του Ηλία Φραγκούλη

Ομάδα ανθρώπων που δε δένονται με τίποτε μεταξύ τους προσπαθεί να επιζήσει σε τρομακτικά αντίξοες συνθήκες. Στερεότυπο μοτίβο για τις ταινίες καταστροφής της δεκαετίας του ’70, αναβιώνει από τον Κάρναχαν με πιο έντονα θριλερικά στοιχεία «Survivor» δοκιμασίας και ταμειακή «ντουντούκα» το σκληροτράχηλο, ώριμο και ψυχοπονιάρικο μαζί βλέμμα του Λίαμ Νίσον, ο οποίος απολαμβάνει δεύτερης καριέρας σε ρόλους μοναχικού ανδρός με επικίνδυνη αποστολή, πότε για το καλό της θυγατέρας του («Taken»), πότε για το καλό της γυναικούλας του («Unknown»), εδώ για να μη φαγωθεί ζωντανός από το εξαγριωμένο ζωικό βασίλειο!

Με ολίγη από Τζακ Λόντον στο βάθος σκιαγράφησης χαρακτήρα, ο ήρωας που υποδύεται ο Νίσον μετατρέπεται σε σύμβολο αυτογνωσίας και ασκητικής πειθαρχίας. Είναι ένας ηγέτης με όραμα επιβίωσης, αλλά και με αμφιλεγόμενο αίσθημα Πίστης, καθώς η Φύση δείχνει να υπερτερεί του «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν», αφού ο Θεός του ανθρώπου δε δίνει ποτέ το σωτήριο παρών Του. Σχετικά τολμηρή επιλογή, υπαρξιακού υπόβαθρου, για μια περιπέτεια ωμότητας στη βία και το σασπένς της, που δεν προσπαθεί να κανακέψει τον θεατή και τον βουτά μέσα στον τρόμο της καταδίωξης, για να βιώσει μια αντίστροφη μέτρηση που, κυριολεκτικά, κατασπαράζει τους δήθεν επιζώντες.

Οι σκηνές δράσης (ειδικά εκείνη με το πήδημα από τον γκρεμό) σε φέρνουν στο χείλος του καθίσματός σου, η πτώση του αεροπλάνου είναι από τις πιο ρεαλιστικές που έχουμε δει ποτέ, αλλά τα προφίλ των χαρακτήρων δεν έχουν δουλευτεί όσο έπρεπε για ν’ αντέξουν τις κακουχίες και οι συναισθηματικές «φλασιές» της συζύγου σπάνια λειτουργούν ουσιαστικά. Στην τελική, το «The Grey» παραμένει μια σκληρή εμπειρία, με στιγμές που θα ξαφνιάσουν.