του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Δύο είναι οι βασικές διαπιστώσεις μόλις τελειώσει η προβολή του «Κοινού Παρονομαστή». Η πρώτη, ότι ο Σωτήρης Τσαφούλιας έχει ταλέντο στο να κινεί την κάμερα σε κλειστό χώρο, χωρίς το γύρισμα να φαίνεται φτηνό ή λειψό και η δεύτερη, ότι στην επόμενη ταινία του καλύτερα να γυρίσει το σενάριο κάποιου άλλου ή να δουλέψει πάρα πολύ πριν να πει ότι αρχίζει ξανά γυρίσματα. Αν μπορείς να ξεχωρίσεις τα επιμέρους στοιχεία της ταινίας, θα διακρίνεις την τεχνική επάρκεια του Τσαφούλια, αλλά και την εμφανέστατη απειρία του στη συγγραφή σεναρίου.

Οι διάλογοι μπορούν να σου κάψουν τον εγκέφαλο και αυτό δεν το γράφω επειδή συνηθίζω να κανιβαλίζω τις ταινίες, αλλά επειδή το ό,τι λέγεται είναι απλώς ανυπόφορο. Οι τέσσερις κεντρικοί ήρωες αποτελούν βασικά σκίτσα χαρακτήρων, του καλόψυχου πατέρα, του «κάγκουρα», εκείνου που θέλει μια ήσυχη ζωούλα και του καλοπροαίρετου ρομαντικού. Γύρω από τους καφέδες τους αρχίζουν να μιλούν για τις γυναίκες, ο καθένας με τη δική του οπτική. Και χωρίς καμία απολύτως πρωτοτυπία, αφού οι ατάκες τους είναι μια απλή συρραφή αποφθεγμάτων αμπελοφιλοσοφίας και επιπέδου… λευκώματος ή πίσω σελίδας ημερολογίου, που δεν δικαιολογεί χαρακτήρες, αλλά άτσαλα σχηματισμένους τύπους.

Ο ένας καμαρώνει για την κόρη του. Ο άλλος μιλά με αγάπη για τη διετή σχέση του που πάει για γάμο. Ο τρίτος θέλει να εκδικηθεί την πουτάνα που τον παράτησε και ο τέταρτος ανυπομονεί να συναντήσει από κοντά την τέλεια αδελφή ψυχή που γνώρισε διαδικτυακά. Πες πες και ξαναπές, λίγο πριν το κεφάλι σου κουδουνίσει από την άδεια φλυαρία, θα γίνει η «αποκάλυψη» (spoiler alert, αν και δε θέλει μεγάλη φαντασία να το σκεφτείς…) ότι και οι τέσσερις μιλούν για την ίδια γυναίκα. Ο χαρακτήρας τής οποίας είναι το ίδιο άχαρα γραμμένος, αφού ανάθεμα κι αν καταλαβαίνεις τι στο διάολο θέλει τελικά, γιατί κάνει όσα κάνει και παρουσιάζεται στον καθένα με άλλο πρόσωπο, ενώ η μονότονη ερμηνεία της Μαρκέλλας Γιαννάτου δεν βοηθάει την κατάσταση. Τουλάχιστον, οι τέσσερις πρωταγωνιστές είναι μετρημένοι στους σχηματικούς χαρακτήρες τους.

Με ένα συμπαγές σενάριο θα μπορούσε να επαινέσει κάποιος τον Τσαφούλια για την ικανότητά του να κινηματογραφήσει τον ένα και μοναδικό κλειστό χώρο της δράσης με τρόπο που να απαλύνει τη θεατρικότητα. Οι τετριμμένοι διάλογοι, ωστόσο, ακυρώνουν κάθε θετική προσπάθεια και ο «Κοινός Παρονομαστής» φλερτάρει με το… μηδέν εις το πηλίκον.