει ν’ αλλάξει την εικόνα του και οι άλλοι να πάψουν να τον βλέπουν σαν έναν άχαρο, άτσαλο μπουνταλά που το μόνο που ξέρει είναι να σαρώνει με τα μπράτσα του.

Από τη συνάντηση «Ανώνυμων Κακών» μέχρι το πολύμπριζο που λειτουργεί ως διαμετακομιστικός σταθμός για το ταξίδι των χαρακτήρων από οθόνη σε οθόνη, και από την επαφή του Ραλφ με τους άλλους ήρωες μέχρι το πολεμικό παιχνίδι της Καλχούν (όπου αναρωτιέται πότε έγιναν τόσο βίαια τα παιχνίδια) και τον ζαχαρωτό κόσμο της Βενέλοπι, το «Ραλφ: Η Επόμενη Πίστα» είναι γεμάτο από χαριτωμένες και έξυπνες ιδέες, αλλά και το μηνυματάκι ότι ακόμη και στο πιο άχαρο «πακέτο» μπορεί να κρύβεται μια καλή καρδιά.