του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Η σφραγίδα των αδελφών Νταρντέν είναι περισσότερο από εμφανής στον «Υπουργό», κι ας μη σκηνοθετούν (έχουν απλά αναλάβει την παραγωγή). Η παρουσία, ωστόσο, του σταθερού συνεργάτη τους, Ολιβιέ Γκουρμέ, στον κεντρικό ρόλο και το όλο ύφος της αφήγησης, μαρτυρούν πως το χεράκι τους στο φιλμ το έβαλαν…

Με μια διαφορετική φόρμα, η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «πολιτικό θρίλερ». Ο δρόμος που επιλέγει ο Σολέρ, όμως, την κατατάσσει στο βερμπαλιστικό δράμα. Όχι ότι λείπει η ταχύτητα ή ο ρυθμός. Αλλά είναι τόσες οι λεπτομέρειες που αναφέρονται και τόσο πυκνός ο διάλογος (χωρίς ποτέ να προσθέτει δραματουργική ουσία), που η ταινία δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται δεμένη στη μέση ενός σκοινιού που τραβάνε, από τη μία η σφιχτή σκηνοθεσία και από την άλλη το πλαδαρό σενάριο. Τις εντυπώσεις, δυστυχώς, κλέβει το δεύτερο.

Ο «Υπουργός» αρχίζει με ένα όνειρο. Με τον Υπουργό Μεταφορών Μπερτράν Σεν-Ζαν να βλέπει – ερεθισμένος – στον ύπνο του μια γυμνή γυναίκα να σέρνεται μέσα στο ανοιχτό στόμα ενός αλιγάτορα, εικόνα που θυμίζει εξαιρετικά έντονα τις φωτογραφίες του Χέλμουτ Νιούτον. Το ίδιο ερεθιστική είναι για τον Σεν-Ζαν η πολιτική του σταδιοδρομία. Ξυπνά στη μέση της νύχτας για να μιλήσει στα κανάλια για ένα τραγικό δυστύχημα, χαράζει την επικοινωνιακή του στρατηγική με τους συνεργάτες του, επιμένει για ένα δικό του σχέδιο τη στιγμή που το υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο είναι αντίθετο.

Θα μπορούσε να είναι μια πικρή σάτιρα για τη γοητεία της πολιτικής και τις υποχωρήσεις που αναγκάζεται να κάνει κανείς για να συνεχίσει να βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι. Σ’ αυτά αναφέρεται έτσι κι αλλιώς ο Σολέρ. Έχει έναν καλό πρωταγωνιστή, τον Γκουρμέ, πείθει και σκηνοθετικά. Μακάρι να είχε κι ένα σενάριο που να μην προκαλούσε πλήξη παρόμοια με τα πρακτικά κομματικού συνεδρίου.