FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ (2011)

(LE HAVRE)

  • ΕΙΔΟΣ: Κοινωνικό
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άκι Καουρισμάκι
  • ΚΑΣΤ: Αντρέ Βιλμς, Μπλοντέν Μιγκέλ, Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν, Κάτι Ούτινεν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD / AMA

Περήφανος στα γηρατειά του λούστρος, με γυναίκα άρρωστη που μάλλον δεν τη βγάζει, παίρνει υπό την προστασία του έφηβο Αφρικανό λαθρομετανάστη που «ξέβρασε» ένα εμπορικό πλοίο στο λιμάνι της Χάβρης. Εκκεντρικός και δαιμόνιος επιθεωρητής βρίσκεται στο κατόπι του.

Δεν ανήκω στους οπαδούς του Φινλανδού σκηνοθέτη, βρίσκω πολλές από τις ταινίες του δήθεν κι ανυπόφορες, βουτηγμένες σε μια vintage αύρα rock ’n’ roll ανεμελιάς (ή και ανευθυνότητας), υπό την επήρεια σοβαρών ποσοστών οινοπνεύματος, πάντα… Κι όμως, στις περσινές Κάννες, το «Λιμάνι της Χάβρης» ήταν το δικό μου φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα!

Μινιμαλιά ιστορίας, σε φόντο… ρέπλικα σχεδόν ολόκληρης της φιλμογραφίας του Καουρισμάκι, μέσα από χρώματα εκτυφλωτικά ζωντανά κι αληθινά ζεστά (από τις σπουδαιότερες δουλειές του οπερατέρ Τίμο Σάλμινεν, «μονιμά» στη συμμορία του Άκι), η «Χάβρη» παντρεύει ιδανικά τη μποέμικη κουλτούρα των γαλλικών Τεχνών με το σήμα κατατεθέν post χιουμοράκι και μια rock μαγκιά δηλωμένη ως το κούτελο. Οι αναφορές του, από τα ονόματα των χαρακτήρων (Αρλετί, Μαρσέλ, Μονέ) μέχρι το υφολογικό εστίασμα στο σινεμά του Καρνέ, του Μπρεσόν, του Μελβίλ ή του Τατί και το casting του Ζαν-Πιέρ Λεό ή του Πιέρ Ετέξ, όλα εμπεριέχουν το σεβασμό, μεταφέρουν ευγένεια στην ψυχή και ολοκληρώνουν σ’ ένα φινάλε όπου το συναίσθημα της πραγματικής ανθρωπιάς λάμπει και βρίσκει τον θεατή να εγκαταλείπει την αίθουσα έχοντας μοιραστεί μια από τις πιο γενναιόδωρα feelgood στιγμές της φετινής κινηματογραφικής σεζόν.

Παραδόξως, όλη αυτή η ομορφιά εκφράζεται μέσα από έναν κόσμο φτώχιας, ακαλαίσθητα σκιτσαρισμένο από τη βιοπάλη και φορτισμένο από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή μάστιγα της παράνομης μετανάστευσης κι ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, θέματα που επηρεάζουν την ψυχολογία του θεατή μέσα στην ίδια του την καθημερινότητα. Όλα αυτά μαζί, στο «Λιμάνι» τούτο, μεταμορφώνονται σε χαρά της ζωής, και μακάρι να το έβλεπαν σα μάθημα οι μαυροκακομοίρηδες της ελληνικής κινηματογραφίας, που «Απ’ το Χιόνι» μέχρι σήμερα, ως σκηνοθέτες και σεναριογράφοι, παραπέταξαν σε ουκ ολίγες κινηματογραφικές τους ιστορίες κι από έναν Αλβανό (ως επί το πλείστον), για να «νιώσουμε» το μικροαστικό τους προβληματισμό… του καναπέως. Αυτόν που μόνο σκατά και πονηριά για εκμετάλλευση του θέματος έκρυβε βαθιά μέσα του, αντί της αγάπης, όπως τη μοιράζεται από καρδιάς ο Καουρισμάκι.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν ξέρεις το σινεμά του Καουρισμάκι, δε θα βγεις έξω από τα νερά σου. Αν δεν τολμάς ποτέ να μοιραστείς συναισθήματα στο σινεμά, φοβάσαι πως θα μιζεριάσεις με το λούμπεν στοιχείο ή θα σου κάτσει το popcorn στο λαιμό με το καταστασιακό, τότε… «run, Forrest, run»!


MORE REVIEWS

ΓΑΖΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Ηλικιωμένος ψαράς στη Γάζα είναι κρυφά ερωτευμένος με γυναίκα που βλέπει καθημερινά στην αγορά. Η τυχαία ανεύρεση αρχαίου αγάλματος περιπλέκει τα αισθηματικά του προβλήματα.

ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ

Σ’ ένα απομακρυσμένο, παραδοσιακό εργοστάσιο παραγωγής τούβλων, ένας άνδρας θα «παίξει» το τελευταίο χαρτί της προσωπικής του επανάστασης, όταν το αφεντικό ανακοινώσει το κλείσιμό του και, συνακόλουθα, την απόλυση των λιγοστών εργαζόμενων σ’ αυτό.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΓΑΜΟ

Δέκα χρόνια σχέσης, γάμου και χωρισμού, μέσα από στιγμές της ζωής της Μαριάν και του Γιόχαν.

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ

Φιλόδοξος τυχοδιώκτης, με ταλέντο να χειραγωγεί τους ανθρώπους, ανέρχεται κοινωνικά παριστάνοντας το μέντιουμ και σε συνδυασμό με μία ψυχίατρο δίχως ηθικές αναστολές, ετοιμάζεται να κατακτήσει τον κόσμο, παραγνωρίζοντας τη σημασία του… «απ' τα ψηλά στα χαμηλά».

ΡΑΪΝΕΡ ΒΕΡΝΕΡ ΦΑΣΜΠΙΝΤΕΡ

Η ζωή του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, όπως την όρισε η σκηνοθετική του καριέρα μέσα στο διάστημα μιας δεκαπενταετίας.

MR KLEIN

MR KLEIN

Λαθρομούλικο μαυράκι κρύβεται σε σπίτι πουρολούστρου που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, με γυναίκα στον ψόφο. Ο μπάτσος με τον ανανά ήταν και γαμώ τις φάτσες. Τον πήρα και λίγο. Δε με χάλασε. Που κοιμήθηκα…