του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Ανάμεσα σε τρομερά ελαττώματα αλλά και στιγμές ειλικρινούς ευαισθησίας προσπαθεί να ισορροπήσει ένα δύσκολο θέμα η Μαϊγουέν (είναι τόσο star που υπογράφει με μόνο ένα όνομα). Παιδική κακοποίηση κάθε είδους, παραμέληση και εκμετάλλευση, είναι οι περιπτώσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι αστυνομικοί του Τμήματος Προστασίας Ανηλίκων. Η ταινία υποστηρίζει, το δηλώνει από την έναρξη, ότι το σενάριο βασίζεται σε αληθινά περιστατικά. Δεν έχει κανείς λόγο να το αμφισβητήσει. Η λίστα των αδικημάτων που περνούν από τις σκηνές του φιλμ είναι ό,τι περιμένει κανείς να συναντήσει σε αυτό το Τμήμα της Αστυνομίας.

Και πρόκειται και για το πιο δυνατό κομμάτι του «Polisse», της Αστυνομίας όπως θα την έγραφε ανορθόγραφα ένα παιδί. Καταγεγραμμένες με σχεδόν ντοκιμαντερίστικο τρόπο, οι περιπτώσεις κακοποίησης και οι πρωταγωνιστές τους, έχουν μια αμεσότητα συχνά σοκαριστική. Μόνο που η Μαϊγουέν δεν ενδιαφέρεται να τις παρακολουθήσει μέχρι τέλους σα να είναι επεισόδιο του «Νόμος και Τάξη». Παρουσιάζει αμέτρητες περιπτώσεις, από μια μάνα – τζάνκι που δεν καταλαβαίνει ότι το μωρό τής φεύγει από τα χέρια, μέχρι έναν πατέρα που δε διστάζει να παραδεχτεί κυνικά ότι «κάνει έρωτα» στη νηπιακής ηλικίας κόρη του και επικαλείται – με επιτυχία – τις διασυνδέσεις του για να μην τον ζορίσουν στην ανάκριση ή από μια έφηβη που το κάνει για ένα κινητό («μα ήταν smartphone!») μέχρι την παράξενη σχέση αγάπης ενός αγοριού με το γυμναστή του.

Οι περισσότερες από αυτές τις σκηνές είναι συναρπαστικές και εξαιρετικά καλά παιγμένες, συχνά με σπαρακτικές κορυφώσεις, όπως εκείνη που μια μητέρα αναγκάζεται να εγκαταλείψει το παιδί της επειδή δεν μπορεί να το φροντίσει όπως θα ήθελε. Το πρόβλημα είναι ότι η Μαϊγουέν τις αντιμετωπίζει σα σκηνικό, σαν ένα περιβάλλον στο οποίο κινούνται οι αστυνομικοί. Και το άλλο πρόβλημα είναι η εξιδανικευμένη εικόνα τους. Ακόμη και στα πιο τετριμμένα χολιγουντιανά αστυνομικά δράματα, δε βλέπεις τόσο αφοσιωμένους αστυνομικούς, έτοιμους να τα σπάσουν με την πρώτη προκειμένου να υπερασπιστούν τα θύματα και να βάλουν τα κλάματα μπροστά σε ένα κακοποιημένο παιδί. Ακόμη και η ίδια η Μαϊγουέν, που υποδύεται τη φωτογράφο, παίζει τον πιο άχαρο και άχρηστο δραματουργικά ρόλο. Περιφέρεται με τη φωτογραφική μηχανή και η όποια συμμετοχή της στην ιστορία είναι εντελώς δευτερεύουσα.