FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ (2017)

(LA VILLA)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρομπέρ Γκεντιγκιάν
  • ΚΑΣΤ: Αριάν Ασκαρίντ, Ζαν-Πιερ Νταρουσέν, Ζεράρ Μελάν, Αναΐς Ντεμουστιέ, Γιαν Τρεγκουέ, Ζακ Μπουντέ, Ρομπενσόν Στεβενέν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 107'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Εξαιτίας σοβαρού εγκεφαλικού επεισοδίου του ηλικιωμένου πατέρα τους, τρία αδέλφια επανασυνδέονται στο οικογενειακό παραθάλασιο σπίτι μικρού χωριού της Νοτίου Γαλλίας. Οι μεταξύ τους σχέσεις δεν φαίνεται να είναι οι καλύτερες δυνατές, μα το ίδιο ισχύει και για τις αναμνήσεις που ξυπνούν εκεί με την επιστροφή τους.

Αγαπημένο θέμα του αμερικάνικου ανεξάρτητου (κυρίως) κινηματογράφου, η διστακτική, αναγκαστικού τύπου επιστροφή στο σπίτι φαίνεται πως προβληματίζει έντονα εσχάτως και τη γαλλική φιλμογραφία. Μετά τη συμπαθέστατη «Επιστροφή στη Βουργουνδία» που είδαμε στην αρχή της σεζόν, έχουμε μια περίπου répétition της ίδιας υπόθεσης, με τον γνωστό για τις κοινωνικές του ανησυχίες Ρομπέρ Γκεντιγκιάν να θέλει να πετύχει εδώ ένα μείγμα του ανθρωπιστικού προβληματισμού από τα «Χιόνια του Κιλιμάντζαρο» (2011), με πρόφαση μια οικoγενειακή μάζωξη στην προκειμένη, και της κομεντί «Ο Μίτος της Αριάν» (2014), αν θέλουμε να μείνουμε στα δύο πιο πρόσφατα φιλμ που σκηνοθέτησε και βρήκαν διανομή στη χώρα μας (η αμέσως προηγούμενη ετούτης, το «Une Histoire de Fou» του 2015, πήρε απουσία…).

Αυτό που κάνει το «Σπίτι Δίπλα στη Θάλασσα» να διαφέρει από την πλειονότητα των ταινιών που ασχολούνται με αυτού του είδους τις «επιστροφές», είναι πως εδώ τα τρία αδέλφια βρίσκονται περίπου στην έκτη δεκαετία της ζωής τους, γεγονός που καθιστά τη σταθερά της υπαρξιακής αναζήτησης ενός ίσιου δρόμου πόρευσης για το (πιο) δύσκολο μέλλον, να αντικαθίσταται εύλογα από μια (ανα)θεώρηση των ήδη πεπραγμένων. Ενώ κάτι τέτοιο θα μπορούσε να παραμείνει στο στενό πλαίσιο ενός ενήλικου δράματος ενδοσκόπησης, η απαραίτητη (;) όπως φαίνεται κοινωνική νότα ηθικής που επιθυμεί να περιλαμβάνει στις ταινίες του ο Γκεντιγκιάν, η οποία εδώ έχει να κάνει με το καυτό προσφυγικό θέμα, άπαξ της εμφάνισής της στο δεύτερο μισό τού φιλμ, εκτροχιάζει αφενός την πλοκή (όχι ότι έσκιζε ακριβώς μέχρι τότε, αλλά κάπως λειτουργούσε), αφετέρου δείχνει να αποτελεί μέρος του σεναρίου… άλλης ταινίας.

H Ανζέλ, μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου, πέραν των επικείμενων κληρονομικών θεμάτων δεν έχει άλλο λόγο γυρισμού στην πατρική οικία, καθώς οι αναμνήσεις του θανάτου της μικρής της κόρης είναι ακόμα νωπές, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει. Ο πρώην καθηγητής Ζοζέφ, ένας δύσκολος intellectuel χαρακτήρας με τουλάχιστον αμφιλεγόμενη αίσθηση του χιούμορ, καταφθάνει με την κατά πολύ μικρότερη φίλη του, σε ένα πρώτο δείγμα τυπικής (όσο δεν πάει) αισθηματικής «γαλλικουργιάς», που φωνάζει πως το τέλος αυτής της σχέσης είναι ένα… σπίτι παραδίπλα, εκεί όπου μένει νεαρός ιατρικός επισκέπτης που τραβάει ζόρια με τους γηραιούς γονείς του. Τα δύο αδέλφια υποδέχεται ο Αρμάν, που έχει μείνει να φυλάττει Θερμοπύλες όλα αυτά τα χρόνια, φροντίζοντας τον πατέρα τους και δουλεύοντας παράλληλα το οικογενειακό εστιατόριο. Οι συζητήσεις τους για θέματα που άπτονται ευχάριστων ή μη γεγονότων του παρελθόντος, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, υπό το πρίσμα των ευκαιριών τουριστικής ανάπτυξης που προσφέρει ο τόπος τους, διακόπτονται από τις περιπολίες του στρατού για την ανεύρεση μεταναστών μετά από σχετικό ατύχημα με φουσκωτό σκάφος στ’ ανοιχτά, καθώς και από το άβολο flirt νεαρού ντόπιου ψαρά με την Ανζέλ.

