του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Τον πλούτο του βρετανικού υποκριτικού ταλέντου εκμεταλλεύεται στο έπακρο ο Τζον Μάντεν σε τούτη την τυπικά γλυκανάλατη ιστορία καλών αισθημάτων και αναζήτησης ενός σκοπού, ακόμη και στην τρίτη ηλικία. Ένα θεαματικό ensemble εξαίρετων Βρετανών ηθοποιών, που θα έκαναν συναρπαστική ακόμη και την ανάγνωση ινδικών συνταγών, πρωταγωνιστεί στους ρόλους ηλικιωμένων που βλέπουν την Ινδία σαν το δικό τους νεκροταφείο ελεφάντων. Σαν ένα μέρος για να αποσυρθούν και να περάσουν άνετα όσες μέρες τους απομένουν στη ζωή.

Το βιβλίο «These Foolish Things» της Ντέμπορα Μόγκαχ, στο οποίο βασίστηκε το σενάριο, ίσως είχε κάποια περισσότερα πράγματα για τον ψυχισμό της τρίτης ηλικίας και τον απολογισμό μιας ζωής που πλησιάζει προς το τέλος. Ο σεναριογράφος Ολ Πάρκερ, ωστόσο, επέλεξε να προβάλει «χαριτωμένους» χαρακτήρες, βασισμένους σε δοκιμασμένα κλισέ. Η χήρα που ανακαλύπτει την ανεξαρτησία της, ο gay που έστω και αργά απελευθερώνεται, το ζευγάρι που καυγαδίζει, ο ερωτύλος παππούς, η γεροντοκόρη που δεν αντιλαμβάνεται τα χρόνια που έχουν περάσει, η δύστροπη – με λόγο – απολυμένη οικονόμος.

Με τον ίδιο κλισαρισμένο τρόπο, ο Μάντεν κινηματογραφεί και την Ινδία. Ο Ντεβ Πατέλ του «Slumdog Millionaire» υποδύεται το νεαρό φιλόδοξο ξενοδόχο, έναν καλόψυχο απατεωνίσκο, που τρέχει σαν το Βέγγο ανάμεσα στο ξενοδοχείο του που καταρρέει, την αυταρχική του μητέρα και τη γυναίκα που αγαπά. Χαοτική κίνηση στους δρόμους, στομαχικές διαταραχές από κάρι και παιδάκια που παίζουν κρίκετ στο χωματόδρομο, συμπληρώνουν την ανθολογία βρετανικών κλισέ για την Ινδία.