του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Στην τελευταία ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου μην αναζητήσεις λογικές εξηγήσεις, γιατί απλώς δεν υπάρχουν. Ο ίδιος δηλώνει ότι έχει γυρίσει τη «Λιμουζίνα» σαν ένα παραμύθι και δεν μπορείς παρά να το δεχτείς, καθώς τόποι, γεγονότα και πρόσωπα μπλέκονται στο χρόνο, σα να βρίσκονται σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα είναι δυνατά. Με αυτό το σκεπτικό μόνο μπορείς να δεχτείς τον Μπέκετ να πίνει μπύρες με τον Αραμπάλ σε ένα καφέ στο Παρίσι, το Μέιλερ να περιπλανιέται στη Μάνη και όλους αυτούς, μαζί με ένα ελληνο-γαλλο-γερμανικό ερωτικό τρίγωνο να μιλούν (σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις) άπταιστα ελληνικά. Αν δεις την ταινία με κριτήρια αληθοφάνειας, σε έχει χάσει από τα πέντε πρώτα λεπτά. Αν, όμως, αφεθείς στην παράλογη ελαφρότητά της, υπάρχουν πολλές στιγμές που θα σε κάνουν να χαμογελάσεις.

Πρώτα απ’ όλα, με το σουρεαλιστικό σκηνικό στο παριζιάνικο καφέ, όπου ενώ έξω στους δρόμους γίνονται συμπλοκές, ο Μάρκος (Νίκος Κουρής) μοιράζεται την επιθυμία του για γράψιμο με τον Σάμιουελ Μπέκετ. Ύστερα, με την α λα nouvelle vague κινηματογράφηση της Δούκισσας Νομικού που υποδύεται την Κολέτ από τη Λιμόζ (άρα τη… Λιμουζίνα), ένα κορίτσι που μοιάζει με τραγούδι τού Ζορζ Μπρασένς και την ακολουθεί, ενώ εκείνη χορεύει και τινάζει τα ξανθά μαλλιά της. Και με τον Σπυριδάκη να παίζει τον Μέιλερ με μότο ότι «οι γυναίκες θέλουν γαμήσι και ξύλο».

Βασισμένο στα διηγήματα του – φίλου τού Παναγιωτόπουλου – Ζάχου Ε. Παπαζαχαρίου, το σενάριο παίζει με το παράδοξο και το απρόβλεπτο, τις επιθυμίες και τις αισθήσεις και το κάνει με ένα χιούμορ ανάλαφρο. Στις βασικές αδυναμίες της «Λιμουζίνας» είναι η ανισορροπία στη ροή. Σε μια ταινία όπου συνεχώς μπαινοβγαίνουν χαρακτήρες, λέγοντας ακόμη και μόνο μια-δυο ατάκες (Ακύλλας Καραζήσης, Στάθης Λιβαθινός, Μάκης Παπαδημητρίου) ή ούτε μία λέξη (Λευτέρης Βογιατζής), το επεισόδιο με τον Παύλο Χαϊκάλη ως δάσκαλο επαιτείας είναι αδικαιολόγητα τραβηγμένο σε διάρκεια. Ο Παναγιωτόπουλος έχει ήδη δηλώσει ότι η ταινία γυρίστηκε πολύ γρήγορα, αλλά και σε μερικές σκηνές φαίνεται ότι έγινε και βιαστικά. Σαν το συνεργείο να έτρεχε και το «Το ‘χουμε» να ακουγόταν πολύ συχνότερα απ’ ό,τι έπρεπε.