του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Αν βρισκόμασταν σε μια – όχι και πολύ – παλαιότερη εποχή της κινηματογραφικής διανομής, όταν άλλαζαν τα φώτα στην απόδοση των τίτλων των ταινιών, η Χρυσή Άρκτος της περασμένης Μπερλινάλε θα μπορούσε να έχει τον τίτλο… «Έρωτας στο Σφαγείο». Μην φανταστείς, όμως, τίποτα μοβόρικα σέξι με συνευρεύσεις ανάμεσα σε σπληνάντερα και συκωταριές. Στο δράμα της Ίλντικο Ένιεντι, που είχε να γυρίσει ταινία μεγάλου μήκους από το 1999 («Σίμων ο Μάγος»), η ερωτική ιστορία αναπτύσσεται με ακόμη πιο ανορθόδοξο τρόπο!

Δύο άνθρωποι με βαθιά προβλήματα εργάζονται στον ίδιο χώρο, κοιτάζονται, αλλά δεν μπορούν να κάνουν επαφή. Ο Έντρε είναι ο μεσήλικας οικονομικός διευθυντής του σφαγείου, κάπου στη Βουδαπέστη. Σοβαρός και λιγομίλητος, καλύπτει όπως μπορεί την αναπηρία του χεριού του. Η Μάρια είναι η νέα υπεύθυνη ποιοτικού ελέγχου. Νεαρή και όμορφη, τραβά αμέσως την προσοχή όλων που τη σχολιάζουν ακατάπαυστα, πρώτα για την εμφάνισή της, αλλά στη συνέχεια πολύ περισσότερο και για τη συμπεριφορά της. Δε μιλάει σε κανέναν, είναι αυστηρή σαν robot, έχει χαρακτηριστική τυπολατρία και όλες της οι κινήσεις χαρακτηρίζονται από ψυχαναγκασμό. Δεν μπορεί καν να κάνει μια μικρή τυπική συζήτηση. Όταν ο Έντρε της ανοίξει την κουβέντα για το φαγητό στο εστιατόριο της δουλειάς, εκείνη εντελώς άκομψα θα του τονίσει την αναπηρία του. Όχι για να τον προσβάλει, αλλά επειδή δεν έχει τον τρόπο να κουβεντιάσει.

Σύντομα θα προκύψει ένα ζήτημα στο οποίο θα εμπλακεί και η αστυνομία, εξαιτίας της κλοπής αφροδισιακής σκόνης και ενός άλλου συμβάντος. Μια ψυχολόγος θα κληθεί να κάνει εκτίμηση για όλους τους υπαλλήλους και εκεί θα αποκαλυφθεί ότι ο Έντρε και η Μάρια βλέπουν – εν αγνοία τους – το ίδιο όνειρο, ένα ζευγάρι ελαφιών που περιπλανάται στο χιονισμένο δάσος, μια εικόνα που έχουμε δει ήδη από την αρχή της ταινίας. Βρίσκοντας αυτό το απροσδόκητο κοινό σημείο, συνεχίζουν να μιλούν, να έρχονται πιο κοντά και να ονειρεύονται με την αδεξιότητα που τους χαρακτηρίζει. Μπορούν, όμως, δύο άνθρωποι που υποφέρουν από τα προσωπικά τους τραύματα να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο, έστω κι αν βρίσκουν αυτό το κοινό σημείο επαφής;

Η ασυνήθιστη ερωτική ιστορία της Ένιεντι θα μπορούσε να φανεί εντελώς ακραία και ανόητη ή να πάρει μια κατεύθυνση ονειροπαρμένου «μαγικού ρεαλισμού». Πλησιάζει περισσότερο προς το δεύτερο, γειώνοντάς την, ωστόσο, με το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαδραματίζεται. Τα δύο ελάφια των ονείρων του Έντρε και της Μάρια, δυο ευαίσθητα ζώα που είναι δύσκολο να τα πλησιάσεις, στην πραγματική τους ζωή βρίσκονται σε έναν χώρο όπου τα ζώα στοιβάζονται και σφάζονται. Και η ταινία το δείχνει αυτό, με κάθε λεπτομέρεια ντοκιμαντερίστικης ακρίβειας. Δεν είναι ένα ρομάντζο που εξελίσσεται ορθόδοξα, ούτε με τους ταχύτερους χρόνους. Η ιστορία θα μπορούσε να είναι περισσότερο σφιχτή, ειδικά στο τελευταίο μέρος. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι που κρατά πάνω του όλη την ιστορία, όμως, καταφέρνει να κάνει πραγματικούς δύο χαρακτήρες που για πολλούς λόγους θα μπορούσαν να είναι εκτός πραγματικότητας (και μόνο).