GHOSTBUSTERS: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ (2024)
(GHOSTBUSTERS: FROZEN EMPIRE)
- ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια Φαντασίας
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκιλ Κέναν
- ΚΑΣΤ: Φιν Γούλφχαρντ, ΜακΚένα Γκρέις, Πολ Ραντ, Κάρι Κουν, Κουμάλ Ναντζιάνι, Πάτον Όσβαλτ, Σελέστ Ο’Κόνορ, Λόγκαν Κιμ, Έμιλι Άλιν Λιντ, Τζέιμς Ακάστερ, Νταν Άκροϊντ, Μπιλ Μάρεϊ, Έρνι Χάντσον, Άννι Ποτς, Γουίλιαμ Άθερτον
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 115'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD
Δαιμονική οντότητα που (πίσω στα 1904) προσπάθησε να κατακτήσει τον κόσμο με στρατιά από φαντάσματα, τρεφόμενη με αρνητικά συναισθήματα ώστε να μειώσει τις θερμοκρασίες στο απόλυτο μηδέν, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη του σήμερα για να… το προσπαθήσει ξανά! Who you gonna call?
Υπάρχουν δύο βασικά προβλήματα στην «Αυτοκρατορία του Πάγου», ακόμη ένα sequel του franchise του «Ghostbusters» (με πιο πρόσφατο προηγούμενο παράδειγμα εκείνο το φιάσκο «ανανέωσης» του 2021): α) η παντελής απουσία του χιούμορ (μία ουσιαστική κινητήρια δύναμη στο original του 1984) και β) το κατάντημα της μετατροπής του σε… εφηβική περιπετειούλα φαντασίας για τη γενιά του τηλεοπτικού «Stranger Things». Παραφράζοντας την κλασική ατάκα / ερώτημα από το παρελθόν, λοιπόν, θα έλεγα πως εδώ όλοι μαζί οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε… «Ποιος μαλάκας σας κάλεσε πάλι;»!
Εξαιρώντας το περιπετειώδες opening (διάρκειας σχεδόν εννέα λεπτών) με δύο σεκάνς δράσης (την αρχική απόπειρα του δαιμονικού Garraka να παγώσει τη Νέα Υόρκη του 1904 και την οδική καταδίωξη ενός πελώριου φαντασμοδράκοντα από την «οικογένεια» της Κάλι και του Γκάρι), η «Αυτοκρατορία του Πάγου» σέρνεται (κυριολεκτικά) σε πελάγη αδράνειας και ακατάσχετης φλυαρίας, με «επιστημονικά» facts τα οποία δεν βγάζουν απολύτως κανένα νόημα, όπως και η πλοκή, άλλωστε! Μοναδικό στοιχείο ενδιαφέροντος στο σενάριο αποτελεί η φιλική σχέση της Φίμπι με το φάντασμα ενός νεαρού κοριτσιού, κάτι που… ξεπαστρεύεται σταδιακά με ένα ανόητο «twist».
Η ιστορία μοιάζει με κακέκτυπο κοπιαρίσματος εκείνης από τα ‘80s, υποχρεώνοντας τον Νταν Άκροϊντ και τον Μπιλ Μάρεϊ να επιστρέψουν στους παλιούς τους ρόλους μονάχα για λόγους εκμετάλλευσης του παράγοντα «πουλάμε memorabilia» (μάντεψα με διαφορά δευτερολέπτων πότε ακριβώς θα εμφανιζόταν ο δεύτερος!), ουδείς μπορεί να εξηγήσει γιατί υπάρχει ακόμα ο «σαλιάρης» Slimer ή οι baby versions του Marshmallow Man (που, τουλάχιστον, χαρίζουν την ίσως μοναδική αστεία στιγμή του φιλμ στην… after credits σκηνή!) και το θέαμα παίρνει κάπως μπροστά στο… τελευταίο ημίωρο της ταινίας, το οποίο σημαίνει πως μπορεί και να το χάσετε διότι… θα σας έχει πάρει ο ύπνος από πολύ νωρίτερα!
Η «Αυτοκρατορία του Πάγου» ενδέχεται να αφορά κάποια… σεμινάρια και labs σεναριακής γραφής στο μέλλον, ως ιδανική περίπτωση… ανεξήγητου προς αποφυγήν! Δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα καλύτερο. Βασανίστηκα. Ειλικρινά. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να συμβαίνει στο σινεμά ψυχαγωγίας.
