του Νίκου Παλάτου

Έναν σχεδόν χρόνο χρειάστηκε ο σκηνοθέτης Σεντρίκ Κλαπίς για να ολοκληρώσει τη νέα του ταινία, καθώς ήθελε να αποτυπώσει με ακρίβεια την αλλαγή των κλιματικών συνθηκών που επιφέρει η διαδοχή των τεσσάρων εποχών του έτους. Ορθή – εκ του αποτελέσματος – επιλογή, καθώς η εναλλαγή αυτή, η οποία συνδέεται άμεσα με τις γεωργικές εργασίες που απαιτεί ένα αμπέλι, βρίσκεται στη ραχοκοκαλιά του σεναρίου του, άμεσα συνδεδεμένη με τις διαθέσεις των τριών αδελφιών, βασικών ηρώων της ιστορίας που διηγείται.

Μετά από ένα άτσαλο ξεκίνημα, με τη voice-over αφήγηση (η οποία αχρείαστα επανέρχεται συχνά-πυκνά) του μεγαλύτερου τέκνου της οικογένειας ονόματι Ζαν να εξηγεί με έναν βαρύγδουπο τόνο, που δημιουργεί υποψίες επερχόμενης βαριάς φιλοσοφίας, τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την πατρική εστία αναζητώντας την περιπέτεια, το φιλμ μπαίνει γρήγορα στις ράγες ενός οικογενειακού μεν δράματος, με ζωντανούς όμως χαρακτήρες και διαλόγους διανθισμένους κάθε τόσο με χιούμορ, που δεν το αφήνουν να βαλτώσει στα στάσιμα νερά μιας κάποιας ευρωπαϊκής φιλολογίας. Η επιστροφή τού Ζαν, η βαριά αρρώστια τού πατέρα (μοναδικού εν ζωή απ’ τους δύο γονιούς του), αλλά κυρίως ο γρήγορος θάνατός του, πυροδοτούν μια αλυσίδα γεγονότων που θέτει με γεωμετρική πρόοδο σε νέες βάσεις τις σχέσεις των τριών αδελφιών, οι οποίες πλην ενός ή δύο μικροραγισμάτων, απόρροια της μεταξύ τους αποξένωσης λόγω της απόστασης, αποδεικνύονται εξαρχής αρκούντως ανθεκτικές και στέρεες.

Η Ζουλιέτ παίρνει αμέσως στα χέρια της τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης (ή δείχνει να έχει τη διάθεση να το κάνει), μην μπορώντας καν να διανοηθεί πως το υπέρογκο ποσό που πρέπει να καταβληθεί ως φόρος κληρονομιάς θα μπορούσε να θέσει τέρμα στα όνειρά της για συνέχιση του άξιου ονόματος του πατέρα τους στον τομέα της παραγωγής οίνου. Ο μικρότερος εκ των τριών, ο Ζερεμί, βρίσκεται παγιδευμένος σε έναν γάμο στον οποίο δεν αντιμετωπίζει προβλήματα με τη σύζυγο αλλά με τον πλούσιο πατέρα εκείνης, ο οποίος τον αντιμετωπίζει συχνά με μειωτικό τρόπο, αποτρέποντάς τον να ασχοληθεί με τον δρόμο του κρασιού και της γευσιγνωσίας του, καθώς τον θεωρεί ακατάλληλο για κάτι τέτοιο, με τη δειλία και τον φόβο που επιδεικνύει στη θέα και μόνο του πεθερού του να στέκεται τροχοπέδη στην αντίκρουση των λόγων του. Ο Ζαν, κουβαλώντας από πάντα το φορτίο τού μεγαλύτερου που πρέπει να προστατεύει όλους τους, ένεκα των δικών του σημαντικών προβλημάτων πίσω στην Αυστραλία, τόπο της τελευταίας του διαμονής, αντιλαμβάνεται πως δεν βρίσκεται σε θέση να πάρει άμεσα τις πρωτοβουλίες που χρειάζονται. Η αρχικά υποτιθέμενη σύντομη επιστροφή του στο σπίτι καταλήγει να διαρκέσει από έναν… τρύγο μέχρι τον επόμενο, κλείνοντας έτσι ολόκληρο τον κύκλο μιας άτυπης προσωπικής ενδοσκόπησης.

Η προσήλωση του Κλαπίς στη λεπτομερή καταγραφή όλων των σταδίων παραγωγής οίνου είναι εντυπωσιακή μεν, προσδίδει όμως συχνά ένα ντοκιμαντερίστικο ύφος… εκπαιδευτικής τηλεόρασης, που μοιάζει να έχει στόχο να μεταλαμπαδεύσει στους συμπατριώτες του το πάθος για το κρασί (κάτι που μετά βεβαιότητας μπορώ να πω πως δεν είναι απαραίτητο). Καταφέρνει, πάντως, να γαρνίρει το σκηνικό του με πολύβουες εικόνες μεθυστικών καταστάσεων, γεμάτες νιάτα και χαρά από το πέρας της επιτυχημένης συγκομιδής των σταφυλιών, περιγράφοντας με ακρίβεια τους προβληματισμούς που προκύπτουν τόσο από το ασταθές του αποτελέσματος της ενασχόλησης με την καλλιέργεια της γης, παραλληλίζοντάς το εύστοχα με το αντίστοιχο των ανθρωπίνων σχέσεων (των αδελφικών συμπεριλαμβανομένων) που ενίοτε πρέπει να σκαφτούν βαθιά για να πετάξουν νέους καρπούς. Με τις αναδρομές στην παιδική ηλικία των τριών ηρώων του, τη συναναστροφή τους με τον πατέρα τους και τα πρώτα οικογενειακά μαθήματα περί κρασιού και αμπελιών, καταφέρνει και γίνεται αρκούντως συγκινητικός, όχι όμως (ευτυχώς!) και μελοδραματικός.