του Ηλία Φραγκούλη

Θέλεις να δώσεις ένα παλαιότερο, έξυπνο, γεμάτο ανατροπές και φινετσάτο σενάριο σε γραφιάδες του σήμερα για να σου το διασκευάσουν «ελεύθερα» και… να του πετάξουν τα μάτια έξω; Κάλεσε τους αδελφούς Κοέν! Αν είναι και κωμωδία, θα σου το σοδομίσουν μέχρι τελικής εξαθλίωσης. Το έκαναν το 2004, με το «The Ladykillers» (το εγκληματικό remake της βρετανικής, κλασικής κωμωδίας του Αλεξάντερ Μακέντρικ, από το 1955), το επανέλαβαν και φέτος με το «Gambit», μια λιγότερο γνωστή, αλλά θαυμάσια και σαφώς παραγνωρισμένη κωμωδία κομπίνας του 1966, που μπορεί να μην υπογράφουν και σκηνοθετικά, αλλά η ζημιά έχει γίνει ανεπανόρθωτα, έστω και στο σενάριο.

Ως επαγγελματίας αλλά και κινηματογραφόφιλος, πρέπει να συγκρίνω το φιλμ του Χόφμαν με το original. Μοιραία. Ακόμη και στην περίπτωση που θα επιχειρούσα να κάνω τα στραβά μάτια, όμως, και πάλι, είναι σκληρή η ετυμηγορία για τους «Εντιμότατους Απατεώνες»…

Ο international και κοσμοπολίτικος χαρακτήρας του πρωτότυπου φιλμ έχει δώσει τη θέση του σε μια άκομψη και διόλου δουλεμένη αντίθεση ανάμεσα στη βρετανική ταυτότητα και φλέβα του χιούμορ απέναντι στην αμερικανική χοντροκοπιά του Τέξας και της κεντρικής ηρωίδας, η οποία στρατολογείται για να συμμετάσχει σε απάτη εκατομμυρίων με «λάφυρο» έναν πίνακα του Μονέ και καταφθάνει στο Λονδίνο για να φέρει εις πέρας την αποστολή της. Κοινώς, όλα είναι πιο φτωχά. Ούτε ασιατικά και αραβικά locations, ούτε τα υπέροχα φορέματα που είχε ράψει ο Ζαν Λουί για τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν, ούτε καν το περίφημο πρώτο ημίωρο της εισαγωγής που σε έπιανε στα πράσα με την ανατροπή της, σε βαθμό να διαφημίζεται στην αφίσα του φιλμ, το ’66: «Go ahead: Tell the end (it’s too hilarious to keep secret) but please don’t tell the beginning!». Τι απέγιναν όλα αυτά; Το ντούο των Κόλιν Φερθ και Τομ Κόρτνεϊ τσεκάρει το «δόλωμα» Κάμερον Ντίαζ σε μια – δύο σκηνές ξεπέτας στο Αμέρικα, κατακρεουργείται το αφηγηματικό εύρημα της εισαγωγής, πετάμε σούμπιτοι για Λονδίνο, όπου η πρωταγωνίστρια περιφέρεται με κάτι σορτσάκια και αέρα μπαλαφάρας (βλέπε τη σκηνή με το ατύχημα του παντελονιού του Φερθ σε πανάκριβο ξενοδοχείο) και χασμουριόμαστε με την υπόλοιπη πλεκτάνη, γιατί οι Κοέν ξέχασαν να ενθέσουν και το αριστοτεχνικό σασπένς του original.

Με το καστ να βαριέται τη ζωή του, το χιούμορ να αγγίζει πάτο λαϊκουριάς και το σκηνοθέτη να έχει πατήσει τον αυτόματο πιλότο, το «Gambit» του 2012 μένει στην Ιστορία σαν ένα στερεοτυπικά αποτυχημένο και αχρείαστο remake, που επιτρέπει στην «κλίκα» των αδελφών Κοέν να δικαιολογούνται, επειδή αυτή τη φορά οι αγαπημένοι τους «δημιουργοί» περιορίστηκαν στο σενάριο. Αυτό, ναι, είναι ένα πετυχημένο αστείο.