της Βαρβάρας Κοντονή

Ότι θέλαμε διακαώς να επιστρέψουμε στις αγαπημένες μας κινηματογραφικές αίθουσες είναι γεγονός. Ότι θέλαμε να παρακολουθήσουμε πάλι καλές ταινίες και να ξεφύγουμε κάπως από την καθημερινή πικρίλα είναι δεδομένο. Ότι θέλαμε, όμως, να γεμίσουμε τα σινεμά (της Αττικής) με το ταπεινό 30% παρακολουθώντας κακά animation από το… Πακιστάν (!), με πρωταγωνιστή έναν σπαστικό γάιδαρο και μια τσιμεντένια ζούγκλα, αυτό σίγουρα δεν το ήθελε κανείς.

Ο Μανγκού είναι ένας τίμιος, πλην αφελής γάιδαρος, ο οποίος εργάζεται μαζί με τον θείο του ως καθαριστής ρούχων, πρακτικά αναλαμβάνοντας το πλύσιμο όλων των ενδυμάτων των ζώων της ζούγκλας στο καθαριστήριό τους. Ο Μανγκού έχει μεγάλα σχέδια για τον εαυτό του, καθώς ονειρεύεται πλούτη και ένα όμορφο κορίτσι στο πλευρό του. Όταν ο βασιλιάς λιοντάρι της Αζάντ Ναγκάρ αποφασίσει πως έχει έρθει η ώρα να τον διαδεχθεί στον θρόνο ο ωραιοπαθής και ρηχός γιος του, η κυρία Φίτνα, μια παμπόνηρη αλεπού και δεξί χέρι του βασιλιά, θα αποφασίσει να καταστρώσει σχέδιο προκειμένου ν’ ανακηρύξει τον Μανγκού βασιλιά και έτσι να βάλει στο χέρι όλα τα ζώα, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα ενός άλλου «βασιλιά», αυτού ενός παρακείμενου τσίρκου. Βασισμένη στην αδαή φύση του Μανγκού, η Φίτνα θα ποντάρει στην επιτυχία τού σχεδίου της, δίχως όμως να υπολογίζει πως τα γαϊδούρια ξέρουν και… να κλωτσάνε.

Ό,τι μπορούσε να πάει στραβά σε ένα animation, εδώ πάει ακόμη χειρότερα. Αρχικά, ενώ το έργο προσανατολίζεται σε πολύ μικρές ηλικίες, το σενάριο θέλει τουλάχιστον διδακτορικό για να αποκρυπτογραφηθεί από παιδιά, ενώ είναι σίγουρο πως σε κάποιες περιπτώσεις θα μπερδέψει ακόμα και τους ενήλικες! Έχουμε και λέμε: εκλογική διαδικασία, Δημοκρατία, κακά media της παραπληροφόρησης και των fake news, facebook και selfies αποτελούν μερικές μονάχα από τις θεματικές του σεναρίου, που ίσως απευθύνεται σε 8χρονους… απόφοιτους του Deree. Κατά τα άλλα, ας διατηρήσουμε την παιδικότητα των θεατών με σαχλά τραγουδάκια, ανόητα αστειάκια και χιούμορ ψυγείου, μπας και καταφέρουμε να δικαιολογήσουμε με κάποιον τρόπο αυτό το εξάμβλωμα που πλασάρεται ως οικογενειακή ταινία για να επιστρέψουν και πάλι οι (όποιοι) θεατές στις αίθουσες. Not.

Δεν θυμάμαι καν από πότε είχα να δω τόσο ασουλούπωτο animation και δεν αναφέρομαι στην ποιότητα του σχεδιασμού καθεαυτού, που κάπως υποφέρεται (επίπεδο κινουμένων σχεδίων παλιού ALTER, μη φανταστείτε…), αλλά στο σενάριο που αποτελεί ένα άθλιο μπάχαλο. Κανένας συνειρμός, καμία λογική, καμία ομορφιά, παρά μόνο όλα τα πιασάρικα «ενήλικα» θέματα πεταμένα στο blender, με το «άλλοθι» της καφρίλας. Σαν να μην έφτανε όλο αυτό το χάλι, τα παιδιά που θα έχουν την ατυχία να παρακολουθήσουν την εν λόγω ταινία, είναι σίγουρο ότι θα φύγουν από την αίθουσα και με… ψυχολογικά στη θέα του μεγάλου κακού clown του τσίρκου («Έλα, ρε στερεότυπο, πού ήσουν χαμένο;»), οπότε καλό θα είναι να έχετε πρόχειρο κομπόδεμα (και) για τον παιδοψυχίατρο. Κατά τα άλλα, η ελληνική μεταγλώττιση μένει ασχολίαστη, καθώς αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι επουδενί θέμα των Ελλήνων ηθοποιών φωνής, αλλά… τι αίσχος κείμενα είναι αυτά που δίνετε σε επαγγελματίες (;) να ηχογραφήσουν για να βγάλουν το μεροκάματό τους; Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα να κράζω τούτον τον «Γάιδαρο», αλλά δεν έχει κανένα νόημα. Όπως και η ίδια η ταινία, δηλαδή.