του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Μας τελείωσαν οι young adult σειρές με βρικόλακες και ξωτικά και τώρα φαίνεται ότι πιάνουμε τις παραλλαγές του «The Hunger Games», με εφήβους που φυλακίζονται, βασανίζονται, αγωνίζονται να ξεφύγουν και άλλα πολλά. Είπαμε, είναι δύσκολη εποχή η εφηβεία, αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας. Τουλάχιστον, αν η συνέχιση του είδους εξαρτάται από την επιτυχία ταινιών όπως «Ο Λαβύρινθος», δεν πρέπει να περιμένουμε μακροημέρευση.

Για να μην είμαι άδικος, η ταινία έχει μερικά καλά στοιχεία. Ένα ενδιαφέρον καστ, με πρόσωπα που δεν ξεχνάς εύκολα, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό όταν έχεις να κάνεις με μια ομάδα νεαρών αγοριών. Έχει επίσης ένα σκηνογραφικό περιβάλλον με χαρακτήρα, που συνδυάζει το CGI με τους πραγματικούς χώρους, καθώς και μια υπόθεση που γεννά προσδοκίες για την εξέλιξη του story. Άλλο που στη συνέχεια διαψεύδονται.

Δεν είναι δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς τα βασικά στοιχεία που περιλαμβάνονται σε όλες τις παρόμοιες ιστορίες. Μια ομάδα που υπομένει κάτι, ένας ήρωας που ξεχωρίζει με τις ιδιαίτερες ικανότητές του, οι υποστηρικτές του, οι αντίπαλοί του, ένας σκοπός, που συνήθως είναι η απόδραση. Όλα αυτά θα τα βρεις εδώ, σα να υπήρχε μια λίστα, στην οποία ο Γουές Μπολ διέγραφε αράδες κάθε φορά που έβαζε κι από ένα στοιχείο.

Στο πρώτο μισό το κάνει αρκετά καλά. Το λιβάδι όπου ζουν τα αγόρια έχει χαρακτήρα, οι Δρομείς που αναλαμβάνουν να εξερευνήσουν το Λαβύρινθο αφήνουν περιθώρια για έντονη δράση, η οποία έρχεται σε μια-δυο καλοφτιαγμένες σκηνές, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τους φονικούς Κυνηγούς, πλάσματα μισά robot – μισά ζώα. Στο μείγμα μπαίνει και ένα κορίτσι, αλλά love story μην περιμένεις με τόσα άλλα που συμβαίνουν.

Εκεί που «Ο Λαβύρινθος» αποτυγχάνει παταγωδώς είναι όταν πρέπει να δώσει απαντήσεις στα μεγαλύτερα ερωτήματα. Πώς βρέθηκαν εκεί; Ποιος τους έστειλε; Γιατί; Οι απαντήσεις είναι εύκολες, η ολοκλήρωση πρόχειρη, η προσπάθεια να μείνει ανοιχτή η ιστορία για το ενδεχόμενο sequel, πολύ άτσαλη. Πολύ προτού φτάσεις στο φινάλε, ο λαβύρινθος έχει αποκαλύψει όλα τα μυστικά του.