του Παναγιώτη Μήτσικα

Προφανώς, ήταν ηλίου φαεινότερο πως την πρωτότυπη ταινία του 2021 θα ακολουθούσε μια συνέχεια, ανεξαρτήτως κριτικού αποτελέσματος, μιας και η δυσθεώρητη επιτυχία του PAW Patrol universe (παρα)είναι «χρυσωρυχείο» για τις (πολύ) μικρές ηλικίες ώστε ν’ αφεθεί ανεκμετάλλευτη. Ο Καναδός Καλ Μπράνκερ επιστρέφει στη σκηνοθεσία δυο χρόνια μετά, έχοντας ως αποστολή το… όχι και τόσο δύσκολο έργο (του), να παρουσιάσει ένα φιλμ καλύτερο του πρώτου, το οποίο (όπως είχαμε αναφέρει και στην κριτική μας τότε) ήταν ένα παντελώς αδιάφορο animation με (στην ουσία) «προκάτ» επιμύθιο. Η αλήθεια είναι πως το «PAW Patrol: Η Σούπερ Ταινία» το καταφέρνει σε κάποιο βαθμό, έχοντας (ψιλο)μάθει από τα λάθη του, (έστω) παρουσιάζοντας μία πιο «σφιχτή» κινηματογραφική περιπέτεια που, βέβαια, και πάλι απευθύνεται σε… πολύ μικρά παιδιά.

Φυσικά, οι υπερδυνάμεις των κουταβιών είναι ο «κράχτης» εδώ, μαζί με την επακόλουθη supervillain υποπλοκή, κάτι ξεκάθαρα πολύ πιο οικείο και αλληλεπιδραστικό για τα σημερινά παιδιά, τα οποία κεντρίζονται από τα υπερ-ηρωικά σύμπαντα από πολύ μικρή ηλικία. Ως επακόλουθο, το καταστασιακό της δεύτερης ταινίας είναι πιο εντυπωσιακό, πιο engaging, πολύ περισσότερο ικανό να κρατήσει το παιδί σας προσηλωμένο στην οθόνη, συνεπικουρούμενο από την ακραία αναγνωρισιμότητα των χαρακτήρων (και) στη χώρα μας. Αυτό ως προς τα καλά στοιχεία, καθώς είναι προφανώς ότι τα παραπάνω δε σημαίνουν πως δεν θα παρελάσει από τη μεγάλη οθόνη ένας ανεμοστρόβιλος σκυλο-λογοπαιγνίων που κινούνται από τραγικά μέχρι passable, ενώ σε περίοπτη θέση φυσικά και υπάρχει το main story arc της Σκάι (σεναριακός κεντρικός άξονας του φιλμ), που αποτελεί ένα από τα κλασικά κλισεδιάρικα «από το ναδίρ στο ζενίθ» σεμινάρια ανάπτυξης χαρακτήρων και ιστοριών, τα οποία μπορείς να πάρεις χαμπάρι από το πρώτο λεπτό.

Θα πειράξει ή θα σκεφτεί (#duh) αυτό το πράγμα το εξάχρονο παιδί σας; Σίγουρα όχι. Και με τα «τέρατα» που παρακολουθούμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το συγκεκριμένο genre, δυστυχώς, το μη χείρον βέλτιστον.