του Ηλία Φραγκούλη

Εδώ, πλέον, κοροϊδευόμαστε! Μετά την πρόσφατη αστειότητα επανέκδοσης του «Στον Καθρέφτη Είδα το Δολοφόνο» με… αλλαγμένο τον τίτλο σε «Σπασμένος Καθρέφτης», βρισκόμαστε αντιμέτωποι με… μία από τα ίδια, αλλά και με ένα μικρό «twist». Τούτο εδώ το αγκαθακριστικό έργο, το οποίο στην αρχική του διανομή στην Ελλάδα είχε τιτλοφορηθεί «Δύο Εγκλήματα Κάτω από τον Ήλιο», είχε επιστρέψει στα θερινά σινεμά το 2020 ως… «Έγκλημα Κάτω από τον Ήλιο». Το φιλμ είναι μετριότατο, όμως, η Βρετανίδα συγγραφέας πουλάει και (συνήθως) προσελκύει δυναμικά το ντόπιο κοινό, με αποτέλεσμα να προκύπτουν επανεκδόσεις της κάθε φιλμικής… μπακατέλας που βασίστηκε σε βιβλίο της.

Μόλις τρία χρόνια αργότερα, λοιπόν, η ταινία του Γκάι Χάμιλτον επιστρέφει και πάλι στους θερινούς κινηματογράφους με… τον original ελληνικό της τίτλο! Αρχικά, είναι αστείο να μιλάμε για «επανέκδοση». Ύστερα, θεωρώ πως εάν συνεχιστεί αυτή η φάση με τους ελληνικούς τίτλους, κάλλιστα θα μπορέσει να μετατραπεί σε πραγματικό παιχνίδι μυστηρίου, καθώς θα προσπαθούμε να μαντεύουμε περί ποιας φιλμικής παραγωγής πρόκειται! Προτείνω από τώρα τους εναλλακτικούς τίτλους «Η Πετσέτα Έκρυβε τον Δολοφόνο», «Έγκλημα στην Ξαπλώστρα» και «Ομπρέλα για Σκότωμα». Είναι ολίγον «μαρτυριάρικοι», όμως, ενδέχεται να φανούν ικανοί να ξεγελάσουν κάποιους θεατές που δεν θα θυμούνται ποιο είναι το έργο και θα μπουν για να… ξαναδούν μια Άγκαθα Κρίστι από το παρελθόν.

Κατά τα άλλα, για το ίδιο το φιλμ, εδώ θα βρείτε την πληρέστερη κριτική του, όπως ποσταρίστηκε στο FREE CINEMA τον Ιούνιο του ’20.