ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ (2011)
(LE HAVRE)
- ΕΙΔΟΣ: Κοινωνικό
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άκι Καουρισμάκι
- ΚΑΣΤ: Αντρέ Βιλμς, Μπλοντέν Μιγκέλ, Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν, Κάτι Ούτινεν
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93’
- ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD / AMA FILMS
Περήφανος στα γηρατειά του λούστρος, με γυναίκα άρρωστη που μάλλον δεν τη βγάζει, παίρνει υπό την προστασία του έφηβο Αφρικανό λαθρομετανάστη που «ξέβρασε» ένα εμπορικό πλοίο στο λιμάνι της Χάβρης. Εκκεντρικός και δαιμόνιος επιθεωρητής βρίσκεται στο κατόπι του.
Δεν ανήκω στους οπαδούς του Φινλανδού σκηνοθέτη, βρίσκω πολλές από τις ταινίες του δήθεν κι ανυπόφορες, βουτηγμένες σε μια vintage αύρα rock ’n’ roll ανεμελιάς (ή και ανευθυνότητας), υπό την επήρεια σοβαρών ποσοστών οινοπνεύματος, πάντα… Κι όμως, στις περσινές Κάννες, το «Λιμάνι της Χάβρης» ήταν το δικό μου φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα!
Μινιμαλιά ιστορίας, σε φόντο… ρέπλικα σχεδόν ολόκληρης της φιλμογραφίας του Καουρισμάκι, μέσα από χρώματα εκτυφλωτικά ζωντανά κι αληθινά ζεστά (από τις σπουδαιότερες δουλειές του οπερατέρ Τίμο Σάλμινεν, «μονιμά» στη συμμορία του Άκι), η «Χάβρη» παντρεύει ιδανικά τη μποέμικη κουλτούρα των γαλλικών Τεχνών με το σήμα κατατεθέν post χιουμοράκι και μια rock μαγκιά δηλωμένη ως το κούτελο. Οι αναφορές του, από τα ονόματα των χαρακτήρων (Αρλετί, Μαρσέλ, Μονέ) μέχρι το υφολογικό εστίασμα στο σινεμά του Καρνέ, του Μπρεσόν, του Μελβίλ ή του Τατί και το casting του Ζαν-Πιέρ Λεό ή του Πιέρ Ετέξ, όλα εμπεριέχουν το σεβασμό, μεταφέρουν ευγένεια στην ψυχή και ολοκληρώνουν σ’ ένα φινάλε όπου το συναίσθημα της πραγματικής ανθρωπιάς λάμπει και βρίσκει τον θεατή να εγκαταλείπει την αίθουσα έχοντας μοιραστεί μια από τις πιο γενναιόδωρα feelgood στιγμές της φετινής κινηματογραφικής σεζόν.
Παραδόξως, όλη αυτή η ομορφιά εκφράζεται μέσα από έναν κόσμο φτώχιας, ακαλαίσθητα σκιτσαρισμένο από τη βιοπάλη και φορτισμένο από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή μάστιγα της παράνομης μετανάστευσης κι ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, θέματα που επηρεάζουν την ψυχολογία του θεατή μέσα στην ίδια του την καθημερινότητα. Όλα αυτά μαζί, στο «Λιμάνι» τούτο, μεταμορφώνονται σε χαρά της ζωής, και μακάρι να το έβλεπαν σα μάθημα οι μαυροκακομοίρηδες της ελληνικής κινηματογραφίας, που «Απ’ το Χιόνι» μέχρι σήμερα, ως σκηνοθέτες και σεναριογράφοι, παραπέταξαν σε ουκ ολίγες κινηματογραφικές τους ιστορίες κι από έναν Αλβανό (ως επί το πλείστον), για να «νιώσουμε» το μικροαστικό τους προβληματισμό… του καναπέως. Αυτόν που μόνο σκατά και πονηριά για εκμετάλλευση του θέματος έκρυβε βαθιά μέσα του, αντί της αγάπης, όπως τη μοιράζεται από καρδιάς ο Καουρισμάκι.
