του Άγγελου Μαύρου

Ο Τεσινέ έψαχνε τέτοιες ιστορίες πριν δεκαετίες. Ο Φλι θα το έκανε τουλάχιστον εξ όψεως μπιζουδάκι. Και ο άλλοτε οραματιστής του ΝΕΚ αποπειράται κάποιου νέου είδους «Delivery» στο «Η Γυναίκα που Έβλεπε τα Όνειρα», ιχνηλατώντας ψηφιακά παρθενικά, αλλά στα τυφλά, στη μάλλον χείριστη ταινία του, αφού ανέγνωσε ατέχνως και πεζά ένα υπαρξιακό νουάρ μυθιστόρημα της Μαρίας Πάουελ. Ένα βιβλίο που ξεφυλλίζει με θηλυκή coolness το λεύκωμα «στην οικογένεια ο πατερναλισμός και του αμόρε ο κρυπτικός ακρωτηριασμός, η εναιώρηση/οι παλινωδίες/ο εγκλωβισμός στο τέλμα – πλέγμα ενοχών κι επιθυμιών, το να υποκύπτεις νοητικά και συναισθηματικά στο σύμπαν των αλλότριων ή δικών σου εμμονών κι αδυναμιών».

Η διασκευή, «γδύνοντάς» το μοιραία, το’ χει κάνει… ρόμπα με a la maniere de Γκοντάρ 80’s ελλειπτική δραματουργία και την αδέξια σκαπανεία απ’ τη dv πλανοθεσία προδιαγραφών επιεικώς ανεπαρκών σε συνεργείο, φακούς και blow up που σημαίνουν το ναδίρ φιλμογραφίας του dp Γιώργου Φρέντζου. Συναυτουργοί η ατμόσφαιρα μηδέν ή άλλ’ αντ’ άλλων και το ασύγχρονο μιξάζ από κοινού εξευτελίζουν και τους τόνους, η ανάγνωση off ή on κάμερα, η κίνηση και οι εκφράσεις της Γιαννάτου είναι χρόνια τώρα 1D, ενώ «Αυτό που Θέλουν οι Γυναίκες», δηλαδή ο Γιάννης Στάνκογλου, εκτίθεται (ελέω διδασκαλίας). Ούτε δεμένος στα «Δεσμά Αίματος». Θ’ αφήσουν ντιπ ουλές…