του Ηλία Φραγκούλη

Τον Ντομινίκ Μολ τον μάθαμε το 2000, με το θαυμάσιο ψυχολογικό θρίλερ χαρακτήρων «Χάρι, Ο Καλύτερος Φίλος του Ανθρώπου». Έκτοτε δεν κατάφερε να μας δώσει κάτι καλύτερο και οι απουσίες του από το σινεμά ήταν σχετικά μεγάλες. Στο «Μόνο Αυτοί Είδαν τον Δολοφόνο», επιστρέφει στο είδος που του ταιριάζει, επιλέγει το αφηγηματικό pattern της προσωπικής ματιάς του κάθε ήρωα που ξεδιπλώνει τη δική του σκοπιά επάνω σε μια ιστορία, αλλά παρασύρεται σε σεναριακές απιθανότητες οι οποίες μετατρέπουν το δεύτερο μέρος του φιλμ σε… κωμωδία (όχι ηθελημένα)!

Από τον πρώτο μεσότιτλο του ονόματος της Αλίς, αντιλαμβανόμαστε πως κάθε χαρακτήρας θα μας αποκαλύπτει κι από μία άγνωστη πτυχή της ιστορίας που θα μας φέρει πιο κοντά στην αλήθεια και την επίλυση του μυστηρίου. Τα πάντα ξεκινούν από ένα σταματημένο αμάξι στη μέση του πουθενά. Η οδηγός του μάλλον έχει εξαφανιστεί, μια χιονοθύελλα δεν επιτρέπει τις έρευνες στην περιοχή για πολλές ώρες, η είδηση κυκλοφορεί στο χωριό από τις τηλεοράσεις, σχεδόν κανείς όμως δεν ήξερε τη γυναίκα που χάθηκε. Το κομμάτι της ιστορίας του Ζοζέφ θα ξεδιαλύνει βασικές απορίες του θεατή, αλλά θα εξακολουθεί ν’ απουσιάζει ένα κίνητρο (εγκλήματος;).

Σχεδόν πάνω στην κορύφωση της εξέλιξης της πλοκής, στη μία ώρα διάρκειας του φιλμ, ο Μολ παθαίνει… «Babel» (2006), με τρόπο που δεν μαζεύεται από πουθενά! Μέχρι εκεί είχαμε να κάνουμε με ένα ελαφρώς στερεοτυπικό θρίλερ μυστηρίου, το οποίο σε ενδιέφερε να παρακολουθείς για την ίντριγκά του και τα μυστικά των χαρακτήρων του. Στα ξαφνικά, ένα τμήμα της ιστορίας που διαδραματίζεται σε παλιά αποικία των Γάλλων στα δυτικά της Αφρικής (!) μπερδεύει με εξωφρενικό τρόπο το καταστασιακό, θίγοντας από μαύρη μαγεία μέχρι και τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος (!), για να καταλήξει σε συμπεράσματα που μονάχα το γέλιο (ειλικρινά, όμως) μπορούν να προκαλέσουν.

Εάν ο Μολ επέλεξε συνειδητά να εκφράσει ένα πολιτικοκοινωνικό σχόλιο για το σύγχρονο καπιταλισμό αντί του ν’ ασχοληθεί με το συγκεκριμένο genre του θρίλερ μυστηρίου, τότε είναι ουσιαστικά υπεύθυνος για τούτο το υπερφιλόδοξο… φιάσκο. Και είναι στ’ αλήθεια άδικο να τον βλέπεις να «σκάβει το λάκκο του», γιατί μέχρι τη μέση το έργο παρακολουθείται με καλοστημένο σασπένς και αναμονή εξαιρετικών ανατροπών.