FreeCinema

Follow us

TRANSIT (2018)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κρίστιαν Πέτσολντ
  • ΚΑΣΤ: Φραντς Ρογκόφσκι, Πάουλα Μπερ, Γκόντεχαρντ Γκίζε, Λίλιεν Μπάτμαν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 101'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Ένας άνδρας που προσπαθεί να αποδράσει από τη Γαλλία, την οποία καταλαμβάνουν σταδιακά οι Γερμανοί, παίρνει την ταυτότητα ενός συγγραφέα και αποκτά εμμονή με τη γυναίκα του ανθρώπου τον οποίο πλέον υποδύεται.

Έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ανάπτυξη το «Transit». Ασυνήθιστη και παράξενη, μπορεί να γοητεύσει, να ξενίσει ή να απωθήσει. Σε ορισμένα σημεία λειτουργεί, σε άλλα όχι. Αδιάφορη, πάντως, δεν είναι σε καμία περίπτωση. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα της Άννα Σέγκερς από το 1944, το οποίο περιγράφει την προσπάθεια μιας ομάδας Γερμανών να αποδράσουν από τη Γαλλία που βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή, το 1942.

Αυτό νομίζουμε ότι βλέπουμε στα πρώτα λεπτά του «Transit», με δύο άνδρες να συζητούν για το πώς μπορούν να ξεφύγουν από το Παρίσι, καθώς πλησιάζουν ταχύτατα οι Γερμανοί για να το καταλάβουν. Λίγες στιγμές αργότερα, όμως, έρχεται η σύγχυση. Τα ρούχα που φορούν οι χαρακτήρες είναι «άχρονα», αλλά όλο το περιβάλλον είναι σύγχρονο. Δεν έχει καμία σχέση με το Παρίσι του ’40. Αντί για στρατιώτες, κυκλοφορούν αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων, αντί για στρατιωτικά αυτοκίνητα βλέπουμε περιπολικά, η φωτογραφία δεν έχει ίχνος κόκκου, σέπιας ή «εποχής». Είναι σημερινή και καθαρότατη.

Η συνέχεια δεν δίνει αμέσως σαφείς απαντήσεις. Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Γκέοργκ, δέχεται να παραδώσει δύο επιστολές στον Βάιντελ, έναν συγγραφέα επίσης Γερμανό, ο οποίος επίσης σκοπεύει να αποδράσει. Όταν ο Γκέοργκ τον εντοπίσει, θα είναι νεκρός. Έχει αυτοκτονήσει, αφήνοντας το τελευταίο του χειρόγραφο. Ο Γκέοργκ θα ανοίξει τις επιστολές. Η μία είναι η επιβεβαίωση ότι ο Βάιντελ και η γυναίκα του έχουν εξασφαλίσει visa για το ταξίδι του στο Μεξικό, όπου αναζητούν καταφύγιο. Η δεύτερη είναι από τη γυναίκα του, τη Μαρί, που τον έχει εγκαταλείψει, μα του ζητά να επιστρέψει κοντά της.

Παίρνοντας γρήγορες αποφάσεις, ο Γκέοργκ θα ταξιδέψει στη Μασσαλία, συνοδεύοντας έναν τραυματισμένο φίλο του, ο οποίος δεν θα καταφέρει να φτάσει ζωντανός. Στη Μασσαλία, ο Γκέοργκ θα συναντηθεί με τη γυναίκα και τον μικρό γιο τού νεκρού φίλου του και θα αρχίσει να κινείται στην πόλη, με την ταυτότητα του Βάιντελ. Άλλοι χαρακτήρες, που βρίσκονται όπως κι αυτός σε κατάσταση transit, θα γίνουν μέρος της καθημερινότητάς του. Ανάμεσά τους και ένας γιατρός, που έχει σχέση με τη γυναίκα του συγγραφέα. Του πραγματικού, εκείνου που αυτοκτόνησε στο Παρίσι. Η κατάσταση θα εξελιχθεί σε μια παράξενη ερωτική σχέση, σε ένα τρίγωνο (ή ακόμη και τετράγωνο…) στο οποίο εμπλέκονται ο Γκέοργκ, η Μαρί, ο γιατρός και ο Βάιντελ. Για τον Γκέοργκ σκοπός θα γίνει να σώσει τη Μαρί, χωρίς εκείνη να καταλάβει ότι έχει κλέψει την ταυτότητα του άντρα της.

