του Ηλία Φραγκούλη

Μπορεί το «Άρθουρ ο Βασιλιάς» να μοιάζει μ’ ένα κοινότοπο στανταράκι οικογενειακού θεάματος με ολίγη από αθλητική δράση… ευγενούς άμιλλας, σε συνδυασμό με πιασάρικη ευαισθησία για τετράποδο ήρωα, όμως, βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα και θέτοντας στον εαυτό μου την ερώτηση «Δηλαδή, πόσο καλύτερα θα μπορούσαν να το κάνουν;», δύσκολα μου έβγαινε μια απάντηση… κυνική ως προς το αποτέλεσμα. Άσε που το βούρκωμα δεν έλεγε να φύγει από τα μάτια μου!

Αμερικανός δρομέας που δεν έχει γευτεί ποτέ τη νίκη μιας πρώτης θέσης, τρία χρόνια μετά το τελευταίο του φιάσκο, δημιουργεί ξανά μια τετραμελή ομάδα ώστε να παίξει «τα ρέστα του» σ’ ένα πενταήμερο σκληρού και περιπετειώδους αγωνίσματος στη ζούγκλα της Δομινικανής Δημοκρατίας, το οποίο μπορεί να κάνει το τηλεοπτικό «Survivor» να μοιάζει με… αθλοπαιδιές σε καλοκαιρινή κατασκήνωση! Σε μία στάση της ομάδας, στη δεύτερη μέρα των αγώνων, ο Μάικλ θα προσφέρει λίγα κεφτεδάκια σ’ ένα ταλαιπωρημένο αδέσποτο σκυλί, το οποίο δεν θα σταματήσει ν’ ακολουθεί τα χνάρια τους, παρά τις απίστευτες χιλιομετρικές αποστάσεις που έχουν διανύσει.

Διδακτισμός «δεύτερης ευκαιρίας» και προβλέψιμα αφηγηματικά μονοπάτια, μεν, αλλά… διάβολε, το σασπένς που στήνει ο Σάιμον Κέλαν Τζόουνς σε κάθε δυνατή αναποδιά που πρέπει ν’ αντιμετωπίσει η ομάδα είναι και λειτουργικό και πειστικό, φτάνοντας ενίοτε και σε βαθμό να κόβει την ανάσα ή να κοψοχολιάζει (όπως στη σεκάνς του μπλοκαρισμένου συρματόσχοινου που παγιδεύει την αναρριχήτρια Ολίβια κρεμασμένη στο κενό, σέρνοντας μαζί της κι ένα αγωνιστικό ποδήλατο!). Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι απόλυτα στερεοτυπικός και φορτωμένος με ουκ ολίγους δραματικούς τόνους, όμως, με τον ρυθμό να τρέχει με χαρακτηριστική άνεση, δεν περισσεύει χρόνος για γκρίνιες.

Όταν ο τετράποδος πρωταγωνιστής (που η ομάδα βαπτίζει Άρθουρ) συναντιέται με τους τέσσερις βασικούς ήρωες του φιλμ, ο θεατής έχει επιπλέον λόγους να νοιαστεί, να αισθανθεί και να συγκινηθεί με το όλο θέαμα και το αδιανόητο κατόρθωμα αυτού του σκύλου που έγραψε Ιστορία στα μέσα της περασμένης δεκαετίας. Ο ηρωισμός και η ευγένειά του είναι το μέγα ατού τούτης της ταινίας, ειδικά για το φιλόζωο κοινό το οποίο θα βιώσει ένα έντονο rollercoaster συναισθημάτων, μέχρι την κορύφωση του φινάλε, η οποία… δεν θ’ αφήσει μάτι στεγνός στις αίθουσες! Απλά, φροντίστε να μην γνωρίζετε (ή να διαβάσετε) από πριν ποια ήταν η κατάληξη των πραγματικών γεγονότων και πρωτίστως η μοίρα του Άρθουρ. Έχει σημασία.