του Ηλία Φραγκούλη

Με έναν ήρωα που θα ήθελε να μοιάσει στον Γούντι Άλεν κι ένα καταστασιακό που ζηλεύει την σουρεαλιστικά μπουνιουελική υπερβολή, ο Αλέν Γκιροντί παρουσιάζει ένα εκκεντρικό κράμα (πολλών) ιδεών οι οποίες ταυτίζονται (και) με κοινωνικά προβλήματα της Γαλλίας του σήμερα. Μέχρι ενός σημείου, το «Ήρωας Κανενός» ξαφνιάζει ευχάριστα, όμως, το αναρχικό statement δεν κάνει πάντα τόσο καλή παρέα με το φαρσικό χιούμορ, αφήνοντας τελικά μια γεύση αποπροσανατολισμένου έργου.

Η μεγάλη παγίδα του σεναρίου των Γκιροντί και Λοράν Λουνετά είναι οι διάσπαρτες υποπλοκές που συμπληρώνουν τους δύο βασικούς άξονες της ιστορίας. Από τη μία η καύλα του Μεντερίκ και της Ιζαντορά, από την άλλη το σχόλιο της ισλαμοφοβίας της χώρας, απόρροια του μετατραυματικού σοκ των (πολύνεκρων) τρομοκρατικών χτυπημάτων που δέχτηκε. Το ερωτικό κομμάτι είναι μια ταινία από μόνο του, σχεδόν στο σύνηθες πλαίσιο της σκαμπρόζικης γαλλικής κομεντί, με ένα αταίριαστο ζευγάρι που θέλει να χαρεί την ηδονή του σεξ, μα σπάνια καταφέρνει να ολοκληρώσει εξαιτίας (κυρίως) παρεμβάσεων του συζύγου εκείνης, ο οποίος της επιτρέπει μεν να εκδίδεται, όμως, ζηλεύει αρρωστημένα όταν δεν πηδιέται επί χρήμασι! Η παράλληλη ιστορία του νεαρού και άστεγου Σελίμ είναι… μια άλλη ταινία. Ο Μεντερίκ θα του επιτρέψει να βρει καταφύγιο σε μια γωνιά της εισόδου της πολυκατοικίας του, έτσι ώστε να προστατευτεί από τη βροχή, έχοντας όμως στο βάθος του μυαλού του την υποψία ότι μπορεί να πρόκειται για καταζητούμενο τρομοκράτη, φοβία η οποία προκύπτει κυρίως εξαιτίας του χρώματος του δέρματός του.

Η εξέλιξη του φιλμ, πέραν της ξενοφοβίας / ισλαμοφοβίας, δεν ξεχνά να σατιρίσει και το αυξανόμενο ποσοστό της ακροδεξιάς στα πιο λαϊκά στρώματα της Γαλλίας, προσθέτοντας ένα (κυριολεκτικά) εμπόλεμο στοιχείο ακρότητας, το οποίο μπορεί να δίνει τροφή για ώριμες σκέψεις, όμως, κάνει το «Ήρωας Κανενός» να πελαγοδρομεί, αφήνοντας τον θεατή με την απορία του τι ακριβώς παρακολουθεί και σε τι αποσκοπεί. Σίγουρα υπάρχουν σκηνές ανθολογίας (οι οργασμικές κραυγές της Ιζαντορά που την «καρφώνουν» όποτε επιδίδεται στο αγαπημένο της «άθλημα» της αιδοιολειξίας, ο εφιάλτης του Μεντερίκ, το οπλοστάσιο στο διαμέρισμα του γείτονα), είναι άξια αναφοράς και η απουσία σεμνοτυφίας ως προς το full frontal γυμνό (το οποίο αντιμετωπίζεται με φυσικότητα, δίχως να «κρίνει» σωματότυπους), όμως, η ταινία του Γκιροντί καταλήγει σε ένα μικρό χάος που μπουκώνει από τον αυτοθαυμασμό της «ευφυίας» της, κραυγάζοντας απέναντι σε ένα αδιέξοδο μέλλον του λαού της (όσο και της ανθρωπότητας) και χάνοντας σταδιακά το δίκιο της.