της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Δε λέω, ωραίο παιδί ο Πάτινσον, αλλά αυτό από μόνο του δε φτάνει για να δικαιολογήσει, και δη να κάνει απτή τη γοητεία που ασκεί ο – κατά τα άλλα ατάλαντος, κουτοπόνηρος, αλαζόνας και μνησίκακος – ήρωάς του στην αφρόκρεμα του γυναικείου πληθυσμού του εν έτει 1890 Παρισιού. Πόσω μάλλον όταν ο super star πρωταγωνιστής της πενταλογίας του «The Twilight Saga», που ελάχιστα έχει πείσει για το ερμηνευτικό του σθένος (ελπίζοντας μόνο στο «Cosmopolis» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ για ν’ αλλάξει τις εντυπώσεις), εδώ συνθέτει μια… στην καλύτερη περίπτωση «ασαφή» (κατά τους Αμερικάνους κριτικούς) και στη χειρότερη επίπεδη, χωρίς ουσία, παλμό ή πάθος ερμηνεία.

Δε φταίει, όμως, μόνο αυτός. Το σενάριο τρέχει βιαστικά την αφήγηση και δε φτάνει ποτέ και πουθενά. Έτσι, ούτε προλαβαίνει να δώσει υπόσταση και κίνητρα στον κεντρικό χαρακτήρα, ή έστω σε κάποιον από εκείνους που τον περιβάλλουν (ακόμα και η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αρχικά, πανέξυπνη, πολιτικοποιημένη και δεινή διπλωμάτης, δημοσιογράφος της Θέρμαν αποδεικνύεται, τελικά, ανίκανη και λίγη χωρίς τον μυστηριώδη, μέντορα και εραστή της, που την επισκέπτεται κάθε Τρίτη), ούτε καταφέρνει να μεταγγίσει έστω στο ελάχιστο το πνεύμα του ομότιτλου μυθιστορήματος του Γκι ντε Μοπασάν.

Κι ενώ στην αφετηρία του το φιλμ ιντριγκάρει ως απόπειρα σύνταξης του πορτρέτου ενός μοιραίου άντρα / homme fatal ως ανατρεπτική απάντηση στο κλισέ της femme fatale, σύντομα κάνει αιφνίδια και άγαρμπη στροφή παρουσιάζοντας το Ζορζ του Πάτινσον ως σύζυγο – έπαθλο ή γλάστρα: χρήσιμο μόνο για να συμπληρώνει την καθωσπρέπει κοινωνική εικόνα της γυναίκας του, η οποία σε δεδομένη σκηνή σχεδόν τον βιάζει, για να την αφήσει σε ησυχία, ώστε να συνεχίσει τη δουλειά της! Στροφή φαινομενικά, επίσης ενδιαφέρουσα, αν αφενός χτιζόταν σταδιακά σε πιο στερεή βάση, και αφετέρου δεν ακυρωνόταν από την ουρανοκατέβατη εξήγηση του Ζορζ για τη συμπεριφορά του, λίγο πριν από το τέλος. Αν έχεις αντέξει μέχρι τότε…