Ο Γκεντιγκιάν συνεργάζεται ξανά με τους συνήθεις πρωταγωνιστές των ταινιών του, οι περισσότεροι εκ των οποίων βγάζουν μια χαρακτηριστική άνεση στο πανί (χρόνια στο ίδιο κουρμπέτι…), προδίδονται όμως από τη σημαντική αφέλεια των διαλόγων, οι οποίοι σχεδόν ουδέποτε καταφέρνουν να ξυπνήσουν κάποια συναισθήματα, με μια από τις εξαιρέσεις στον κανόνα να είναι ένα ανέμελο flashback από τα νεανικά τους χρόνια, υπό τους ήχους της μουσικής του Μπομπ Ντίλαν. Ο θάνατος της κόρης της Ανζέλ, μια διπλή αυτοκτονία, όπως και η εύρεση των ορφανών προσφυγόπουλων στο κοντινό δάσος, στην παντελώς άστοχη σεναριακή κλιμάκωση του δεύτερου μισού, έρχονται ως άτσαλες υποπλοκές σε μια ούτως ή άλλως αδιάφορη εν πολλοίς φιλμική δομή. Πολύ κοντά σε όλα αυτά ακολουθεί και το εκτός τόπου και χρόνου δεύτερο δείγμα ρομαντικού ειδυλλίου ανάμεσα στον νεαρό Μπενζαμέν και τη… σχεδόν μαμά του Ανζέλ, το οποίο προσδίδει σε αυτή την τυπικά αφόρητη tricolore αισθηματική κατεύθυνση μια κάκιστη, στα όρια του γκροτέσκου ερμηνεία από τον επίσης κλασικό θαμώνα του φιλμικού σύμπαντος του Γκεντιγκιάν, Ρομπενσόν Στεβενέν. Μαζί, ίσως, και την απορία για το εάν στη Γαλλία υπάρχει έστω και ένα… συνομήλικο ανδρόγυνο!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ενήλικος, σοβαρός γαλλικός κινηματογράφος, που παγιδεύεται στα αμέτρητα σεναριακά κλισέ τα οποία μας έχει συνηθίσει εσχάτως το σινεμά αυτής της χώρας. Σαν οικογενειακό δράμα έχει ένα ενδιαφέρον, η αισθηματική όμως υποπλοκή, μαζί με την ξεκάρφωτη ανθρωπιστική που μοιάζει να έχει «πεταχτεί» στην υπόθεση λόγω… επικαιρότητας, καταστρέφουν κάθε καλή πρόθεση. Όσοι θυμάστε τον σκηνοθέτη από τα συμπαγή «Χιόνια του Κιλιμάντζαρο», ετοιμαστείτε να απογοητευτείτε.


MORE REVIEWS

DIGGER

Ο Νικήτας έχει βγάλει διαζύγιο με την υπόλοιπη κοινωνία και ζει σαν ερημίτης σ’ ένα χαμόσπιτο, στη καρδιά ενός δάσους στη Βόρεια Ελλάδα. Ο ερχομός της «ανάπτυξης» απειλεί τη γη του, μα περισσότερο δύσκολη θα είναι η διαχείριση του ενήλικα (πλέον) γιου του, ο οποίος επιστρέφει μετά από απουσία είκοσι ετών για να ζητήσει το μερίδιό του με δικαιώματα κληρονόμου.

ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

Ο Στίβεν είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ζει ευτυχισμένος με τη γυναίκα του και τα παιδιά τους, μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει την Άννα, μία μαθήτριά του από την Αυστρία, φίλη ενός αριστοκρατικής καταγωγής σπουδαστή. Ο ευκατάστατος οικονομικά, ευυπόληπτος κοινωνικά και τακτοποιημένος οικογενειακά Στίβεν, αισθάνεται έλξη για τη νεαρή κοπέλα, αλλά δεν έχει ούτε τη φυσική ούτε την ηθική δύναμη ν’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιας σχέσης μαζί της.

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕ!

Δήμαρχος άσσος της ρεμούλας τοποθετεί στη θέση του τη σύζυγό του, μέχρι τουλάχιστον να περάσει η μπόρα των αποκαλύψεων που μετά βεβαιότητος θα τον φέρουν σε δύσκολη θέση έναντι του Νόμου. Μήπως, όμως, ισχύει και για τους Δημάρχους το ουδέν μονιμότερον του προσωρινού;

ΓΙΑΛΝΤΑ: Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ

Νεαρή γυναίκα, καταδικασμένη σε θάνατο για τη δολοφονία του συζύγου της, έχει μια τελευταία ευκαιρία να σώσει το κεφάλι της. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να πείσει πως αξίζει τη συγχώρεση… των τηλεθεατών και της κόρης του θύματος σε «δικαστήριο» δημοφιλούς reality show!

ΣΤΗ ΖΑΛΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

O σαιξπηρικός μύθος του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας επιβιβάζεται σε πολύχρωμο roller coaster της Στοκχόλμης, μετατρέποντάς τον σε pop παραμύθι απαγορευμένου έρωτα. Η σκανδιναβική «απάντηση» στον… Μπαζ Λούρμαν;