του Παναγιώτη Μήτσικα

Η τηλεοπτική σειρά – φαινόμενο που έχει κατακτήσει τις καρδιές των (πάρα πολύ) μικρών παιδιών και μετρά εκατομμύρια σε εισπράξεις από κάθε λογής merchandise της, από μπλουζάκια μέχρι περιοδικά (κάτι για το οποίο η ταινία «κλείνει το μάτι» από τα πρώτα της λεπτά), κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο εν έτει 2021. Και πολύ άργησε, αν θέλετε τη γνώμη μας, μιας και αποτελεί ένα πρώτης τάξεως «χρυσωρυχείο» για τους παραγωγούς των studios, σε ένα target group που αποδεδειγμένα αποτελεί δυναμικό κοινό για τα ταμεία των σινεμά. Με έτος δημιουργίας το 2013, και ήδη στην 9^η τηλεοπτική σεζόν του, η ιδέα του Κιθ Τσάπμαν ακολουθεί ένα νεαρό, τον Ράιντερ, που ηγείται ομάδας κουταβιών διάσωσης, πιστά στο καθήκον του να προστατέψουν την παραθαλάσσια κοινότητα του Κόλπου της Περιπέτειας από κάθε λογής κίνδυνο.

Αυτή τη φορά, η δράση μεταφέρεται στην παρακείμενη Πόλη της Περιπέτειας, μία αχανή μεγαλούπολη, για προφανείς λόγους που έχουν να κάνουν με το γεγονός πως είναι πολύ ευκολότερο να κεντρίσεις την προσοχή πολύ μικρών παιδιών με ένα πολύχρωμο, ατέλειωτο αστικό τοπίο, γεμάτο ουρανοξύστες, high-tech αρχηγεία και, φυσικά, τα gadgets της πρωταγωνιστικής μας ομάδας. Η αλήθεια είναι πως το «PAW Patrol: Η Ταινία» τα καταφέρνει περίφημα σε αυτόν τον τομέα. Το animation είναι εξαιρετικά καλοφτιαγμένο, προσεγμένο και σε καμία περίπτωση προχειροδουλειά, όπως έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ουκ ολίγες φορές σε φιλμ κινουμένων σχεδίων έξω από τα πατροπαράδοτα μεγάλα studios. Είναι δεδομένο πως θα καταφέρει να κρατήσει τα παιδιά σε εγρήγορση, εκεί όμως έγκειται και το θέμα της ταινίας: είναι αδιανόητο να μπορέσει κάποιος άνω της ηλικίας των 10 με 12 ετών (και είμαστε πολύ επιεικείς) να παρακολουθήσει τούτο το έργο χωρίς να βαρεθεί… μέχρι θανάτου στο πρώτο δεκάλεπτο. Εύλογα, μιας και μιλάμε για χαριτωμένα κουταβάκια που μιλούν κι έχουν «gadgets» όπως μπετονιέρες και αεροπλανάκια.

Βέβαια, μία επιπλέον τροχοπέδη είναι, χωρίς αμφιβολία, και το σενάριο. Συνήθως, εννιά φορές στις δέκα, οι ταινίες κινουμένων σχεδίων έχουν ένα ηθικοπλαστικό, διδακτικό μήνυμα. Άλλες φορές όσο πιο γενικό και αφελές γίνεται, άλλες πολύ βαθύτερο, ειδικότερα όταν απευθύνονται και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Εδώ, έχουμε το παράδοξο πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα, πέρα από τη βασική ασχολία της ιστορίας να μας παρουσιάσει ένα αρχετυπικό «οι ήρωες μας που θα θριαμβεύσουν απέναντι στον κακό της υπόθεσης», μέσω κλασικών ευτράπελων που συμβαίνουν επί της οθόνης. Πέραν τούτου, η υποπλοκή της τραυματικής εμπειρίας του Τσέιζ έχει κάτι να δώσει γύρω από το θέμα της εγκατάλειψης των σκύλων, αλλά ποτέ δεν αξιοποιείται στο βαθμό που θα μπορούσε.

Κάπου εδώ, συνήθως θα αναφερόμασταν στο πάγιο θέμα της έλλειψης προβολών άνευ μεταγλώττισης, αλλά όταν το φιλμ απευθύνεται σε τόσο μικρές ηλικίες, ποιος νοιάζεται; Τα παιδιά σας σίγουρα θ’ αντέξουν και χωρίς τον Τάιλερ Πέρι!