του Παναγιώτη Μήτσικα

Η ρομαντική κομεντί είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο είδος ως προς το να πετύχει η «μαγιά», όσο κι αν λοιδορείται από την πλειοψηφία των «σοβαρών» κινηματογραφόφιλων. Ειδικά στις μέρες μας, όπου τα πράγματα έχουν προχωρήσει και εξελιχθεί (και πολύ καλά κάνουν), γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να μη φανεί παρωχημένη μια προσπάθεια πάνω σ’ αυτό το genre. Με αλλά λόγια, να μη γίνει Hallmark – όσο κι αν αυτό το τελευταίο έχει ένα κάποιο κοινό που παραμένει στις επάλξεις. Προσωπικά μιλώντας, οι τελευταίες καλές rom-com που θυμάμαι είναι το «Έρωτας Μετ’ Εμποδίων» (2017) και το «Φίλοι ή Κάτι Παραπάνω;» (2014) (ναι, εμένα μου άρεσε, εντάξει;), ενώ άμα πάμε στις βρετανικές (μια υπέροχη σχολή στο είδος), με μια πρόχειρη σκέψη, καρφωμένο στη μνήμη μου βρίσκεται το «Όσα Φέρνει ο Χρόνος» (2013) του γνωστού και μη εξαιρετέου Ρίτσαρντ Κέρτις.

Συμπτωματικά, και στην περίπτωση του προαναφερθέντος «Έρωτας Μετ’ Εμποδίων», ο πρωταγωνιστής ήταν μέλος της πακιστανικής κοινότητας, όπως επίσης συμβαίνει και στο «Ευτυχισμένοι Μαζί» (θα φέρει ελληνικούς συνειρμούς ο τίτλος, μία έξυπνη επιλογή). Ο σκηνοθέτης Σεκάρ Καπούρ (των δύο «Elizabeth» με την Κέιτ Μπλάνσετ, μεταξύ άλλων) επιλέγει να μας παρουσιάσει μία ιστορία την οποία γνωρίζει πολύ καλά, όντας Πακιστανός και ο ίδιος, με βασικό άξονα να μας δείξει λεπτομέρειες γεγονότων που ίσως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει σε αυτό το χάσμα κουλτούρας μεταξύ δυτικού και ανατολικού κόσμου, τι μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον, αλλά και να προτείνει μία ερώτηση: είναι στ’ αλήθεια τόσο ξένο σ’ εμάς το συνοικέσιο; Αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια, αλλά και αλατοπίπερο μίας ρομαντικής κομεντί που σέβεται τον εαυτό της, δεν είναι άλλοι από τους δύο πρωταγωνιστές, τον Σαζάντ Λατίφ και την Λίλι Τζέιμς, με την δεύτερη ειδικά να «λάμπει». Στην ουσία, μιλάμε για μία εξερεύνηση των ανθρώπινων ρομαντικών σχέσεων, κατά πόσο όλο αυτό μπορεί να είναι κάτι το «παραμυθένιο» ή κάτι εντελώς ψυχρό, σχεδόν διεκπεραιωτικό και ιδωμένο με κριτήρια λογικής.

Σε τελική ανάλυση, όμως, μιλάμε για ένα feelgood «ταξίδι» δύο (σχεδόν) ωρών, που χωρίς να είναι σαχλό (σε κανένα σημείο), μεταβαίνει από το ρομάντζο στην κωμωδία απρόσκοπτα, χρησιμοποιώντας ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του βρετανικού κινηματογράφου, τουλάχιστον κατά τον γράφοντα: αυτά τα «μαγικά» ensemble καστ, που σε συνδυασμό με τον multicultural χαρακτήρα του Λονδίνου, είναι εκείνα που δίνουν τον τόνο στην ταινία. Η αγαπημένη (και βετεράνος του είδους) Έμμα Τόμσον, ως μητέρα της Ζόε, είναι απλά το coup de grâce που συνήθως μας δίνουν οι Βρετανοί (κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο Μπιλ Νάι ή η Μάγκι Σμιθ, σε ένα εναλλακτικών αναγκών casting).

Αντί «υστερόγραφου», αφήνω εδώ την επιθυμία μου να δούμε στο μέλλον και μία κομεντί δίχως πρωταγωνιστές με «cool» δουλειές ή… ανεξήγητα πανάκριβα σπίτια. Μήπως ήρθε η ώρα και για μία ρομαντική κομεντί με ήρωες… δύο άνεργους;