του Ηλία Φραγκούλη

Κακά τα ψέματα. Το αποκορύφωμα της καριέρας του Ατόμ Εγκογιάν ήταν το «Exotica» (1994). Υπάρχει, φυσικά, κάποια μερίδα παλαιών θαυμαστών του που θα ονοματίσει ως τέτοιο το «Γλυκό Πεπρωμένο» (1997), κυρίως διότι εκείνο ήταν που τον οδήγησε μέχρι τις υποψηφιότητες των Όσκαρ (για σκηνοθεσία και διασκευασμένο σενάριο) έναν χρόνο αργότερα. Σήμερα, αυτή η ανάμνηση, αν όχι γέλιο, σίγουρα μπορεί να προκαλέσει τεράστιες απορίες! Όπως και να ‘χει, έκτοτε η φιλμογραφία του γεννημένου στην Αίγυπτο μα πολιτογραφημένου Καναδού δημιουργού πήρε μια ιλιγγιώδη κάτω βόλτα, από την οποία δεν υπήρξε ποτέ δρόμος γυρισμού…

Στον «Τιμώμενο Επισκέπτη» ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα πόνημα που βασίζεται ολοκληρωτικά επάνω του (σκηνοθετεί, έχει γράψει το σενάριο και είναι ο παραγωγός του φιλμ, επίσης), μην αφήνοντας περιθώρια για ανάληψη ευθυνών τούτου του ναυαγίου προς κάθε άλλη κατεύθυνση συντελεστών. Αγκομαχώντας να επαναλάβει ένα στιλ μη γραμμικότητας στην αφήγηση (όπως το ’97), λες και παίζει κρυφτούλι με «φοβερά και τρομερά» μυστικά των βασικών ηρώων του που πρέπει να οδηγήσουν τη θυγατέρα ενός ελεγκτή εστιατορίων για το υγειονομικό (πόσω μάλλον και τον απορημένο θεατή…) σε μια κάποια λύτρωση, ο Εγκογιάν στήνει μία ιστορία πολλαπλών χρονικών layers, που φορτώνουν άδοξα το καταστασιακό, καταλήγοντας σε δραματικές αφέλειες οι οποίες δεν κατορθώνουν ποτέ να κρύψουν και κάμποσες σεναριακές τρύπες.

Πατέρας και κόρη δείχνουν να είχαν μια κάπως ιδιότυπη (αν όχι ανύπαρκτη) σχέση, με τη Βερόνικα να του προσάπτει τη συναισθηματική «εγκατάλειψη» λίγο πριν τον θάνατο της μητέρας της (προφανώς από καρκίνο), κρατώντας τον σε απόσταση λόγω των υποψιών της περί απιστίας με τη δασκάλα της στο πιάνο. Ο Τζιμ αγνοεί κάθε κατηγορία της και μέσα από μιασειρά flashback επισκέψεων στη φυλακή, όπου εκείνη είχε βρεθεί για άγνωστο σε εμάς λόγο, προσπαθεί να την ελευθερώσει (#diplhs) από παρελθόν, έγνοιες και παρεξηγήσεις που τους έφεραν σ’ αυτή τη θέση. Παράλληλα, ακόμη δύο γεγονότα από τα παλιά ταλανίζουν το μυαλό της Βερόνικα, αν και αμφότερα δεν θα ξεδιαλύνουν ποτέ για να προσφέρουν ολοκληρωμένα συμπεράσματα στον θεατή. Δίπλα σε όλο αυτό το αναίτιο χάος της αφήγησης, ο Τζιμ ελέγχει εστιατόρια και μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα που ενίοτε τρώμε έξω…

Το γιατί ο Εγκογιάν πρέπει να εξιστορήσει τα «μυστικά» του Τζιμ και της Βερόνικα μέσω της επίσκεψης εκείνης στον… παπά της ενορίας, είναι ακόμη ένα ανεξήγητο και άσκοπο στοιχείο του σεναρίου, που περιλαμβάνει και ένα… κουνέλι (#duh). «Έκανε πολλές παράξενες επιλογές» εξομολογείται η Βερόνικα για τον πατέρα της, όμως αυτό είναι κάτι που εμείς αισθανόμαστε ουσιαστικά και με τη χειρότερη έννοια για ακόμη ένα δραματουργικό φιάσκο από τον Εγκογιάν. Εδώ, σε βαθμό να καταντά λυπηρό.