ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ (2015)
(REMEMBER)
- ΕΙΔΟΣ: Δράμα
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ατόμ Εγκογιάν
- ΚΑΣΤ: Κρίστοφερ Πλάμερ, Μάρτιν Λαντάου, Γιούργκεν Πρόχνοφ, Ντιν Νόρις, Μπρούνο Γκαντς
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 94'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ
Μετά τον θάνατο της γυναίκας του, ο ενενηντάχρονος Ζεβ, ο οποίος πάσχει από άνοια, ακολουθεί τις οδηγίες ενός φίλου του, προκειμένου να εντοπίσει και να σκοτώσει τον αξιωματικό των SS που εξόντωσε την οικογένειά του στο Άουσβιτς.
Από πού θέλεις να αρχίσουμε; Από το ότι ο Ατόμ Εγκογιάν βρήκε «ενδιαφέρουσα» ακόμη μια ιστορία για το Ολοκαύτωμα; Ότι πρόκειται για ένα γηριατρικό «Memento» σε… slow motion; Ότι σχεδόν τα πάντα σε αυτή την ταινία είναι αναληθοφανή, εξωφρενικά και γελοία; Αν υπάρχει κάτι που διασώζεται είναι ο Κρίστοφερ Πλάμερ, ένας ηθοποιός που τον θαυμάζεις σε ό,τι και να παίζει και καταφέρνει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του. Η ταινία από την άλλη πλευρά κάνει ό,τι μπορεί για να τον εκθέσει, κάτι που καταφέρνει με πολλούς ακόμη ηθοποιούς από το κατά τα άλλα καλό καστ.
Το «Γράμμα από το Παρελθόν» ξεκινά με τον Ζεβ, έναν ηλικιωμένο άνδρα, να ξυπνά στο γηροκομείο που ζει, αναζητώντας τη γυναίκα του. Μόνο που αυτή έχει πεθάνει πριν λίγο καιρό και εκείνος δεν το θυμάται καν, αφού πάσχει από άνοια. Είναι λειτουργικός, αλλά χρειάζεται υποβοήθηση για να συνειδητοποιήσει ποιο το περιβάλλον και τα πρόσωπα γύρω του. Έτσι, ο φίλος του Μαξ, ο οποίος έχει και αυτός επιβιώσει από το Άουσβιτς και είναι καθηλωμένος σε καροτσάκι, ετοιμάζει ένα σημείωμα που θα θυμίζει κάθε τόσο στον Ζεβ ποιος είναι και ποια είναι η αποστολή του: να εντοπίσει έναν αξιωματικό των SS που ζει πια στην Αμερική και είναι υπεύθυνος για τον θάνατο πολλών Εβραίων. Τέσσερις άνδρες, όμως, έχουν το ίδιο όνομα.
Από εκεί και πέρα, θέλει πραγματικά μεγάλη υπομονή για να αντέξεις όσα επιφυλάσσει το σενάριο στον Κρίστοφερ Πλάμερ (και σε εμάς). Την κάνει από το γηροκομείο, αγοράζει όπλο με μεγάλη ευκολία, περνάει σύνορα με ληγμένο διαβατήριο (και το όπλο), βρίσκει τον πρώτο, τον δεύτερο, στον τρίτο το θέμα σκαλώνει γιατί έχει πεθάνει και αντιμετωπίζει τον γιο εκείνου, μπάτσο, ρατσιστή και φιλοναζί, για να φτάσει στην τελική διεύθυνση όπου θα γίνει και η αποκάλυψη, την οποία εννοείται ότι είχες μυριστεί (διαφορετικά, θα σε έστελνε… αδιάβαστο).
Η ιστορία ξεδιπλώνεται με διαδοχικές σκηνές γυρισμένες εντελώς επίπεδα, με ερμηνείες που είναι ή απονευρωμένες ή υπερβολικές και με τη μουσική του Μάικλ Ντάνα να τσιμπάει στην ένταση μπας και τονωθεί λίγο το δράμα. Κρίμα και μόνο για τον Πλάμερ, που έχει ακόμη το κουράγιο να σηκώνει πάνω του μια ολόκληρη ταινία. Θα έπρεπε και θα του άξιζε να είναι πολύ καλύτερη…