Η απόφαση του Πέτσολντ να μεταφέρει (μερικώς) το story της ταινίας στο σήμερα αφήνει αρκετά περιθώρια ερμηνείας. Αναφέρεται στους σύγχρονους πρόσφυγες που έρχονται στην Ευρώπη, αντί για τους Ευρωπαίους της πρωτότυπης ιστορίας που αναζητούν καταφύγιο στην Αμερική; Μιλά για τη σημερινή, νέα εξάπλωση του φασισμού; Ίσως και τα δύο. Το «Transit» είναι ένα φιλμ που απαιτεί περισσότερη προσοχή και κόπο από τον θεατή, ώστε να μπορέσει να παρακολουθήσει τις αναφορές στο σήμερα και στο χθες. Σε συνδυασμό με την αφαιρετική αφήγηση και το voice-over (από έναν άλλο χαρακτήρα που αποκαλύπτεται αργότερα), η ταινία έχει μια ξεχωριστή προσέγγιση που όμως ταυτόχρονα κουράζει εξαιτίας της έλλειψης σαφήνειας. Σε ό,τι αφορά το καστ, ο βασικός πρωταγωνιστής, Φραντς Ρογκόφσκι, είναι πολύ σωστός ως φιγούρα (χαρακτηρίζεται κατά κόρον ως ο Γερμανός Χοακίν Φίνιξ), αλλά η εκφορά του λόγου του είναι κάπως ενοχλητική, ενώ το ερωτικό τρίγωνο θα μπορούσε να είναι και πιο πειστικό.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Με μια σκηνοθετική γραμμή που αφήνει περιθώρια για διαφορετικές αναγνώσεις, το «Transit» είναι μια ταινία που θα σου τραβήξει την προσοχή αν σ’ αρέσουν τα κινηματογραφικά αινίγματα. Αν, όμως, τα θέλεις όλα στρωτά και ξεκάθαρα, θα σε κάνει να μείνεις με το στόμα ανοιχτό… ή και στραβωμένο.


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΟΣΤΟΥΜΙ

Στο Σικάγο του 1956, το οργανωμένο έγκλημα χρησιμοποιεί το κατάστημα ρούχων ενός Βρετανού κόπτη για «βιτρίνα» των χρηματαποστολών του. Όλα πάνε ρολόι, μέχρι τη στιγμή που ο πληγωμένος από σφαίρα γιος ενός μεγαλογκάνγκστερ αναζητά καταφύγιο στο ραφείο του μαγαζιού.

ΛΟΥΙΣ ΓΟΥΕΪΝ: ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Βιογραφικό δράμα με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στον ομώνυμο ρόλο ενός εκκεντρικού καλλιτέχνη του 19ου αιώνα, ο οποίος έμεινε γνωστός για το τεράστιο ζωγραφικό του έργο που απεικόνιζε… ανθρωπόμορφες γάτες.

ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ

Η Έλενα γυροφέρνει μ’ ένα αμάξι προς… το πουθενά. Το αυτοκίνητο του Αντώνη δεν παίρνει μπρος. Η μοίρα τους το ‘χε.

ΝΙΤΡΑΜ

Ο Νίτραμ είναι ένα «ξεχωριστό» ενήλικο αγόρι που ζει ακόμα με τους γονείς του, έχει σχεδόν ανεξέλεγκτη συμπεριφορά και παιδαριώδεις απαιτήσεις. Θα κάνει προσπάθειες να συνυπάρξει με τους ανθρώπους μιας κοινωνίας με την οποία αδυνατεί να επικοινωνήσει, θα βιώνει διαρκείς περιορισμούς κι απογοητεύσεις, και κάποια στιγμή θ’ «απασφαλίσει».

ΤΑ ΚΟΡΔΟΝΙΑ

Με έναρξη στη Νάπολη της δεκαετίας του ’80, το χρονικό μιας κατεστραμμένης συζυγικής σχέσης που διαρκεί σαν αληθινή αυτο-τιμωρία και άσκηση ταπείνωσης για το αντρόγυνο, με τελικούς (και πιο τραυματισμένους συναισθηματικά) αποδέκτες τα δυο παιδιά τους.

MR KLEIN

MR KLEIN

Αυτοί μάλλον ξεκινήσανε για Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ξεμείνανε από λεφτά και το γυρίσανε ντουγρού στο σύγχρονο ή ο δημιουργός «τον ήπιε» στην πορεία.