της Βαρβάρας Κοντονή

Φτηνιάρικη συμπαραγωγή Μαλαισίας, Μαλδιβών, Μπρουνέι και Τζιμπουτί που ουρλιάζει από μακριά rip-off των «Αυτοκινήτων» της Pixar, αυτό εδώ το κακέκτυπο ταινίας πλασάρεται τούτες τις μέρες ως εναλλακτική για παιδικό σινεμά. Σίγουρα θα περάσετε καλύτερα δίνοντας τα λεφτά σας για μια βόλτα στο πλησιέστερο εορταστικό carousel κάποιας πλατείας, απ’ ό,τι για να δείτε ένα φιλμ με τετράτροχα που μιλούν σε κινητά τηλέφωνα και έχουν μαλλιά. Έχουν μαλλιά!

Ο Γουίλι είναι ένα αυτοκίνητο που συμμετέχει σε αγώνες ταχύτητας, όντας κάτι σαν τον τοπικό θρύλο της περιοχής του. Όταν ένα αναπάντεχο ατύχημα τον εξαναγκάσει να αποσυρθεί από το αγαπημένο του άθλημα, θα αρχίσει να εργάζεται ως TAXI προκειμένου να συντηρήσει τον ίδιο και τη μητέρα του. Η εμπλοκή του σε μια σειρά από απρόβλεπτες περιπέτειες θα οδηγήσουν τον Γουίλι στη γνωριμία του με την Μπέλα, ένα κατακόκκινο και γοητευτικό αυτοκίνητο που όμως προορίζεται για γάμο με τον γιο ενός πλούσιου επιχειρηματία. Τα αισθήματα είναι αμοιβαία για την Μπέλα, όμως η απαγωγή της από ένα κακοποιό φορτηγό, που ασχολείται με το παράνομο εμπόριο αυτοκινήτων, θα δώσει στον Γουίλι την κατάλληλη ευκαιρία προκειμένου να σώσει τον έρωτα της ζωής του και να αποδείξει σε όλους ότι εξακολουθεί να αποτελεί εκείνον τον πρωταθλητή που κάποτε όλοι θαύμαζαν.

Ό,τι και να πει ή να γράψει κανείς γι’ αυτό εδώ το φιλμ είναι λίγο, προκειμένου να καταστήσει σαφές το πόσο κακό είναι. Ξεκινώντας από το flat animation επιπέδου τριτο-τέταρτο παιδικό ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού, και καταλήγοντας στο σενάριο που μπλέκει ένα σωρό χαρακτήρες χωρίς να βγάζει ποτέ (απολύτως κανένα) νόημα, το «Γουίλι» καταφέρνει να αποτελέσει το πρώτο απαράδεκτο animation της χρονιάς (χειροκροτήματα από το βάθος), μια πρωτιά που είναι σίγουρο πως πολλοί θα παλέψουν να διεκδικήσουν κατά τη διάρκεια του 2019. Πόσο να αντέξει κανείς, βλέποντας ανθρωπόμορφη απόδοση ενός σκαραβαίου με μυωπικά γυαλιά, rasta και ροζ bandana, σαν άλλη μηχανοκίνητη ενσάρκωση της Γούπι Γκόλντμπεργκ; Έλεος! Σε όλη αυτή τη γελοιότητα απόδοσης χαρακτήρων, προσθέστε και το (καρα)κλέψιμο στοιχείων από τα «Αυτοκίνητα», όπως για παράδειγμα τα δόντια του Μπάρμπα που εδώ έρχονται και κοτσάρονται εντελώς ξεδιάντροπα στο πρόσωπο μιας Vespa που μοιράζεται τον ίδιο ακριβώς χαρακτήρα με αυτόν του αγαθού φορτηγού ρυμούλκησης τον οποίο αγαπήσαμε στην αυθεντική ταινία του διάσημου studio. Σε αντίθεση με άλλες παραγωγές του είδους που μπορεί να μην ανήκουν στην κατηγορία του αριστουργήματος αλλά αναμφίβολα έχουν τις δικές τους καλές στιγμές, το «Γουίλι» γκαζώνει μόνο του ως ένα από τα λιγότερο χιουμοριστικά animation που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.