του Ηλία Φραγκούλη

Πριν από την έναρξη της πιο πρόσφατης παραγωγής της Pixar, ο θεατής θα δει ένα συνοδευτικό, μικρού μήκους φιλμ («Carl’s Date») με ήρωα τον Καρλ και τον Νταγκ, τον γεροπαράξενο κυριούλη του «Ψηλά στον Ουρανό» (2009) και το σκύλο του. Όσο ανέμπνευστο κι αν το χαρακτηρίσει κανείς (αν και ιδιαίτερα αστείο ενίοτε), τα ελάχιστα λεπτά που διαρκεί αρκούν για να σου υπενθυμίσουν το σημείο δημιουργικής υπεροχής στο οποίο βρισκόταν στο πρόσφατο παρελθόν τούτο το τόσο ξεχωριστό studio animated ταινιών. Ακολούθως, το «Στο Στοιχείο τους» επισημαίνει εντονότερα την απόσταση από εκείνη την υπεροχή…

Σε μια φανταστική πόλη Στοιχείων, στην οποία (συγ)κατοικούν… όχι και τόσο αρμονικά η Φωτιά, το Νερό, η Γη και ο Αέρας, ένα… φλογερό ζεύγος προσφύγων καταφθάνει από τον τόπο του, αποκτά τρίτο μέλος, εδραιώνεται σταδιακά στήνοντας μία επικερδή επιχείρηση, την οποία ο πάτερ φαμίλιας ονειρεύεται ν’ αφήσει σαν κληρονομιά στην κόρη του. Η Έμπερ, όμως, δεν έχει αποφασίσει ούτε και μπορεί να φανταστεί ποιο θέλει να είναι το μέλλον της. Ένα ατύχημα διαρροής νερού στο μαγαζί τους οδηγεί ως εκεί τον Γουέιντ, έναν νεαρό ατζαμή που είναι στη φύση του να κάνει τα πάντα… μούσκεμα.

Το «απαγορευμένο» ρομάντζο θ’ αναπτυχθεί με αργό ρυθμό, ακολουθώντας μία ισχνή σε ενδιαφέρον και ανάπτυξη ιστορία, όπου οι δύο ερωτευμένοι πρέπει να εντοπίσουν την πηγή προέλευσης του κακού (η προαναφερθείσα διαρροή), πριν τη διορία του Δημοσίου, που κατόπιν ελέγχου θεωρεί ότι το κατάστημα του πατρός της Έμπερ πρέπει να κατεβάσει ρολά… για πάντα!

Μέσα σ’ ένα περιβάλλον δομημένο εξαιρετικά φλύαρα και δίχως λόγο, καθώς το σενάριο δεν το υποστηρίζει καθόλου (αναρωτιέσαι γιατί υπάρχουν τα Στοιχεία της Γης και του Αέρα, αφού δεν αντιπροσωπεύονται από δευτερεύοντες, μα ουσιαστικούς για την όποια πλοκή χαρακτήρες), το concept του φιλμ βουλιάζει σ’ ένα καταστασιακό που από ένα σημείο κι έπειτα δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον, αναζητώντας «σανίδα σωτηρίας» σε ελαφρώς μελοδραματικά στερεότυπα που αφορούν στις σχέσεις και το δέσιμο των μελών μιας οικογένειας, αλλά και στο αληθινό νόημα της αγάπης και την πάλη να νικήσει αντιξοότητες και «διαφορές». Ατυχώς, τα περισσότερα από αυτά «σερβίρονται» με περίσσια αίσθηση διδακτισμού (τυπικό πρόβλημα των ταινιών κινουμένων σχεδίων), μέχρι να καταλήξουμε στο (οποία έκπληξη!) αρμονικό happy end.

Χωρίς ν’ αποτελεί ένα «παιδιάστικο» σκότωμα χρόνου (οι γονείς μπορούν να το νιώσουν καλύτερα αυτό), το «Στο Στοιχείο τους» χαρακτηρίζεται ως απλά basic, υπερφορτωμένο από δήθεν μεταφορές που δεν αποκτούν ποτέ σημασία ή γίνονται ξεκάθαρες στο μυαλό του θεατή, με ασαφή προσανατολισμό (και) ως προς το που ακριβώς απευθύνεται (ηλικιακά, προφανώς). Λυπάμαι, αλλά η (ποιοτική) φλόγα της Pixar για δημιουργία original content έχει σβήσει από το 2017 και η απουσία της σεναριακής φαντασίας (που κυριαρχεί εσχάτως) φοβούμαι πως δεν έχει αφήσει πίσω της ζωντανές σπίθες…