του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Όταν λέμε ότι θα φτάσει σε ακραίες πρακτικές, το εννοούμε. Στην «Απαγωγή», η Χάλι Μπέρι υποδύεται τη σερβιτόρα Κάρλα και μετατρέπεται σε πραγματική λύκαινα για να προστατέψει τον μικρό της γιο, με τόσο αποφασιστικό τρόπο και μανία που η μόνη κινηματογραφική μητέρα που θα μπορούσε να συγκριθεί μαζί της είναι ίσως η Σάρα Κόνορ στον «Εξολοθρευτή»! Η «Απαγωγή» είναι μια περήφανη μπιμουβιά και, προς τιμήν της, δεν προσπαθεί καν να μασκαρευτεί σε κάτι άλλο. Δεν υπάρχουν άλλες ιστορίες, οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι σχεδόν… σκηνικό. Το μόνο που έχει σημασία είναι μια μητέρα και ο γιος της, και η υπεράνθρωπη προσπάθειά της να τον σώσει.

Η Κάρλα δουλεύει σερβιτόρα σε ένα diner, έχοντας να ανεχτεί δύστροπους πελάτες. Η μόνη της πραγματική χαρά είναι ο εξάχρονος γιος της, ο Φράνκι, τον οποίο μεγαλώνει με μεγάλη προσπάθεια και θυσίες. Σε μια βόλτα τους στο πάρκο, ένα τηλεφώνημα σχετικά με την κηδεμονία του παιδιού και τη διεκδίκησή της από τον πρώην σύζυγο θα αποσπάσει την προσοχή της Κάρλα και ο Φράνκι θα εξαφανιστεί. Τρελή από αγωνία, η μητέρα θα αρχίσει να ψάχνει και θα δει μια γυναίκα να βάζει τον Φράνκι σε ένα αυτοκίνητο. Της πέφτουν πράγματα, μεταξύ των οποίων και το κινητό της, και χωρίς να το σκεφτεί, μπαίνει κι αυτή στο δικό της αμάξι και τρέχει πίσω από τους απαγωγείς.

Από εκεί και πέρα, η ταινία εξελίσσεται σαν μια ατέλειωτη καταδίωξη. Μπροστά το Mustang των απαγωγέων, πίσω το mini van της μανούλας. Στους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, τα δύο αυτοκίνητα προκαλούν τον κακό χαμό. Τα υπόλοιπα που είχαν την ατυχία να βρεθούν στο διάβα τους, ντεραπάρουν, στουκάρουν, διαλύονται. Κανείς, όμως, δεν ασχολείται μαζί τους, διότι για τους κεντρικούς χαρακτήρες ο σκοπός είναι άλλος. Για τους απαγωγείς να ξεφύγουν, για τη μητέρα να μην αφήσει από τα μάτια της το παιδί της. Ακόμη κι όταν απειλήσουν τον μικρό Φράνκι με μαχαίρι ή τον βγάλουν έξω από την πόρτα του εν κινήσει αυτοκινήτου.

Η ιστορία είναι εξαιρετικά περιορισμένων σεναριακών δυνατοτήτων, όμως με κάποιον τρόπο βρίσκεται πάντα ένα εύρημα που της επιτρέπει να συνεχίζει. Να βρεθεί ένα ακόμη τυχαίο πρόσωπο που προσπαθεί να βοηθήσει (και το πληρώνει άσχημα…). Σε μια στάση σε αστυνομικό τμήμα, που αποδεικνύεται μάταιη, η Κάρλα θα δει στον τοίχο κρεμασμένες τις φωτογραφίες εξαφανισμένων παιδιών που παραμένουν χαμένα ακόμη και για πάνω από δέκα χρόνια. Εκεί είναι που η Κάρλα συνειδητοποιεί ότι κανείς άλλος δεν πρόκειται να δώσει λύση στο πρόβλημά της εκτός από την ίδια, και συνεχίζει μέχρι να ανακαλύψει το κρησφύγετο των δραστών, όπου και διαδραματίζεται η τελική αναμέτρηση.

Η «Απαγωγή» σαφώς και δεν είναι μια καλή ταινία. Και δεν έχει και κανέναν σημαντικό προϋπολογισμό. Αυτό είναι οφθαλμοφανές. Ο Πριέτο, όμως, δείχνει να γνωρίζει ακριβώς ποιο είναι το υλικό του και προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί μ’ αυτό. Το σημαντικότερο πλεονέκτημά του είναι η Χάλι Μπέρι, η οποία αποτελεί ουσιαστικά τον μοναδικό χαρακτήρα της ταινίας. Οι υπόλοιποι είναι μόνο φιγούρες. Η Μπέρι, λοιπόν, πετυχαίνει να πάρει πάνω της μια απίθανη ιστορία και να την κάνει πιστευτή. Ακόμη κι όταν στις σκηνές που είναι μόνη της στο αυτοκίνητο μονολογεί, επειδή το σενάριο δεν έχει κάτι καλύτερο να της προσφέρει…