του Ηλία Φραγκούλη

Αγαπώ την «καμενιά». Αρκεί να έχει προέλθει από τον εγκέφαλο ενός δημιουργού και ουχί… από τον κώλο του! Ο Κεντάν Ντουπιέ είναι μία εξαιρετικά περίεργη περίπτωση για το γαλλικό σινεμά, όχι αρτίστικη και σοβαρή σαν πρόταση (όπως εκείνη του Μπερτράν Μαντικό, για παράδειγμα), αλλά… σκέτα και «in your face» εκκεντρική. Για τους θεατές που δεν έχουν δει καμία από τις ταινίες του στο παρελθόν (καθώς καμία δεν είχε ελληνική διανομή μέχρι σήμερα…), το «Απίστευτο κι Όμως Αληθινό» θα έχει αίσθηση παρόμοια με… εγκεφαλικό επεισόδιο!

Η αλήθεια είναι πως ο Ντουπιέ (μάλλον) θεωρεί ότι το σινεμά του εμπεριέχει κάτι το «εγκεφαλικό», όμως, η (σεναριακή) γραφή του απέχει έτη φωτός μακριά από τα κινηματογραφικά δείγματα του Τσάρλι Κάουφμαν, ενώ και το οπτικό πεδίο δράσης του ποτέ δεν πλησίασε τη δημιουργική φαντασία του (συμπατριώτη του) Μισέλ Γκοντρί. Σε αυτό το terrain ονειρεύεται να παίξει εδώ, όμως, η αρχική ιδέα της ιστορίας είναι ιδιαίτερα ισχνή και δεν βοηθιέται από το επιπλέον «clue», ότι όποιος περνά μέσα από τον περιβόητο αγωγό… «χάνει» και χρόνια από τη ζωή του (δηλαδή, οδεύει σταδιακά προς μία νεαρότερη ηλικία)!

Το όλο εύρημα δεν πηγαίνει πουθενά αφηγηματικά, δεν αντέχει να σταθεί σαν ένα υπαρξιακό «ανέκδοτο» για τη φθορά και τη σημασία των ορίων της θνητού βίου και, από κάποιο σημείο κι έπειτα, ο Ντουπιέ εμβολίζει κάθε προσπάθεια συνοχής του έργου με την υποπλοκή ενός φίλου του ζευγαριού, ο οποίος αναζητά εκ νέου την αυτοπεποίθηση του ανδρισμού του μέσω χειρουργικής επέμβασης που του χαρίζει ένα… δυσλειτουργικό ηλεκτρονικό πέος!

Η αμηχανία κυριαρχεί τόσο έντονα στη συνέχεια, που και ο ίδιος ο Ντουπιέ σχεδόν αρνείται να πιστέψει αυτό που διαπράττει (προφανώς και μιλάμε για έγκλημα!), εγκαταλείπει τα εκφραστικά του όπλα στο κομμάτι του διαλόγου και «ξεπετάει» ολόκληρες σεκάνς μονάχα με τη συνοδεία μουσικής (το εξωφρενικό synthesized album «Jon Santo Plays Bach» του 1976, ουσιαστικά), εστιάζοντας περισσότερο στις συνέπειες που έχει η εθισμένη σ’ αυτό το «time travelling» σύζυγός του κεντρικού ήρωα, για να καταλήξουμε στο τόσο passé (πια) «άλλοθι» του σύγχρονου κινηματογράφου, το… μη φινάλε. Που έχει καταντήσει να μην είναι καθόλου… απίστευτο κι όμως αληθινό, αλλά μια εντελώς ανίκανη να προσφέρει λύσεις ή αποτέλεσμα μάστιγα.

Ο χρόνος, λέει σε μια στιγμή του φιλμ ο Αλέν Σαμπά, έχει κάποια ελαστικότητα. Το πρόβλημα με τον Ντουπιέ, όμως, είναι πως έχει κάνει κάτι άλλο «λάστιχο»!