του Ηλία Φραγκούλη

Η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Μάικ Νίκολς μοιάζει περισσότερο με έργο… πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη που αναζητά κάτι το καινούργιο στη φιλμική γλώσσα, επηρεασμένος από Ευρωπαίους δημιουργούς και το όλο κλίμα της σεξουαλικής επανάστασης που αρχίζει πλέον να αφορά και το ίδιο το σινεμά, καθώς ξεφεύγει όλο και περισσότερο από το συντηρητικό studio system του Χόλιγουντ του παρελθόντος.

Ο ανασφαλής και πιο ευαίσθητος Σάντι (Γκαρφάνκελ) είναι εκείνος που θα κάνει το πρώτο βήμα φλερτάροντας με τη Σούζαν (Μπέργκεν), ξεκινώντας έναν κάπως… αργών ρυθμών δεσμό μαζί της, ενώ ο μισογύνης και πιο δύσκολος στο να δένεται με τις γυναίκες για κάτι σοβαρό Τζόναθαν (Νίκολσον) θα καταφέρει να κάνει πρώτος σεξ μαζί της. Αυτό το ερωτικό τρίγωνο θα έχει αντοχή στα κολεγιακά χρόνια των δύο ηρώων, όμως μερικές δεκαετίες αργότερα οι ενήλικοι άνδρες θα έχουν (;) κατασταλάξει στις μεθόδους αντιμετώπισης της σεξουαλικής τους δυσλειτουργίας.

Το φιλμ περνά μέσα από τρεις χρονικές περιόδους, από την παρθενική αθωότητα της δεκαετίας του ’40, με τις μουσικές του Γκλεν Μίλερ να συνοδεύουν το «αμερικάνικο όνειρο» και τη σαρκική επιθυμία να βράζει στο σώμα και το μυαλό των δύο κεντρικών χαρακτήρων, προχωρά δέκα χρόνια αργότερα σε μία κατάσταση βολεμένης κανονικότητας που κατά βάθος πνίγεται στον κυνισμό και την κατάθλιψη, για να φτάσουμε μέχρι το ’70 και την (μάλλον) οριστική επιβεβαίωση του ανικανοποίητου μιας ολόκληρης γενιάς που «δεν τα βρήκε» με τις προτεραιότητες και τις ισορροπίες που απαιτούν οι σχέσεις των δύο φύλων.

Ο Σάντι και ο Τζόναθαν θα συγκρούονται πάντα με την ονείρωξη της ιδανικής γυναίκας στο μυαλό τους, η οποία ούτως ή άλλως διχάζεται μεταξύ του συζυγικού προτύπου και της σεξουαλικής συντρόφου. Με όποια από αυτές τις δύο συναντηθούν ρεαλιστικά, όμως, φαίνονται αδύναμοι να κατανοήσουν την όλη συνύπαρξη, αν όχι και αβέβαιοι ως προς το τι από τα δύο επιζητούσαν. Ο Νίκολς επίσης δεν μπορεί να εντοπίσει το φταίξιμο της αποτυχίας των ηρώων του, όσο εξομολογητικό κι αν προσπαθεί να δείχνει το σενάριο του cartoonist Ζιλ Φάιφερ, το οποίο είχε ξεκινήσει με πρόθεση να γίνει θεατρικό έργο, αλλά ο πρώτος το φαντάστηκε καλύτερα σαν κινηματογραφική ταινία.

Αυτό που μένει σήμερα από τη «Γνωριμία της Σάρκας» είναι η αγωνία της αναζήτησης των Αμερικανών κινηματογραφιστών των αρχών του ’70 να ξεπεράσουν τα γνώριμα σύνορα της φόρμας και να μιλήσουν για κάτι πιο αληθινό στο κοινό τους, καθοδηγώντας και το καστ τους προς αυτή την κατεύθυνση, χαρίζοντάς μας εδώ μία εκπληκτική Ανν-Μάργκρετ (η οποία προτάθηκε για Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου), δίπλα σε αυτό το ηφαίστειο αυτοπεποίθησης και αλήτικης άνεσης μπροστά στον φακό. Τον Τζακ, φυσικά!