του Ηλία Φραγκούλη

Κάπου ανάμεσα στη σκατολογική κωμωδία και την ψυχαναλυτική – «ξαπλώστε στον καναπέ κι ανοίξτε μου την ψυχή σας» – διάθεση των σκιαγραφήσεων χαρακτήρων του Τζαντ Άπαταου, το «Δεν Είναι για τα Μούτρα σου» ψάχνει να βρει… αυτό το κάτι που μένει, χωρίς ποτέ να ισορροπεί σωστά σε δόσεις. Μικροκοιλιές στη δράση, αφέλεια και αμηχανία ως προς τον καταμερισμό σεκάνς διαλόγου και γκαγκ, στερεοτυπικές περσόνες, twists που εκβιάζουν προς την κατεύθυνση του happy end. Ανάμεσα σε όλες αυτές τις ατέλειες, όμως, βρίσκονται δύο κεντρικοί χαρακτήρες που κονταροχτυπιούνται με το εγώ τους και τον τρόπο που έχουμε μάθει να κρίνουμε (ή ν’ αφήνουμε τους άλλους να το κάνουν για εμάς…) τις επιλογές μας. Αυτή η ειλικρίνεια ως προς την αντιμετώπιση ενός… «για τα μάτια του κόσμου» αταίριαστου ζευγαριού, κάνει την έκπληξη και σώζει το όλο εγχείρημα, σε συνδυασμό με την εξαιρετική πινακοθήκη του καστ, που αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αντιξοότητα της αμερικανικής κοινωνίας, από το slacker και τη «βλαχιά», μέχρι την μπλαζέ ανωτερότητα της μεγαλοαστικής τάξης.

Ίσως, τελικά, την ευθύνη για το ότι το «Δεν Είναι για τα Μούτρα σου» δεν είναι ένα instant classic φιλμ για το είδος της νεανικής κωμωδίας να μην την έχει ο «παρθένος» σκηνοθέτης Τζιμ Φιλντ Σμιθ, αλλά οι επιταγές και τα «καλουπώματα» του studio, που ανάμεσα σε ενδιαφέρουσες στιχομυθίες και χαριτωμένα καταστασιακά, λεκιάζουν το παντελόνι του Τζέι Μπάρουσελ πάνω στο «κατάλληλο» timing με την επίσκεψη των γονιών της Άλις Ιβ ή μας δίνουν μαθήματα αποτρίχωσης… υπογαστρίου, προκαλώντας μεν το γέλιο, θυμίζοντάς μας, δε, ότι μια παρόμοια σκηνή εμπεριείχε και ένα από τα φιλμ της σειράς… «American Pie». Τουλάχιστον, επέτρεψαν το R rating… Και μπροστά στο χάλι του φετινού καλοκαιριού, μπορεί τούτο το ταινιάκι να είναι και καλύτερο από… τα μούτρα σου!