Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΥΝΗΓΟΣ ΜΑΓΙΣΣΩΝ (2015)
(THE LAST WITCH HUNTER)
- ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια Φαντασίας
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μπρεκ Άισνερ
- ΚΑΣΤ: Βιν Ντίζελ, Ελάιτζα Γουντ, Μάικλ Κέιν, Ρόουζ Λέσλι, Όλαφουρ Ντάρι Όλαφσον
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 106'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON
Χάνοντας την οικογένειά του από την πανώλη, ο Κόλντερ ορκίζεται να εκδικηθεί το κακό που γέννησε την αρρώστια και γίνεται ο πιο φημισμένος κυνηγός μαγισσών. Η κατάρα της βασίλισσάς τους, όμως, τον καταδικάζει να μείνει ένας μοναχικός, απέθαντος θνητός που θα δρα ως θρύλος ανά τους αιώνες για το καλό της ανθρωπότητας. Αμήν!
Παρασκηνιακά προβληματική παραγωγή από το 2012, με αλλαγές σκηνοθέτη και σεναριογράφων, τούτο το project εμπνέεται από τον αγαπημένο ήρωα του Βιν Ντίζελ στο παιχνίδι «Dungeons and Dragons», τον Μέλκορ. Η πρόθεση να δημιουργηθεί ένα νέο franchise είναι ξεκάθαρη στο φινάλε του «Τελευταίου Κυνηγού Μαγισσών», αλλά σίγουρα το αποτέλεσμα της ταινίας μονάχα τον… τρόμο μπορεί να προκαλέσει στην ιδέα ότι τούτο εδώ το πράμα μπορεί να έχει και sequel!
Εν ολίγοις, η ταινία επιχειρεί να ανανεώσει ένα είδος τύπου «Highlander», με πρόσμιξη στοιχείων από… Σέρλοκ Χολμς μέχρι τον «Εξορκιστή»! Τα τελευταία αντιπροσωπεύονται από μια αρχαία αδελφότητα ιερέων, οι οποίοι στέκονται, γενιά με γενιά, ως συνοδοιπόροι του… οκτακοσίων ετών ήρωα στο δύσκολο έργο της εξολόθρευσης των κακών μαγισσών που ζουν ανάμεσά μας, ακόμη και στο σύγχρονο παρόν του Μανχάταν.
Η σκιαγράφηση του μοναχικού χαρακτήρα είναι για κλάματα, ειδικά αν σκεφτείς το αφόρητα macho παίξιμο του Ντίζελ ή σκηνές όπως εκείνη με το υπονοούμενο για την αεροσυνοδό στο ξενοδοχείο όπου διαμένει μόνιμα εκείνος, η πλοκή είναι παιδαριώδης (η καρδιά της βασίλισσας των κακών μαγισσών είχε επιζήσει και ένας υπηρέτης της μάχεται για την επιστροφή της στον κόσμο μας), η δράση ελάχιστη (με το ενδιαφέρον να εστιάζει σε flashback αναμνήσεων του Κόλντερ, μπας και βρει την άκρη για την επίλυση του μυστηρίου) και τουλάχιστον ένα μέλος του καστ από το «Game of Thrones» (η Ρόουζ Λέσλι) παριστάνει το κερασάκι στην τούρτα για τα πλήθη που αρέσκονται στο ευρύτερο genre του fantasy.
Εκτός από την πλήξη που προκαλεί το φιλμ (τρελάθηκα στο χασμουρητό, ειλικρινά), ο «Τελευταίος Κυνηγός Μαγισσών» έρχεται να επισημάνει τη διαπίστωση ότι το σημερινό τηλεοπτικό προϊόν εξ Αμερικής, ακόμη και σε σύγκριση με ένα ωριαίο επεισόδιο της εβδομάδας, δίνει πόνο και φορτώνει με ήττα τις κινηματογραφικές «αρπαχτές» ή τόσο ανέμπνευστες ταινίες που απαιτούν να περάσεις και από ένα ταμείο πρώτα. Το μόνο που θα θυμάμαι για λίγο καιρό είναι το εύρημα με το μπαράκι που σερβίρει… μαγικά ποτά σε ένα υπόγειο της Νέας Υόρκης (ρίγη στην κοινότητα των hipsters).
