του Ηλία Φραγκούλη

«Οι χείριστοι τύραννοι της Ιστορίας και κάποιες από τις πλέον εγκληματικές διάνοιες συγκεντρώνονται για να συνωμοτήσουν για έναν πόλεμο που θα σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους», μας λέει το δελτίο Τύπου αυτού του prequel των δύο «Kingsman» movies (του 2015 και του 2017), το οποίο επιχειρεί να μας εξηγήσει γιατί και πως δημιουργήθηκε η συγκεκριμένη (και φανταστική) βρετανική μυστική οργάνωση. Το πρώτο φιλμ (βασισμένο σε ομώνυμο comic) δεν βαριέσαι να το ξαναβλέπεις και να σε ψυχαγωγεί (πάντα), το δεύτερο αποτέλεσε ένα (το λιγότερο) εκκεντρικό πισωγύρισμα, τούτο εδώ, όμως, ξεπερνά τα σύνορα της παλαβής μυθοπλασίας και εισχωρεί σε μονοπάτια της Ιστορίας (και δη της περιόδου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου) τα οποία όχι απλά… παρωδεί, αλλά κατακρεουργεί με άκομψο χιούμορ, παίρνοντας και μια «αμήχανη» (;) πολιτική στάση που δεν βγάζει νόημα σκοπιμότητας, πραγματικά.

Ακόμη κι αν επιχειρούσες να δεις το «Ξεκίνημα» του «Ανθρώπου του Βασιλιά» με μια ξεκάθαρα κανιβαλιστική διάθεση (επειδή τα δύο πρώτα φιλμ σου το είχαν επιτρέψει), τούτη τη φορά ο Μάθιου Βον το παρατραβάει εκτός ελέγχου και απόλυτα παρακινδυνευμένα, αλλοιώνοντας πρόσωπα και δραματικές καταστάσεις μιας ταραγμένης ιστορικά περιόδου για τον παγκόσμιο χάρτη, παρουσιάζοντας με εντελώς γκροτέσκο τρόπο Ρώσους και Γερμανούς, αποδίδοντας ρόλο «από μηχανής Θεού» στους (σεξουλιάρικους!) Αμερικανούς και μετατρέποντας σε αναμάρτητους ήρωες τους Άγγλους. Μέσα σε όλο αυτό το αλαλούμ, στο οποίο παρελαύνουν ο Γκριγκόρι Ρασπούτιν, η Μάτα Χάρι και σύσσωμη η βασιλική κομπανία που έτρωγε τα μουστάκια της για πόλεμο, το σενάριο της ταινίας παραπαίει μεταξύ περιπέτειας μετώπου, κατασκοπικής σάτιρας και οικογενειακού δράματος (της φαμίλιας του fictional Ορλάντο Όξφορντ, ο οποίος καταλήγει να ιδρύει την ομώνυμη «λέσχη» στο ραφτάδικο της Saville Row), χωρίς να αποφασίζει ποτέ τι πρέπει να παίζει τον πρώτο ρόλο και να δρομολογεί την αφήγηση.

Εννοείται πως υπάρχουν οι σκηνές που φτιάχνουν ένα… καλό trailer (και βασίζονται κυρίως στη μορφή του Ρασπούτιν ή το αναμενόμενο ξυλίκι που πέφτει ενίοτε), όμως, σκορπισμένες στην τεράστια διάρκεια των 130 λεπτών, αναπόφευκτα εξαντλούν κάθε όρεξη για «ανούσιο» κέφι, αφήνοντας στο έργο μονάχα το χαρακτηριστικό της προσβολής της νοημοσύνης, εκτός κι αν μιλάμε για θεατές – ανιστόρητα κτήνη των multiplex, που ούτως ή άλλως δεν θα πάρουν χαμπάρι γύρω από το ποιοι είναι οι αληθινοί και ποιοι οι μυθοπλαστικοί χαρακτήρες του «Ανθρώπου του Βασιλιά». Και μία τελευταία συμβουλή: εάν δεν θέλετε να θυμώσετε άσχημα, φύγετε τρέχοντας από την αίθουσα με το που θα ξεκινήσουν οι τίτλοι τέλους. Θα «χάσετε» τη σκηνή όπου ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν συναντά έναν άγνωστο «σύντροφο» ονόματι… Αδόλφο Χίτλερ!