ΕΥΧΗ (2023)
(WISH)
- ΕΙΔΟΣ: Animation
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κρις Μπακ, Φον Βιρασάνθορν
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 95'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD
Η 17χρονη Άσα έκανε από μικρή ευχές κοιτώντας τ’ αστέρια, δίπλα στον πατέρα που δεν έχει πια κοντά της. Ένα απ’ αυτά θα… πέσει για χάρη της και ίσως μπορέσει να την βοηθήσει να νικήσει τον ηγέτη του βασιλείου των Ρόσας και μάγο Μαγκνίφικο, έναν «δικτάτορα» των ευχών των υπηκόων του.
Επιτέλους! Η Disney παράγει ξανά ένα old–school προδιαγραφών παραμύθι για παιδιά (και μεγάλους που δεν ζήλεψαν την ιδέα της ενηλικίωσής τους), χωρίς να βάζει σαν προτεραιότητα την κάθε agenda «πολιτικής ορθότητας», αλλά μια φιλμική ιστορία που προσφέρει οικογενειακή ψυχαγωγία, στην παράδοση του studio. Εκατό χρόνια είναι αυτά, άλλωστε. Παραδόξως, κάπου εδώ εντοπίζεται και το κυριότερο «κουσούρι» του έργου…
«Κρυμμένα» μέσα στο περιεχόμενο της «Ευχής» βρίσκονται άπειρα αυτο-αναφορικά στοιχεία της τεράστιας φιλμογραφίας του, με βασική έμπνευση το περίφημο τραγούδι του «Πινόκιο» (1940), το «When You Wish Upon a Star» (αποτελεί και το όμορφο «κλου» της after credits τελικής σκηνής). Είναι διασκεδαστικό να τ’ αναζητάς όσο διαρκεί η ταινία, σαν ένα είδος παιχνιδιού γνώσεων, όμως, δεν (θα) πας στο σινεμά για να «καταναλώσεις» μια συγκεκριμένη επέτειο, η οποία καπηλεύεται άγρια και άστοχα τις αναμνήσεις των θεατών με «εκλάμψεις» ηρώων του animated κόσμου της Disney στους τίτλους τέλους, δίχως ίχνος σύνδεσης με την πλοκή του εν λόγω φιλμ! Αυτό εξυπηρετούσε το μικρού μήκους «Once Upon a Studio», το οποίο θα μπορούσε να συνοδεύει το πρόγραμμα της προβολής της «Ευχής» στους κινηματογράφους, αλλά περιορίστηκε (αδίκως) στην πλατφόρμα του Disney+.
Πέραν του όλου «πακέτου» memorabilia και ελαφράς ανακύκλωσης μοτίβων και ιδεών, υπάρχει μια ταινία που στο μεγαλύτερο μέρος της ρίχνει το βάρος σε αφήγηση και πλοκή, έχοντας «ξεφορτώσει» στο πρώτο μισό της μια σειρά από… εξαναγκασμένα τραγουδάκια που με το ζόρι θέλουν να μετατρέψουν την «Ευχή» σε μιούζικαλ (το «Ψυχρά κι Ανάποδα» έκανε μεγάλο κακό, ειλικρινά). Όταν ξεχνάς την ύπαρξή τους, βυθίζεσαι με μεγαλύτερη αφοσίωση στην παραμυθένια αφήγηση ενός χαριτωμένου αστεριού που έπεσε στη Γη για να εκπληρώσει τις γνήσιες και καθάριες επιθυμίες ψυχής της νεαρής ηρωίδας, η οποία θ’ ανακαλύψει πως ο αγαπημένος της βασιλιάς Μαγκνίφικο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας δυνάστης που φέρνει στον νου απολυταρχικά καθεστώτα, κρατώντας τις ευχές των υπηκόων του αιχμάλωτες στην αιωνιότητα του απραγματοποίητου!
Με λίγα λόγια, η «Ευχή» περιέχει κάτι αρκετά πρωτότυπο στο πλαίσιο της θεματικής της, πέρα από τα εντελώς στερεοτυπικά μηνύματα των ταινιών κινουμένων σχεδίων, προσθέτει φωνές στο ζωικό βασίλειο του σύμπαντός της (κάτι που αγαπούν ιδιαίτερα τα παιδιά) και συστήνει ένα παιχνιδιάρικο και λαμπερό αστεράκι που θ’ αγγίξει καρδιές και θα γεννήσει αναμνήσεις. Κι αν το οικείο της υπόθεσης των εκατό χρόνων της Disney χαρακτηριζόταν από πραγματική αγνότητα, ως έργο θα πρόσφερε περισσότερη ανακούφιση και παρηγοριά για τα μελλούμενα του studio. Αλλά, ξέρετε, η φάση δεν είναι τόσο… showtime όσο μπίζνα, πια. Και θα άξιζε να κάνουμε μια καλή ευχή, τα επόμενα εκατό χρόνια να θυμίζουν πιο πολύ τη δημιουργικότητα του θείου Γουόλτ, παρά τα… meetings των CEO’s του σήμερα.
