του Ηλία Φραγκούλη

Πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι κάτι λείπει από αυτό που τρώμε. Η «Πολίτικη Κουζίνα» μας το υπενθυμίζει, παρά τις υπερφιλόδοξες προθέσεις των παραγωγών, οι οποίοι διατυμπανίζουν το κόστος της ταινίας (1,5 εκατομμύρια ευρώ!) λες και είναι αρετή που εξασφαλίζει και την ποιότητα. Πόσο μάλλον όταν η γεύση θυμίζει τόσο έντονα το παρόμοιας θεματολογίας «Peppermint» (1999) του Κώστα Καπάκα…

Ο Φάνης, σαραντάρης καθηγητής αστροφυσικής, προετοιμάζει την κατάλληλη υποδοχή για τον παππού του που έρχεται από την Κωνσταντινούπολη. Οι μνήμες από τα παιδικά χρόνια στα τέλη του ’50 έρχονται μαζί με τις γεύσεις στο στρωμένο τραπέζι, όχι όμως και ο επισκέπτης που ξεψυχά στα πάτρια εδάφη. Παράλληλα με το ταξίδι της επιστροφής, παρακολουθούμε και τη ζωή στην Πόλη του τότε, πάντοτε συνδεδεμένη με τα μυστικά της κουζίνας, που ο μικρός Φάνης διδάχθηκε από τον μπακάλη παππού του.

Δεν είναι μονάχα οι συγκρίσεις με την ταινία του Καπάκα που κάνουν την «Πολίτικη Κουζίνα» να σου αφήνει γεύση μπαγιάτικου. Το σύνηθες ελάττωμα του ελληνικού κινηματογράφου, η απουσία γερού σεναρίου με ιστορία και όχι ξεφύλλισμα μέσα από άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες, είναι η αιτία που η συνταγή δεν λειτουργεί τελικά. Κι ας σπάει η μύτη από τη συγκίνηση ενίοτε… Προβληματικό και στην ανασύσταση εποχής, το φιλμ ζητά διέξοδο μέσα από γραφικού χαρακτήρα ψηφιακές οπτικοποιήσεις της Πόλης του ’50 και της Αθήνας του ’60, που προκαλούν το γέλιο επιχειρώντας να καλύψουν τις ελλείψεις στη σκηνογραφία. Από το καστ, διασώζεται με αξιοπρέπεια ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ενώ ο Γιώργος Χωραφάς (πρωταγωνιστής και στο «Peppermint»…) στο ρόλο του ενήλικα Φάνη περιφέρεται μονοδιάστατα προσπαθώντας να πλάσει χαρακτήρα. Τελευταίο και… φαρμακερό συστατικό, η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα που έρχεται να βαρύνει ακόμη περισσότερο το «πιάτο», σερβίροντας με περίσσια φανφάρα.

Κακά τα ψέματα. Η «Πολίτικη Κουζίνα» αντιπροσωπεύει ένα είδος λαϊκού σινεμά, που χρησιμοποιεί τη νοσταλγία για να τ’ αρπάξει από τον θεατή. Το επίπεδο παραγωγής, όμως, είναι σεβαστά άρτιο, γι’ αυτό και στο φινάλε δεν αισθάνεσαι ότι είδες αρπαχτή. Με τις ευλογίες των ταμείων, λοιπόν. Αλλά αυτό θα μας σώσει;