του Ηλία Φραγκούλη

Σαν «οπτικοποίηση» ταξιδιωτικής οδηγίας προς Αμερικανούς πολίτες – τουρίστες που τολμούν να βρεθούν έξω από τα πολιτισμένα σύνορα των ΗΠΑ, ειδικά αν ο προορισμός τους είναι ξεκάθαρα «τριτοκοσμικός», μοιάζει τούτο το φιλμ που επενδύει στην ξενοφοβία και, επιπλέον, παραδειγματίζει επίδοξους businessmen για τα ρίσκα των «αναπτυξιακών» τους πλάνων σε τόπους με… πολιτική αστάθεια (στην οποία, βέβαια, όλο και κάποια χώρα της Δύσης έχει βάλει το χεράκι της!).

Ο πάτερ φαμίλιας από το Όστιν του Τέξας που παίρνει ολόκληρη την οικογένειά του αγκαζέ στο νέο του επαγγελματικό άνοιγμα σε πατρίδα ασιατική αλλά… ανώνυμη (η Ταϊλάνδη, όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα, θα έπρεπε να απαντήσει με έναν σκασμό από μηνύσεις), έχει την αφέλεια να κυκλοφορεί με την ανεμελιά του τουρίστα μέχρι το περίπτερο, από την πρώτη μέρα που πατάει το πόδι του στην πόλη. Οικτρό λάθος, διότι εκεί που χαζεύεις τοπικούς οργανοπαίκτες, τη λαϊκή αγορά και την couleur locale θαλπωρή του «βρωμιάρικου» πολιτισμού στον οποίο η μοίρα (και η μπίζνα) σε υποχρέωσαν να βρεθείς, μπορεί να σου σκάσει κι ένα κίνημα επαναστατών που επιχειρούν να φέρουν τούμπα την Κυβέρνηση και να τιμωρήσουν τον ιμπεριαλισμό (βλέπε ακριβό ξενοδοχείο των… ξένων)!

Οι καταστάσεις είναι απαράδεκτα εξόφθαλμες, υπεράνω γραφικότητας, και μπορεί να σε εξοργίσουν, ειδικά παρακολουθώντας το μένος των κάργα οπλισμένων «τρομοκρατών», οι οποίοι εκτελούν οτιδήποτε κινείται και δεν ταυτίζεται με τα δικά τους συμφέροντα ή… (μάντεψε!) έχει ξένο διαβατήριο! Ο θεατής καλείται να μοιραστεί το δράμα και την αγωνία της οικογένειας του Όουεν Γουίλσον σε αυτό το αχούρι που δεν έχει τηλέφωνο, internet ή τηλεοπτικά κανάλια (η αποθέωση του «κακού οιωνού»), μη σου πω και την τελευταία έκδοση της USA Today! Εάν είσαι στοιχειωδώς συνειδητοποιημένος πολιτικά, το θέαμα είναι προσβλητικό. Το ίδιο και οι δραματικές κορυφώσεις, όπως η τραγελαφική (και κάκιστα μονταρισμένη) σκηνή στην οποία ο πατέρας… πετάει (!) τα παιδιά του στο κενό, από την ταράτσα του ξενοδοχείου τους στο διπλανό κτήριο, ως μοναδική πράξη σωτηρίας, πόσω μάλλον το «παιχνίδι» της απειλής με το όπλο λίγο πριν το φινάλε, με τα «βιολιά» να συνθλίβουν κάθε ίχνος φιλμικής αξιοπρέπειας.

Ναι, υπάρχουν κάποιες ελάχιστες στιγμές σασπένς και τρεχαλητού με την κάμερα στο χέρι, αλλά τα στερεότυπα του περιεχομένου και οι σαφώς ρατσιστικές ματιές πάνω σε «τριτοκοσμικές» κοινωνίες που δεν αξίζουν να τις επισκεφθείς… ούτε για αστείο (διότι θα το φας το κεφάλι σου), πόσω μάλλον να στηρίξεις επιχειρηματικά σχέδια σε αυτές, περισσότερα ερεθίσματα για να πας να γραφτείς στο… Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο θα σου δώσουν παρά να διασκεδάσεις σινεμά.